൧. വ്ധല ടധശ
വ്
ഴ്ലിദയഷ്ലന 1.റബ്രമം
11൮
ഷി ല് ശ്ന
നിനി
നി
]
സഭ ജ് അ നലം
ന്ന
മലയാളജഷയും സാഹിത്യവും,
(ഭു നിയപണം?)
എ. ഉള്ഡ്റ്ിഷാലി.
നിം
0൧. ൦
ത്ത നം;
്ി
ട് ഞ്ജ
ക പ്ലം
[
൧൭
ഗം
ക്കാ...
൭. വി
റ
ലി
൧. ധസസംലി ടഡസഖും
[
1/ലദൃയിലന 1൦
ി
11ലമ്ഡ
നി
റി
ഡി
ി
എനിക 70
യമ നലം
നി
മലയാളഭാഷയും സാഹിത്യവും.
(ഒരു നിരൂപണം)
1 ിഷമേടി.
പി എമി റ്
ഡല ന
സ്ധധ ഥാഠ
141.1924
മലയാള ഭാഷയും സാഹിരത്യവം.
ടി ങ്രം..
൧, ഭാഷാസ്വഭാവം.
ിചാഭങ്ങളും വികാങ്ങലലം മറ വടെ ഗരി
പ്ലികകന്നതിനുമ പോയങ്ങമില് ഏററവും പ്രധനേപ്പേ
ഭൂമ ദായാണല്ലൊ, ദോര ജനസമുദയത്തി
ന്റ പ്രമൂതിസിരാങ്ങമായ പരിതസ്ഥിതികളും അ
വക്കനുസമിച്ചുള ജീവിതക്രമം ധമ്മദ്യവസ്ഥക്ം
ആപ്റമോയി ആ ഭനസമുദേരത്മിന്ന പൊതുവായി ചില
സവര്വജ്േളയ്ംക്നുണ്ട, അതിന്നനുഗുണമാജി
അവരുടെ ഷേമ്മം ചില പ്രത്യേക സ്വഭാവങ്ങള്.
അാകുന്നയാണ്, ഒരു ലേയാളിയകെട്ടെ ആ നാട്ടില്
ജാം പടി ചയമുദ്മ മദെറാദോമകേട്ടെ മലയളക്കൻ
തില് നിന്ന് എത്രയോ ദൂത്തേഷ വിദേശങ്ങളില് വച്ച
പോലും ചില മലയാളികമെക്കുണ്ബ്ചോഥം അവത
മാജിപ്പൂരി ചയമില്ലെമ്ില്ത്തന്നെയം അവരുടെ മുഖത്തു
സ്പൂടിച്ചംകൊണ്ടിരിക്ന്ന പ്രര്യേകജാതി സ്നോ
കൊണ്ടും സധോ പ്ര്യത്തികില് കുണോവേന്ന പ്ര
ന്യേകഷീതികൊങ്ും അവര് മലയാളികളായിരികണമെ
അ സമമസ്യയമായി ഉനിക്കുന്നത് നമുക്കനുഭവപ്പെ
സഗതിയണേല്ലൊ, അതുപോലെ ഒരു തമിഠംനട്ട
കാരനെയും ആ നഴ്ടില്പ്പരി ചി ച്ചവന്: വിദേശങ്ങ
ഭില്വച്ചും വേര്തിഭിച്ചറിവാന് സാധിക്കന്നുണ്ട്. ഇ
പ്രകാര ഭോഃ നാട്ടേകാടെയും പ്ര്യയേകപടിചയമില്ലഃ
തെന്നെ 2൨൨ നാട്ടുകാരില്നിന്നു തിരിച്പറിവന്നേ
ച. രണമകുട്ടെം വിചാരഗതിം വികാരഗതിം ആ,
ചാരം, പെരുമദേറം മുതലായേതില് അവര് 20൨ നാട്ടു
കരരില്നിന്നു പരബ്വയോയിത്തന്നെ കുറെ എല്ലം ല്ൃ
ര്ൃസേപ്പെടടിരിക്കുന്ന സംഗതിയമണോ'. എന്തുകൊണ്ടെ
ണല് ആ വക ഗുണവി ശേഷങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി
ടൂണല്ലെ ഒഭോയതയുടേയും സ്വമേലവി ശേഷവും
പ്രിചരഗതിയമഭ സ്പ്രയേവും മഖസ്നോ്തിെറ
സമസ്റസ്ഥിതിയും എല്ലാം വ്യവസ്ഥിതമായിത്തീരന്ന
ത", സംഗീതത്തിനെറ സ്ഥിതി പരിശോധിച്ചു നോകി
യല്ിരാരോരോ നട്ടേകരേടെ മേല്പ്പറഞ്ഞ പ്രത്യേക
സവഭാവേങ്ങളനുസമിച്ച" ആന്മമമോയ ചില വൃത്യസേ
അരം അതിലും വന്ദക്രടുനനണ്ടെന്നുമ്മത' കുറേ സ്ത്ര
ഷ്ടൂമായിക്കണോവുന്നതാണ്. സംഗീതവും മനോഗതിക..
ഭയ മരോമതിരി വികാരങ്ങളെയും വിചാരങ്ങളെയും
പുറത്തേക്ക പ്രകാഗിപ്പിക്കന്നതിെറ വകദേദമാണ
ല്ല. എല്ല നൂട്ടുകരേടെ സംഗീതവും സഘ്യൂസ്വങ്ങളു.
ടെ മേളനംതന്നെയാണെജിലും മലയാളത്തിലെ പാട്ടും
ി
മിഴരുടെ പട്ടം ശിന്തുസ്ഥാനിപ്പട്ടം ഇംഗ്ലീഷിപാട്ടം
എല്ലാം അവയിവെ വാക്കിനെറ അത്ഥമോ വക്കേപോ
മോ മനന്സിലാവംതെതന്നെ എമുദ്്തില് തിിച്ച
രീവംന് നമുക്ക കഴിയന്നതുമണ്്. അതുകൊണ്ണ് മന്യ
സമുേയത്തിനെറ പിതസ്ഥിതിക്കും ജീവിതക്രമത്തിനു
മു്കുവകരേ ആ സമുദായത്രസ്്ംബന്ധിച്ചള്മ സക.
ലസംഗതികളിലും ചില സ്വവേവിശേഷങ്ങളു ക്ഷേ
നണ്ടെനുമ്മതു നിധ്യിവാദമാണ്, മലയാളികടെ
ആവക സ്വഭവവി ശേഷമനുസഭിച്ചു ലയാമോക്കം
ചില പ്രത്യേകസ്വാവ്ു യിട്ടുണ്ട്. വമരെ്യുത
ക്ളിയ രീതിയിലും എന്നല് നല്ല വൃത്തി ട്രിം
ജീവിതം കഴില്ല്ൂടുന്നതാണ' അടുരതകാലംവരെയും
മലയാളികറംക്ക പെരതുവായുണ്ടായിരുന്ന സമ്പ്രദായം,
ഒരു പരിശ്ലേദീയം മപ്പിലിടടതം മെഴുഭപേരടടിയം വൃത്തി
യമ. ചേവോ മോരും യോ എന്രവലിയ മലയാള
പ്രദവിെറയും ഭക്ഷണഭരിനെറ വട്ടം സുഭിക്ഷമായി,
നാലരമഴം നീളവും രണ്ടേമുക്കാല് വീതിയം ഉമ ഒരു മു
ഒ3ംചെറിയ ഒരു തോതും ഉന്ദോയാല് ഉടുപ്പിനെറ
മോഴിയും സന്ൃ്സ്ുമായി. മലയംളസ്റ്ീകളുടെ വസ്ത്ര
ഇങ്ങളും മറവനാട്ടുകരുടേതി നോടു ത്ടിച്ചുനോക്മ
സ്വേദം എന്രയോ വമുരെച്ചുരുക്കിയതാിട്ടംണിരന്നിരു
ണത്. ഇങ്ങനെ കഴിയുന്നേടത്തോളം ചുരുക്കി വൃത്തിയാ
രി ക്ല നിധയഫിക്കുക എന്ന സ്വദാവം മലയാമുഭാഡേ
ലം നല്ലവണ്ണം വ്യാപിച്ച്. വാക്കോ, പ്രത്യയ
അം, സമസ മുതലായ ദദഷാംശജ്ടിലെല്ലാം എ
[
തത്തേ ഒഴിപ്പംന്൯ യുകഭിയും കഴിവുമുണ്ടേം അ്രയം
മമിച്ചുംകൊണ്ടേമ്മ പ്രയോഗമാണ് മലയുടെ
ശൈലി സ്വര്വത്തിനും അധികം യേജിപ്പിിക്ക
ണത്. രമേന് അവ്ലുനെറ ഗ്രഹത്തിലേക്ഷചെന്ന എ
അല്ലതെ രാമന് തനറെറ രേമ്ലൂന്െറ ഗ്ൃഹര്തിലേക്ഷ
ചെന്നു എന്നൊ അവനെ അല്ലുന്െറ ഗൃഫത്തിലേക്ക
ചെന്നു എന്നോ മലയാലമൈലിക്ഷ യോജിച്ചതല്ല. ത
൫൪൨ അല്ലറ എന്നെ അവനറെറ അല്ലെ എ.
ഒന്നൊ ച്വേമഞ്ഞോല് ആരുടെ അല്ലനറെറ ഗരഹമ്ിലേ
ഴാണ് ദാമന് പോയതെന്ന് ഒരു മലയാളിക്കു സംഗയ
പും മണ്ടകേന്നതല്ലു. മറെറാരോമൂടെ അല്റൂന്െറ ഗൃഹ
്ഞിലേകണ' പോയേതെലില് അതു പ്രത്യേകിച്ചു ൦
രിചണമെനിരികം സ്വനം ആല്ലൂനറെറയാണെയില്
അതിനു പ്രത്യേകം ഒരു പവം പ്രജോഗികോണ്ടതി
ഖ്ലെന്നാണ് മലയത്തിലെ നിശ്ചയം. അതുപോലെ
തന്നെ ക്രിയപോങ്ങളിലം വചനപ്രത്യരം, പുരബപ്ര
തൃ ലിംഗപ്രത്യയം,, മുതലായത് മാരേ ശ്രിയപേമ
രൂപങ്ചരാംക്കം വെവ്വേറെ ചേര്യ" അവന് വന്താ൯, ദ
൮൦ വന്മാംയ അവര് വന്താര്,, നി വന്തായം നീം
വീര് നാന് വന്മേന് നാം വന്തോം, എന്ന മാതി
ഭിഷിലേം സ ഗല്ലൂതിം തൌ ഗ്ലും തെ ഗ്ലുന്തിം
തം ഗഡ്റൂസിം യൂയം ഗല്ലൃശം അഹം ഗ്ലൂമി വയം ഗ
പമ എന്നമാതിടിജിലേം പലതരം ഗബ്യരൂപങ്ളൂ
ണ്ടാക്കീടടുമ്മ ആഡംബരവും മലയാമുഷേ വേണ്ടെന്നാണ്
വച്ഛിടുത്. വന്നത് അവനോ അവോ നീയോ ഞം
ട്
നോ എന്നുളതെ്ലം ആ ക്രിഷയുടെ കര്ാവിനെക്ഷം
ണിക്കുന്ന അവന്, അവര്. മുതലായ പരങ്ങംകൊണ്ടു
(തന്നെ അിയാമെന്നിടികെം കരിപേത്ില് ആ സംഗ
തികണിപ്പാന് മറെറടയാമവുംഭൂഴി ചേകിന്നത് അ
ിക്ചെലവായതിനാല് ആവധ്ൃഥില്ലെന്നും അവന് വ
അം അവറം വന്നു അവര് വനന, നി വന്നു, നിങ്ങം വ
അം ഞോന് വന്ന തമ്ംം വന്ന ഗലന്നിങ്ങനെ എല്ലം ൭
രേ രൂപമില്മ്മന്നെ മതിയകേന്നതാണെന്നുമണേ" ആ,
യുടെ പം, അപ്യദേഖതന്നെ പ്രസംഗിച്ഛഞ്ഞാന്ം
വാജില്ല പുസ്തകം, അഴിച്ച വരി, ഞാന് കടം കൊടുത്ത
പുഷമിം ജല കൊഴി മദം താമസിച്പ സ്ഥലം എ
നിദ്മനെ ക്രിയനടെ കുമ്മവേ"ം കമ്മം, കരണം സ
ബ്വനേം അപനാ, അധികരണം ഇന അവകാ
ഒഅമെയും, ഡ്രസംഗില്ലം വായിച്ച, അദിച്ചം കൊടുത്ത
കൊഴിഞ്ഞ, തമേ്തില്പ എന്നു രേ മാതിരി രൂപം
കൊണ്ടുതന്നെ കണി മുകഷിച്ചു ശൂടുവന് ലേയാ
൭9 സാധിക്കുന്നുണ്ട്, സംസ് പൂതം, ഇഗ്ലീഷ്, മുതല
യ യേകളിലെക്ക" ഇയവക വാചോ 200൨
ദോകരേങമേയം ക്ിപ്പംന് രാ പ്രത്യേ
രൂപം വേണ്ടിവരുന്നതു നോ.ഷിയായ ന്നെ ഈ
വിഷയത്തില് മലയം നേടി ലാം പ്രരൃക്ഷപ്പെട
അതാണല്ലെ. ടോ പരാ വധി മ്ന്നോ ല്ലാതെ അ
തിലധികം പ്ങേറ ചേറ്്യ സമസിരന്നേതും മേള
രിറെറ ഒഴി സ്വഃവാിനു രചികകു്നതല്ലം “വ
ക്ഷശാഖധ്രോളം എന്നതുപോലെ മകൈ്പുതലയില!
ി
എന്തെ ധിലകന്ലേപംണിപമം എന്നതുപോചെതല
ക്ഴരത്തുകൈകാല്' എന്നോ പ്രയോഗിച്ചാല് മലയാളുടേ
ഷാദേയിക്കു തീച്ുയായും മനം പട്ടേന്നതാണ്. ആകറ്ം
ടെ വമിയ ആഡംബരങ്ങമൊൊന്നും കൂടാതെ അത്യവേശ
മായ മോടി കൊണ്ടുമാത്രം ഭംഗിയായി കഴിച്ചു്ടുന്ന നി
ലയിലണ് മലയാമുോഡയുടെ സ്വഭവം ഇരിക്ന്നേ
തെന്നു ചുരുക്കി പറയാം. ഇനി മലയമമത്ിനെറ
ഉപ്പാരണമീതി നോക്കുകയാണെമില് അതും ഈ ഒതു
രിയ സ്വഭവേത്തിന്ും വൃത്തിക്കും അനുുണമായിത്ത
ന്നെയാഴിരിക്കന്നേത്, എങ്ങിനെയെന്നാല് എല്ലേ
മേയും ഉച്ചരണത്തിനെറ ഭീതി ഒരേവിധത്തിലം
യരിരിക്ഷയില്ല, ാരോന്നിന്നും സാഭവേസിോമായി മ
പ്രത്യേക ഭീതി ധണ്ടായിരിക്ഷം. ഈ ഭീതി ശരിയ
പരത്തേതുകൊണ്ടാണ് മലയാളികളല്ലാത്തര് മലയാ.
ഷോ സസോഭികന്നേതുകേംമാസ്വോദംന്നെ അയാം
മലേയാളിയല്ലെന്നു നമുക്ക നേസ്റിലന്നതും അതിനെ
കിച്ചു നമേ ഹാസ്ത്മോ ഒരു വല്ലായ'മയോ മക്ക
തോന്നിപ്പേകേന്നതും. ഇംഗ്ലീ സുകമല്ലേത്മവര് ആ ഭാഷ
പരിച്ചു സംസാരിന്നേതു കേോം്പോം ഇഗഗ്ലീഷി
കാക തോന്നുന്ന വല്ലായ് മക്കം കരണം ജു. ഭഷേക്കു
സവദവസിഭ്ധമായ ഉച്ഛരണഭീതി വാതിരിക്കന്നുതു
തന്നെയാണ്, അതില് പ്രായേണ പരിഭമം കുറഞ്ഞവ
രം, പ്രയത്നം കുറച്ചു നയംകൊണ്ടു കാ്ംനേടാന് നോ
ക്ന്നേവരും സഹാനശീലന്മായരായ ജനമ്ാഥം അധികമാ
യുള്ള ജനസമുദേയത്ടിനെറ ഷേ ഉച്ചാരണത്തില് വേ
[
ഗം കറഞ്ഞും അതുനിഥിക്തം ആദേഷയില് മററ്പിച്ച
ച്രികേണ്ട ക്രടജരങ്ങളേം അതിഖരഘോഷാക്ഷ്ങെ
ഭൂ മറഡം വളരെക്കുറവായം താല്യക്ഷേരങ്ങാം പ്രാ
ശാസ്ത്രം കൂടിയും ആമറ്പുടെ മരു പതിഞ്ഞ മട്ടണെന്നു
പറയാവുന്ന തരത്തിലം മമമ ഭീതിയിലാിരിക്കം. ആ,
ലതി പറഞ്ഞു കരയുന്നതിനും ശൃഗോഭിക്ന്നതിനും
ഇര വക ഷേ വളരെയധികം യോഴിച്ചതാണ്. ഉത്സം
ഫപ്പധാന്മാരും സ്വപ്രയത്നംകൊണ്ടുതന്നെ കാജ്ലം
നേടാന് ഗീലിക്കുന്നവരും ആയ ജനസമുദോയത്തിനെറ
ഭാഷയുടെ ഉച്ഛാരണം പ്രമയേണ അക്ഷരമോ. വേ
രം കരിയും, അതിനാല് കരടടകരമ്മമും ഘേഷോക്ഷര
കളളം ധാരം ആ ോഷയില്. ഉണ്ടായിഗതീന്രംം എന്നാ
ലും അക്ഷമ നല്ല വ്യക്തതയും ജസ്സം തികഞ്ഞ
ിധതതിലം മമ്മഭീതിരിലാരിരികുന്നതാണ്, കോപം
ലൈല്ലം മുതലായ വികാരമ്മളെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടത്കൂവാന്
ഇര വക മാഷ പ്രത്യേകം ഒര യോധ്േതയണ്ട്,
സ്വാത്തപ്രധനേന്മായം അതിനുവേണ്ടി തുമൃത്യവും
ചെയ്താന് മഴിയില്ലാത്തവിധം പ്രവൃത്തിച്ചുപരിചയിച്ചു
വരും ഉത്സാഹികളു മായ ജനങ്ങ അധികമമ്ള ഓജ
ക്കാരുടെ ഷേ ഉല്വാരണത്ടില് വേഗം ക്രരിയം അതു
രിമിത്തം കൂടടക്ഷരങ്ങറം ആ സയില് അധികമണ്ടായി
തീന്തുകൊണ്ടും സ്വതേതന്നെയും അക്ഷങ്ങളടെ
വ്ൃക്തത വമരെക്ുറഞ്ഞവിധത്തിലും ഉള്ള രീതിയി
യിരി; മാരോരോ ഭാഷകളുടെ തച്വണേസ്പ്ര
ഭയം സൂക്ഷി ലയ പരിശോധിച്ചാല് ഇതെല്ലം അറിയാ
രുന്നത്, ഒരേ ജനസമുദായത്തിനെറ ഈ വകസ്വ
ഭാവി ശേഷമേ, താരേമയമനുസരിച്വ" അവേ
ടെ ഭാഷകറംണ്ടോകന്ന ഉവ്വേസ്വദിനും
തരംപോലെ തരേതമ്മുണ്ടംകന്നതുമാണ്, ഈ മാതിരി
തിലും മറവമുകള ലീല ഭഷോസ്വമാവദേദംകൊണ്ടും ഉ,
ച്ചാരണഭീയി ദേമംകൊണ്ടുമാണ് ഓരോ ഷേകളിും
ചില പ്രത്യേകശൈലികം എന്നു പറഞ്ഞുവന്ന
രയും മറെറാരു ഭാഷയിലേക്കു പകത്മുമ്പോം അത്മ
പുഷ്ടി പോരാതെ വരുന്നവയുമായ ഒരുതരം ഗുണ
പിശേഷങ്ങള്ടായിരയീരുന്നതും, മലയമളേഭഷേയുടെ
ഉച്പാണേരീതിയാകടെ സാസ്തതഭോപ്പേളതികാപ
ചതും ചേന്റതുകൊണ്ടു ്രഭക്ഷമമോഠം അ ദസേയില്
സാമാസ്തം വന്നക്രഭീ്ുണതെതിവം ഉല്ലണ്ണടില് അ
ധികം വേഗമേ ജഴ്വേ ക്രഭാതെയും അക്ഷരങ്ങഥം൧൪
വൃകതത വേണമെങ്കിലും ഘേഷക്ഷേരം ലുരു്ിയും
മ മയനിലയിലായിടടണിരിക്ന്നതെന്ന്* 20൨ മില
കളട ഉപ്പാരഅസ്വദേവങ്ങമോടു തരേല്യപ്പെ
ടുത്തി നോക്കിയാല് സ്തുഷണമദകന്നതുമണ്,
൨. ഉല്പത്തിയും വളയും.
ഭതേദൂിയിലെ വേദം
ഭൂിഡഭാവേഗ്സും ഇങനെ പെളുവാജി രണ്ടു തർ
ത്തില് തിരിക്കാലുന്നതില് മലയാമഭാഷയുടെ ഉല്പത്തി
ഭൂിഡല്റഞിലാണെന്നുഷ്മത നിദ്ിവദേമായിത്തി ച
9
്പെടത്താവുന്നതാണ്. എന്തുകൊന്ടെന്ന_രംരോ
3 ഭഷേകട്ിലു്ള നാമശബ്ദതൂപ്ഥാംമാം മരിജമബ്ല
രൂപങറംദ പ്രമൃതിം പ്രത്യയം ഇങ്ങനെ സഗ.
തില് പ്രര്യതാംശാരിനു് രൂപ്ിനെറ വ്ൃത്യസേ
മനുസരിച്ചം സദ്ിനാധശബ്ദു്ങകടെ രൂപപസമി
ച്ചൂമംണ് ദഷേകരംമ൭ വ്ൃൃത്യസേമുണ്ടായിരിരുന്നത'.
മസ്യും മറ എന്ന ബു ഗബ്ദജിലം പ്രമൃതിദഃ
ശം രമ! എന്ന ഒന്നുതുന്നെയാന്നറിലം “സ്യ എന്ന
പ്രത്യൃയമായാല് അതു സംസ്ൃതരാഷയം നെറ എന്നാ
ഇ പ്രത്യയമെമില് അതു മലരലഭാഷയമക്തു
നോക്മമ. അതുപോലെതന്നെ സധയനാമഷമ്ിലം സം
ഏഷ എന്നെല്ലമേണേ: ശബ്ദുരൂപ്പമെ്കില് അതു സംസ
൫൧ അവന്, ഇവന് സൃന്നാണെമില് അതു മലയാലം)
ഭവതി എന്നീസ് മ്രിയപദമനില് അതു സംസ്കൃതം
ഭവിക്കുന്നു ഏന്നണെജില് മലയാമും; ഇങ്ധനെയാണ
ഖലം വ്ൃവസ്ഥസ്മത്. നമായ മ്രിയകടെ
യം പ്രമൃതിദഗം ഒരു മേയില് നിന്ന്" മറെറാരു ദേ
ലക്കു തല്വേരീതിിലേം തല്സമഭീതിയിലേം
വധ്രംപോലെ സ്വീകരിഷാവു്തണ്'. രീക്ഷ
പിച്ച; ശുടികം ചുരിക ഫലം, പഴം എന്നിവക ൭
നേം വക്കുക ഞമ മതിരിഴിലണ മയാമി
പരം മറവം വന്നിടടുമതും, അമക്കനെ ഒരു മായിരി
അ മറെറാരേ ഓയി ധേക് പദപ്പരൃതിദോഗം സ്വീക
ഭരിക്കേണ്ടത് ചിലപ്പോ അത്യവേഗ്യമായി ലഭികയും
ചെയ്യും പെന്സില് എന്ന പദപ്രമൃതി സ്വീകരിച്ച്
0
പെന്സില്കൊണ്ടോ, പെന്സിലിനെറ എന്നെല്യം മല
ജാൂപ്രര്യയംചേര്മ" അതു മഖയാളപമോക്കകയല്ലാ
തെ ഇരതെടുത്താണി എന്നോ സീസലേഖിനി എന്നോ
,ത്ളിമചെയ്ത ചേരാന് അത മനസ്സിലാവാന് പ്രയാ
സവ്യമാജണ്, അമിനെ തരിടിമ ചെയ്യേണ്ട ആവ്യവു
മില്ല, ഏന്നാല് പ്രമൃതിദഗമല്ലമതെ ഒരു ഷേയിലെ
പ്രത്യയാംശം ഒരിക്കലം മറെറാര ഷേയിലേക്ഷ സ്വീക
രിച്ച ചേ്മവേന്നതല്ല. ലേര്മാല് ചേരുകയില്ല.
അസ്ത്രോപ്രത്യരുത്തോടുക്രി പ്രയോഗിക്കുന്നത് ഐ
പ്പോഴും ൭ അസ്്റോസശേബ്ദുമായിരന്നെയിരിക്കയേ
ളും അതുകെന്ോ 4 കഥ കഥയാമി ഞോനി
നീം! എന്നതിലെ കഥയാമിം ഇനീം എന്ന ശബ്ദ
മം മലയാളവാക്കകേളുടെ കൂട്ടത്തില് പ്രയോഗിച്ചിട്ടും
സ്ത ശബ്ദുമിരന്നെയിരിക്കുന്നത്; ഇയ്യ
കൊണ്ടുതന്നെ ദഷ്ോകളടെ മേത്ത നിയമിക്കുന്നത്
പ്രധാനേമാഴി പ്രത്യയാംശങ്ങളുണെന്നു പ്ലന്നമയേല്ലെ.
അതുപോലെതന്നെ പ്രര്യയമ്ലടെ സവമവേദേമം അ
ച്ലെ്മില് ഭാതി ദോമാണ് ദാസകളുടെ വഗ്ലമേ്തി
നെറ നിഷദമകമാരിരിക്കുന്നത്. ചഭിതങ്ങളില്, ചരി
തമുവലൊ ചരിതംഗളേഠോം എന്ന മാതിരിയില് ലിംഗ
ലചനയിേരിപ്രത്യയജം ഒന്നിനൊന്നു മേയ
രി ചേരമ പ്രയോഗിക്ന്ന സ്വദാവം ഒമിഡവസ്ലുത്തില്
ദ്വ മാഷകഠംകാമമേ പ്രത്യേകസ്വദോവമണ:, എന്നു
വച്ച ചഭിതങ്ജളില് എന്ന മലയമേപരദേടില് “ച
ഭിത' എന്ന പ്രമൃതിക്കുമേല് 42? എന്ന നംപുസക
വി
ഭിംഗപ്രത്യയംം അതിനുമേല് “കം! എന്നലേഫവചന
പ്രത്യയാം പിന്നെ ഇല്? എന്ന സപ്പമീപ്രത്യയം ഇങ്ങ
നെ രരമന്തിലണേ* ചേര്മിടടത. “ചഴിതമുലലൊ
എന്ന തെല്യതവക്കിലം “ചരിതംഗമേോം' എന്ന കളം
ഭകവഷ്ിലം മേല്പ്രകാരം മും ലും ലൌ എന്നും മററമ
മ നിംഗാ।ചനവിദകതി പ്രത്യയം ക്രമത്തില് ഒന്നി
ഇമേല് ന്നായി ചേര്മിരിക്കുന്നു. ആല്യവറ്റ്ത്ില്്പെ
5 േകരാമമമേട്ടെ *ലഭിതേഷ എന്നു സധസ്തൃതത്തില്
കാണുന്ന മാതിരിയില് ലിംഗവ ചനവിരക്തികഠംക്കെ
്ലശ്രഴി “ഷു എന്ന രപ്രത്യയം മത്രമാണക്കുത്,
ഇപ്രമാരാതനന്നെ ഭദിഡവദ്റു്ില്പ്ലറ്റ ഷകളായ
തെല ക്കം, തമിം എസീ ഭഷേകളിലം മ
ജാമ്യം സോള്നിയാമകങ്ങമായ പ്രത്യയ
റം പലതിന്നും സല്ലനാമശബ്ദക്ങം പരസ്സ്റരസദ
ശം സ്ഷ്മാരികഷണ്ടന്ുണ്ടെന്തമമ സംഗതിയും മലയം
ഭം ദ്ൂരിഡദസോവന്റുത്തില് ചേന്നതന്ൈന്നു തെമിയി
ക്കരണ്ട്, നോക്ക: _ഞാന്, യാന്, നാനും നേന
എന്ന ഭൃത്തമപപതഷസധവനമങ്ങവക്കും അവന്ന്, അവ
ക്ഷ്, അവനിഗെ, ആയനക എന്ന പ്രഥമപൃതഷനം
കം അതിനെറ വിദകേതിപ്പത്യയങ്ജംമാം അ
വക്ക്, അവക്്, അവളിഗെ, അവമിഗെ എന്നതിലെ
വചനപ്രത്യയ്ങറംക്കം അത്", അതു്, അറു, അമി എന്ന
ഇപ്പംസകപ്രത്യയങ്ങംമം മരം പസ്റ്റസേസ്തം സ്റ
ഷ്ൂമാണല്ലൊ.
രഃ
(മേല് വിവഭിച്ചപ്രകാരം ഭഷോകേദനിയാമകങ്ങ!
യ പ്രത്യാകം സ്യനാധ്പേൃതികഠംക്കം പല ദ
ഷകളിലും പരസ്സുരസാദ്ദശ്യം ഉണ്ടായിരിക്കണമെത്കില്തീ
പ്രീയം ആ ഭാഷകളെല്ലാം ഒരേ മുവദോഷയില്നിന്നു
പറ്പടവയായിരിക്കനമെന്നും മരഷിക്കലേന്നതാണ്.
എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്. ഷേക്തെന്നെ ദേശദേമമ
അസഭിച്ലു' മ്േശ്ൂമമരില് ഇല്ലന്നദേ്ങോംം വന്ന
ഭകനിഥിന്തം അതിന്െറ പ്രര്യയാംഗത്തെപ്പററിയേഴ
ത്തോളവും ഒദരോരേഃ ശേങ്ങളിവെ ഉ്ലുരണരയിന്
അവ്യാലയമായി മാററം വന്നുപേരയതാണെന്നു കരുതുകയ
ല്ലാതെ ആ വക പ്പത്യയയക്കളില്മമാണന്ന പര്റൂരസററ
ശം മണ്ടാകവന് മറെറാപ്പ്പതതിയും ഇല്ലം ഭേ
ംക9 ഭേദമണ്ടാകുന്നത" പ്രര്യയങ്ങളുടെ വത്യാസം
കൊണ്ടാഷിരിക്കെ അമ്ധനെയച്ച പ്രത്യയമ്മറംഭ് ഒന്നി
ലധികം സേകളില് പര്സസോ്ം ഉണ്ടകേന്നത്'
ആ യിധാദിലേ സംഭവി. അതിനാല് ിട്ടിം
ബംഗാളി, ഗുജറാത്ടി, മറാട്ടി, ുതലയ ആയ്്േഷാവ
്ൂ്തില്പ്പെഴ കളെല്പാം ഏതുവിധം ഒരേ ആരു
ലദാഷതന്നെ ദേശരേദമനുസഭിച്ല” കാലക്രമമ്മില് മാ
ധി ശൌരസേനി തുടങ്കിയ പല പ്രാശൃതഷേകമും
യം പിന്നെ ആ വര ഡ്രശൂതംസകളുടെ കലേക്രമതതി
പരക്മ പരിണാമങ്ങളാധും ഇരിക്കുന്നുവേം അതുപോലൈ
തന്നെ തെല, തിം, കണ്ണാടകം, മലയാമം എന്നീ
പക ഭൂധിഡദാഷകളും ഒതു ൫2ിഡ മുലദഷേതേന്നെ
കലേക്രാതടിലണ്ടയേ പരിണാമദേ്ങേളായി വരുവഃ
3
നേതമേള്. എന്നുമാത്രമല്ല അങനെ മരു മുല
ഭേ ഉന്ടായിരന്നുവെന്നുംം അ മുലഭഷക്കണ്ടായി
ന്ന പേരാണ് തമിം എന്നുമെന്നും, ഇക്കാ
ചത്തു തിം എന്നു പറഞ്ഞുവരന്ന ഭാഷ ആ മുലഭാസ
യുടെ പല ശാഖകളില് ഒന്നമാതരമാണെന്നും ആ ശാഖം
യെ എല്ലാഭൂഥിഡഷേകള ടേയും സമാസ്റവചേക
മയ തമി! എന്നപരംകൊണ്ടു നിര്ദ്ദഗിക്കന്നത്
സമമസ്തവചേകമാഘം റിശേഷക്കില് പ്രയോഗമ
ഭതനുസരിച്ച മത്രമാെന്നും ഒതുമിയിപ്പന് ചില
ക്ഷയം തന്നെവമുണ്. മന്നാമതായി മയാമുടെ
ഷമ 4മലനനാട്ടതധിഴി ന്നു; കദ്ഭകമാഷക്കു 4കരിനാ
ഭൂതഥിഴെസസം പോപപണ്ഡ്യേനടടേകളിലെ ദാ
ചോഴതഥിെന്നും “പ്രാണി താഥികന്നം പറഞ്ഞു
ന്തിതന്നതായി പഴയ തഥി.ഗന്ഥ്ജളിലം മലയ
ഗരന്ഥങ്ങരിലം ക്ടന്നതുകൊന്ടുതന്നെ തഥിം എന്ന
ത ഭൂഥിഡഷകര്ംകെല്ലം പൊതുവായ പേരാണെ
അം വിശേഷത്തെ കുണിപ്പാനാണ: 4മലനനാട്ടതി!
കിനാട്ടതഥിഠ" എന്നാടില് മാരോ വിശേഷണം
ചേത പറയുന്നതെന്നും മദ്മതു രാണ്, അങ്ങ
നെ പലഭാസകരംക്കം പൊതുവായി തിം എന്നു പറ
ന്നതു ശടിയകേണമാതില് ആതു ഭഡകമെല്ലാം ഒരു മു
്രഭോഷയുടെ പിിലുകമുണൈന്നും മുവദമഷമണ്ടയിര
(ണ പേര്കെണ്ടേതന്നെ അതിനെഠ ശാഖാഭാഷകമെയം
ആലയത്തില് വയവഹമി ല്യവന്നതാണെന്നും തീല്വപ്പെട
യും വേണം. രണ്ടാമത് ഖ്രര ാസകളെ എല്ലാം
4
സാമന്പേമായി മാതരം നിര്ദ്േശികസ്വം യാതെ
വരീശേഷണവും ചേകതെ എല്ലത്തിനും തമിം എ
അതന്നെ പറഞ്ഞിജന്നു എന്നും കാണേനുണ്ട്, “തിം
ാട്ടമൈവെന്നരും ന്മാര്! എന്നിങ്ങനെ ചേദം
പാണ്ഡ്യ, കേരം, ള്റ്റാടേകംം, തുല" ഈ അട്യു
ജാക്ന്മാരെ തിറ പ്രതിഷ്യപ്പകന്മാരാജി ഗ
'ണിച്ചുംകൊണ്ട ചെന്തമിരം ഗ്രന്ഥങ്ങളില് പ്രതിപാദി
ചചിട്ളതം മവരാഭദസരിലെ പ്രഃലീനധന്ഥമമായ
അമരാതമിരംമത്ഷ്ം നന്യൂന്മേരേടെ തമിം മുതലാ
തിന്" ആ വിധന്തിലുള്ള, പേരകം കുജനും ഇ
തിന്നദോഹരണമ്ാണ്, 4ആടപ്രകരം എന്ന പ്രാ
ചീനമലരുമേഗ്രന്ഥത്നില് നന്യന്ോടെ തമിം എ,
നന് ഇദ്ദ പറഞ്ഞുവരുന്ന മലേയാഭഭാഷോഗനഥത്തെ
പ്യഹി ംഗീക്കായ് അമി ചേത്ത പയസ്തകവരം ക
യ്യോ? എന്നിഅനെ വെറും തിംശബ്ദുംകൊ്ട
അിര്ദ്ശിച്ചുകണ്ടന്നതും; നിരണം കവികളില് ഒരാള
ര രാമപ്യനനികുടെ ബറമാണ്ഡപുരാണത്തില്, രീ
വേദ്യേസേമഹ്ി അമളിച്ചെയ്യ ബരമാണ്ഡപാരാണ
ആആില് മഷ്യമദേഗമ്തെ ഇതവ ഞാന് തിയ്യ ്ടരി
ിക്ന്നേന" എന്നിങ്ങനെ മലരാമര്ഷയെ തമിരം
ശ്ദകൊണ്ടു നിര്ദ്ദേശിപപിടടഷതും അതുപ്പോലെ 2൨൨
പരവും ഈ സംഗതിക തെട്ിവുകളില് കട്ട
സവയുംണ്, *തൊസ്രോപ്്ിയം! എന്ന അതിപ്പാലീ
(നപ്ചൈന്്ഥിരം ഗരന്മത്ജില്്വം തിരംനാട്ടിനെ 4൭
അധിര്ംനാടിന്നും “കൊടുന്തിേനോടെന്നും ണ്ടെ വക
15
ഭാഭി തിഭില്ലപ്രതിപടിച്പിടടുതില് ിന്തതന്നെ അ
ലത്ത്" 4രഥിരം! എന്ന സാമാസ്തവചേകശബ്ദം കെ
രാണ് എല്ലാ ഭൂിഡാഷകമെയും നിര്ദ്ദേശിച്ചുവതി
ന്നുതെന്നു സ്്ലമാകനനുണട്, “ലീലാതിലകം എന്ന
പ്രാലീന്ഗ്രന്ഥകാരനോകട്ടെ മണിപ്രവളേലക്ഷണപ്പ
ശ്ാവത്തില് മലയമേഹയും സംസ്കൃതവും കൂട്ടി
ച്ലേദ്തണ്ടാചിയ കുദ്യത്തിനാണ്: 'മ്ിപ്രവളേ'മെ
അ പറത്തുവരുന്നതെന്നുക്ൂ തിന്നു പ്രമാനേമായി 4
മിംം മണി, സംസ്കൃതം പവം" എന്നുമമറവം പല
പ്രയോഗക്ങളും കണിച്ചു" അവയിലെ തമിം ഗസ്ജൂത്തി
ന മലയാ എന്നാണത്മമന്നും തമിം എന്നത്
ിഡഭഷകാംമെല്ലു പൊജുവായപ്േരാണെന്നും സ്റ
എ്ലായിപ്റുറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട', അപ്രകാരം പെയുവായ പേര്
കൊഴതന്റ് ഡ്രര്യേകം പ്രത്യേകം മാരോ ശാഖാ
ഷയെയം നിര്ദ്ദേശില്യ വരവംനിഭയായതും പേര്ഷ്യ
ഷോകംകെല്ലം അഴി സ്ഥാനമായ മുവാസയുടെ പേരേ
യതുകൊണ്ോണെന്നു നിസ്റ്റംശരാാഷിദരി ച്പ്പെടടതം.
അതുകൊണ്ട് ആികാലത്ു തമിം എന്ന വാമമിന് ഇ
ലത്തെ മാഷ എറന്ന വാക്ിനെന്നതുപ്പോലെ ഭൂമിഡ
്മരേടെ ഇടയില്, ഒരുവനെറ ഇംഗിതം അന്നെ ഗല
ീപ്പിക്കന് വേണ്ടി പ്രയോഗിക്കുന്നതും ഒരോ അ
ആഥത്തില് സമേതം സിദ്ധിച്ചു മായ വന്സിത്േക
ശബ്ദം എന്നു മാത്രം അത്ഥമായിരുന്നവെന്നും കരുതാവു
അതാണ്. എന്നുവെച്ചാല് ഇക്കാല: നാം ഷേ
എന്നു പറയുന്നതിനുപകരമായി ആദികാല” ഭൂമിഡ
16
യാജല്ലോം പറ്ുവന്നിരുന്നവമക്കണ: തിന്ന
ശബ്ദമൊന്നും ആര ശബ്ദും കൊണ്ടാണ് അന്നത്തെ ഭൂമിഡ
ജന്രംകെല്ലാഴിയമ്മ സേയയ മുലഭൂമിഡോഷ
ഒരെ അവര് നിര്ദ്ദേഗിച്ചിരുന്നതെന്നും കരുതമെന്നു
സാരം എന്നു തന്നെയാല്ലം സുകു നോക്ഷുയ്വോം
ക൫ൂഥിഡം എന്നു വാക്കുതന്നെ ആ്യഭാഷക്കാര് തമിം
എന്നതിനു പകരമായി പ്രയോഗിച്ചിരന്നതും തമിം
ശ്ത്തെത്തന്നെ അവരുടെ ദാസയിലേക്ക ത വേരീതി
ളില് സ്വീകിച്ചുണ്ടാക്കിരതൂമായ പമോണെന്നും വി
ചാഭിക്േണ്ടതായിരികന്നേതുമുണ്ട', എമ്മാനെ എന്നല്
മികച തഴിളും മി ഒമിഡ ഭൂമിഡ ഈ വിധി
ല് തമിം ശബ്ദം ഭധിഡസ്ബുമായിര്തീനറ വഴി എ
അ യുക്തിയുക്തമായി ഉരദിക്കാവേന്നതണ്, “ക
രാന്തമായ തിലംശബ്യത്തെ മാതുകാവള്സ്റാലയില് 4
കഴില്ല ആല്ലേ അതിലെ ഗിക
൫൪൨ സ്ഥാനത് ആ വണ്്ുതോടേ പ്ളം (കോമാ
യി മറി തഥിര എന്നു “മ0കരോറ്മഗാകി എഴുഷ്േണ്ട
(ത അത്യൂവേശ്ൃമാണ്ം അതുകൊണ്ങരുന്നെയാണ് ദി
ഡദാധയിലെ ചേോശബ്ദുത്തെ ആ്യഹയിലേകം
“ചോ ശബ്ദമാ മാററി എൃടുത്ിടട്മതും. മാതൃക
മലയില് നിന്നു കാരത്തെ പിന്ക്ാലതു വേ
്െന്നുവച്ല" വിന കന്്നാടകോഷമാര് വാഴ എന്ന
മമായ വമ" എന്നു ബ്ദുരത്തെ “വാമ എന്നാക്കി
ജീത്തതും ആ രീതി അനുസരിച്ചുതന്നെയാണ്. ഇങ്ജ
നെ മികാജ്മമായ തമിലംശബ്ദുമര ഉകാന്മമാകകി
17
യതുകൊണ്ടു മാത്രവും ആദ്യ്ഷേക്കാകി: ആ ശബ്ദം
പ്രയോഗത്തില് വരുത്തുവാന് തക്ക സ്ഥിതിയിലായിക്ക
ഴിഞ്തിട്ടിലല. അതുകൊണ്ട മ"കാരാന്തമമകി നടത്ത
(തമിം ശബ്ദത്തെ ഒടുവില് ഒരു അകാരവും കൂടില്േ
൫൭: 4തമിള'എന്നിങ്ങനെ അകാരാന്തമാക്കി പ്രയോഗര്
രാമായ രൂപം ഉണ്ടാകിത്തീകോേണ്ടതും ൬൭ ക്ക
ര" അത്യവേശ്യം തന്നെയാണ്. ഇര യക്തിപ്രകാദം
ന്നെയാണ് ക, തം പം സ എന്നീ വക ല്സ്ുങ്ങളില്
അവസാനിക്കുന്ന ഗബ്ദരൂപം ദൂദിഡഭാഷകംമില്ലത്തേ
തിനാല് ആ വ്സുക്കളില് അവസാനികുന്ന വം ഒവി
൫ മഹല് കുപ്പ് തപസ്; മുതലായ ആദ്യഷോ
ശബദ്അമെ ഒടടവവില് ഒരു സവ്യതസ്വരം ചേദ്യം പര
യോശാര്ഫമാക്കിത്തീക്കാന് വേണ്ട മറ൨ മാററങ്ങറം വ
ത്തിയും വാങ്ക് ബട്ട്, മന്തം കപ്പം തപസ്സ്
എന്നെല്ലമേള്ള മതിരിഴിചാക്ഷി ഭൂ2ിഡാഷക്കാരായ
നമ്മരം സ്വീകടിച്ചുവരുന്നതും., ഇമ്ജനെ തമിം ശബ്ദ
ത്തെ ആല്യഷയി ലേക്ക്: എടുക്കുമ്പോ “തമിള' എ
അതുവരെയുള്ള, മററം വരുത്മണ്ടത" ആ ദഷേക്കാ
ക" അത്യാവധ്യമാിടടകള താണൈന്നയേല്ലെം. തഥിഉ
ശബ്ദും മിള ശബ്ദമായിത്തീന്നത" ഖരാക്ഷരമായേ ത
കാരത്തെ ലഘ്ുപ്പെടുത്തി ഉ്രിക്കമബ്വാഠം ആ ഖരദതി
൯൨ മൂദ്വക്ഷരമായ കരമായിമാറവന്ന സസ്ദ്രദോയമന
സഴിച്ചു സംസ്ലൃതത്തില് മഹത്, മഹ്, ജഗത്, ജഗ
൦ എന്നീവക ഇരര്ടു ശബ്ദരൂപങ്ങളു ണയതുപേലൈ
കാലക്രമത്തില് വന്നു ക്രഴി ഉച്ഛണേദേദം വഴികകാ
[)
ി
യിരിക്കണം. തെലതംഭഷേയില് ഖരക്ഷേരങ്ങളായ കു;
ചംഭംതംപം അറം പകരം പലേടത്തും മുോക്ഷരങ്ങളു
യ ഗരംഡടംബംങറം വികല്പമായി വ്യയോഗിക്കം
മെന്ന നില വന്നിടും അതിനാല് 44രാമഡുഗതണാ
ഭിരമഡ്! എന്നീവക പ്രതേഗേങം സലഭങ്ങളായിത്തീ
നും എല്ലാം ഇര സ്തരയമനുസരിച്ചണെന്നു കാണന്നെ
രമണ. അതിനാല് തെലതംഭാഷ വഴിയായിട്ടണ് ത
മീം പരം ആയല്യര്ാസോയിലേക് പോയതെന്നു കരുതു
തു ശേസ്ഥിതി അനുസരിച്ചു നോക്കുമ്പോ നല്ല
പസ്്റം യമരിയതെലും ജയ പക്ഷത്തില് തകരം കോര
മയിമാിയത ആ മാദ്റുമല്ലത്തില് വെച്പാണെന്നു വ
രൂന്നത്ര വരെ സംഗതര്യമാതിരിക്കന്നുണ്ടല്ലെ, മിള ശ
ബും പ്പിന്നെ ഭധിഡമബ്ദായിതമീ്രതകേട്ടെ അദ
ഷീലെ ലൂഗ്േട മുതലയേ അതിപ്രാചീനധന്ഥങ്ങ
ളില് ഇമ എന്നും 4" എന്നും മറവം കാരേന്ന ശബ്ദ
അളിലെ ഉകാരത്തിനെറ സ്ഥാനത്" പില്ക്കാലത്തു
ായ സസ്തതഗന്ഥങ്ങളില് ഡകമായി “ജഡേ!
ജഡ എന്നെല്പാമായിത്ലീന്റ ഭീതി അനുസരിച്ചാണ്.
എന്നുവച്ഛല് ത്ആ്യഭഷേയില് ആദികാലത്ത് ഉകഃ
രമായിരുന്നതു പലതും പില്ക്കാലത്ത്" ഡകരമാണ്ി മഃ
രിഷ കൂട്ടത്തില് ആമ 48ിക'ശബ്ദവും ഉദംപ്പെടതുകെ
്ടംണെന്നത്ഥം, അ്നൈയണ്ടയ ഉകരഡകാരങ്ങളു.
ടെ മാററം കാരണം ഡം ഉംറാക്ക മേില്ല, രണ്ടും ഒ
ന്ന്" എന്നൊരു നിയമം ആ്യേഷയില് സ്വീക
ഭിപ്യംനിടയായിട്ടണ്ട', പിന്നെ മിഡ ശബ്ദും ഭൂമിഡമം
9
ത ണ്ടു പക്ഷം സടത്തടുത്തുപപരിക്ോ
ണ്ടാകുന്ന അസെരകഷ്യവും സ്വതെ കരട്ടക്ഷരമ്മാം നിറ
ഞി സസ്ന്തമാസമ കൂട്ടക്ഷര്ങവം ഉണ്ടാക്കുവാന്,
സ്വര്വസിദമാജിട്ടുതന്നെ൯ക്ള. വസനാദേലവം നി
മിത്തമാിദിക്കണം. അല്ല്കില് മതിരാഗി, തിരവനന്
പരം, കൊല്ലം മുതലയേ വകാം മഡ്രാസ് വണ്
യം കവയിലോണ് എന്നെല്റമോഷി ആംഗമോേയി
ലേകഴുത്തതുപോലെ ദമിഡഗബ്ദുത്തെ ഭമിഡ എന്നും
കൂഴിമാറരിഎടുത്ത് പെരുമാറിജലേ സസ്തൃത മേയുടെ
0ിലകഴ യോജിപ്പു മതിയദകയുളള എന്നുകരുതി മന്യ
൦ ചെയ്തി്മതായിഴികകണം; വരെ പ്രാചീനത
സസ്തൂതധന്ഥങ്ില്പ്പോലം *രീഡ എന്നായിരന്ന
ണ്ടും വമ അഴുത കാലത്താണ് ഭൂവിഡഗസ്ലാായി
മറീറ്ടുത. ആ മഃറരം സ്സ്തുതംപരിച്ചിടുഥ ദ്ധിഡ
ക്കാര് വഴിക്കും ഭിഡമഷക്കകി മകംരത്തെ
തിനെ കുറേകൂടി ഗീഥിലോച്പാ്ണധായ വകാരേ
മനുമ്മ വസേനയനുസഭിച്ചുമണ്* വന്നി
തും, പിന്നെ ആ ഭൂ20ഡശബ്പുത്തെ 4തിഭവിടം' എന്ന
ക്ലി ലെഗ്തിേഷേയായ ഇപ്പോ തഥേതി
ലേക്കു വീണ്ടം എടത്തിരിക്കന്നതകേട്ടെ അസ്റന് കടം
പരി ന്സപ്പുട്ി ചില പമറോങളും ചെയു
പെരുമരേന്നു സന്തം മുതലാണ് അത്" എന്നു സം
തി അറിജതെ പറി പ്പോഷിട്ട മാണ്.
ഇയ്രയും കൊടയയ തധിരം എന്നത്: ഇക്ാലടെര
ഭൂഥിഡവദ്ുഷേകകെല്ലൂം അമി സ്ഥാന്ധായിട്ടമാധി
20
(ന്ന മുഭമിഡേഷക്കള്ള പേരായിരുന്നു എന്നും ആ
മുലയുടെ ഒരു ശാഖ മാത്രമായ ചോമപണ്ഡ്യേദേ
ഷോയെ ഇക്കാലത്ത്" തമിലബ്ദം കൊണ്ടേ നിര് ദ്ദേ
ശരിച്ചുവരുന്നത' യദവംശത്തില്ച്ചേന്ന ശ്രീകൃശ്ണന് മുത
ചയേ മരേോരത്തക്ഷം പ്രത്യേകം 4യാദവന് എന്നു പ
ത്തുവരുന്നതുപോലെ സാമാസ്ത്രത്കമയേ ശബ്ദത്തെ
പ്രിശേഷാത്ത്തില് പ്രയോഗി ല്യുവരദ്മതനുസരിച്ഛ
ണെന്നും സിദധമായല്ലെ. മുലദ്രഗിഡഭാഷയയേ മു
ത്തിനു" ദേശമേമേനുസഭിച്ചു സംഭഷേണത്തിലം മ
൦ അല്ല്മായ വൃത്യസേം വാന്നരടി വൈകാവം
കൊണ്ടു പല ശാഖകളും മുണ്ടായി മീരനിവേനനി
മണ്ട,
൩. ഒയ രാഷ പലതായിപ്പിരിയുന്ന വഴികഥം.
ഒരോരോ മുല ഷക കേരമത്തില് മേല്പ്പ
ഞ്ഞ പ്രകരം പല ഗാഖകമായിപ്പിരിയന്നതിനുമമ
പ്രധാന കാരണങ്ങളകേട്ടെ ജനവാസത്തിനു സെക
മില്ലാത്ത വഭിയ മലകഠംകൊണ്ടെം മ്ഭൂധികെ
ണ്ടാ നടവില് ഒരു വിടിന്ന ജനസമായം വന്നുകൂടി
സ്ഥിരവാസം ചെയ്തുകൊണ്ടേ മററ പര്റട വേര്
ിരിഞ്ഞിരിക്കനന മേളില് വേറെ ലേറെ രാജം
ന്മാരോയി ലിന്റ: അതേ നിലയില്ത്തന്നെ കുറെകക
ചം കഴിുത്രടുകം അജ്ജനെ തിരിഞ്ിട്ടുമേ പ്രദ്യയേക
ലി
ദേശങ്ങളില് മറ൨ ചില ദേകമുടെ സംസം ഉണ്ടം
ഷിത്തീതകം അങ്ങനെ ഓരോ പ്രദേഗത്തും സംസ്റുമ
അകന്ന അസ്ത്രഷേകളുംതന്നെ വിദിന്നങങമായിരിക്കുകം
സസ്േ്സുമണ്ടാകുന്ന അസ്തോഷ ഒന്നണെമ്ില്ത്തന്നെ
യും ആ സംസ്്റുത്ിന്ന്*ഒരോ പ്രദേശങ്ങളില് ഏററമ
വുണ്ടായിത്തിരുക മുതലായവയാണ്, ഒരു സ്വദേഗീയ
ഭോജാവിനെറ ദേത്തിന്കീധില്ത്തന്നെ ഉരിക്കന്നേട
ത്തേമശം കേം മേല്ക്കാണിച്ഛുപ്രകരം ചില പ്രദേശ
അറം വേര്തിരിഞ്ഞിരുന്നാലും രായ്യരേണസസ്്രദായ
ക്ിനറെറ ഐക്യവും അതിന്നുമ്മ ചട്ടങ്ങലല ടയം എഴു
തതുകത്തുകളുടേയും രീതിക്കു ഐക്ചവും ഒരേ
രാജാവിന്െറ കീഥില്ത്തന്നെ കഴിഞ്ഞുകൂടുന്ന ജനങ്ജാം
തമ്മില് ഉണ്ടംകണ്ന ഏകയോഗക്ഷേമബന്ധത്തിനെറ
ആധിക്യലും [ആ വിക ദേശംകൊണ്ട്* അല്വാലയം അക.
നിിക്കുന്നവര് തമ്മില് പ്പോലം വന്ന്രടുന്ന പെരുമ
റത്ിനറെറ ആധിക്വും നിമിത്തം അങ്ങിനെയുള്ള ക
ചം കുറെ അധികം മുണ്ടായോന് പ്പോലും ആ രാജ്യത്തിലെ
ഷം! ആകപ്പാടെ വലിയേദം ഒന്നും ഉണ്മേന്നതല്ലം
സംഭാഷണ ഭാഷയില്മാത്രം ഒരോരോ ദുരഗങ്ങളില്
ഇപ്പേഠം മലയാളഷേക്കു്കു തുപോലെ അ്ലാല്യമായി
ചിലവക്കേകംക് മേശ ദമണ്ടോയിരിക്കാമെന്നുമാത്രേമേ
കളള. നേരെ മിച്ച്, വലിഷ വറ്റു ദേോമില്ലതെ മിക
തും ഒരേ വദ്ലുത്തില്ച്ചേറ്റവയാണെന്നു പറയാവുന്ന
പരിടിന്നോഷകഠം സംസാഭിച്ചുവരന്ന ജനങ്ജപോ
ലും കലേക്രമത്തില് ഒരര രാജാവിന്െറ ദണിന്കീ
മ്മ
ഴിലാഭിക്തീറ്റ: ആ നിലയില് കരെയധികം കലം കഃ
ഴിഞ്ഞുകൂടുവാനിഭവേന്നാല് അധരുടെ നാടകം" പര
പ്ര വല്വിയ ദൂരില്ലെില് മേല്കാണിച്ച രീ
തിയുടെ ഐല്ലം മുതലായ കാരണമ്മറം വിക്ക്" ആ
വക ഷേകഠം തമ്മിലണ്ടായിരന്നെ ദം അല്ലോല്മായി
കറഞ്ഞുകറത്ഞു വന്നു കാമത്താല് ആ രാജ്യത്തെ
കഴി ഐകത്രപ്യർ ഒരു മാസയായിപ്പുഴിണമി
കയും മന്പണ്ടയിരുന്ന ചില ദേംധങ്ങഠം അതാതുദേ
ശജളിലഭ്ള മേദ്യഭേമെന്നനിലതില് ഗണികഷത്തക്
ഖയാജിദതീ തുകയും ചെയ്യം, പിക്ഷെ അമാന ഐക.
പ്ൃമണ്ടായിീരുന്നതിനു 'ലമരക്ഷാലം വേണ്ിവരു
മെന്നമത്ോല്റ അ വിക ദൈ ഭഷേജിലും പറയത്തക്ക
സാഫിത്യഗന്ഥജജാം ഉണ്ടായി ഷഷഥിഞ്ി്ിലലംതിരിക
യം വേണം. സാഫിത്യൃഗന്ങ്ങളാല് ഭാഷക വ്യവ
സ്ഥിതമ്മമയോല്പ്പിന്നെ അതിന്െറ ഗതിയനുസഭിച്ച്
ഒരോന്ഭഃവഴ്ധിക്കല്ലാതെ ഒരു വദ്റു്ങില്ച്ചേന്നദാഷേ
കം്തേന്നെയം മരികഷലം ഐകരൂപയമണ്ടായിന്തിര
അമു. ഷം പിഴിഞ്ഞു പല ശേകളായിന്തീര
അതിന്നും തമ്മില് ഇണങ്ങി യോഴികന്നേരിന്നും മമമ
ഇര വക കനേങ്ങമനസഭില്ുനേസ്ോം ഭൂമിഡ
മുലദ്യായ മുത്തം ഒരു കാലത്: ഭൂിഡദേശങ്ങ
ഭിലെല്ലാം സമാാസ്്മായി ദയപിച്ചു പെരുമാിരിരുന്ന
ഒരു ഭാഷയായിരുന്നുവെന്നും അശഭാലത്ത്' ആ ഭാക്ഷ
ദേശം കൊണ്ടുണ്ടാന്നെ ചിവദേദ്ൃദമം മാത്രമേ
കണ്ടായിരന്നുളൂഎന്നും ആവഴി മാതേനനെ ആ പുഭാതന
[
കരലേങ്ങളില് ഭ്ൂമിഡദേശങ്ങളെല്ലാം ഒരേ ഭരണത്തിന്
കരീഴിലായിരുന്നുവെന്നും ഭയഫികേന്ടതായിട്ടാണിരി
ക്കുന്നത്, അമ്മനെയല്ലാത്ത പം ഭൂമിഡഗാഖഭാഷ
കരക്കു കുന്ന സാജാത്യ്തിന്തു യാതെരുവിലത്തി
ലും ഉപപത്തി കിട്ടുവംന് നിവൃത്തിയുക്മതല്ല. അതോ
കൂടിത്തന്നെ കലക്രമത്തില് ദൂധീഡദേശങ്ങറം ഒരോരോ
പ്രത്യേകരാജാക്കന്മാരുടെ ദരണേത്ിന്കീഥിവായിത്തീ
ര പലരാജ്യ്ങളായിപ്പിരിഞ്ഞതിനുശേഷമണേ' ആ
മുപഭഷേയും പലശഖകളാിപ്പ്ിരിക്ങതെന്നും ഉ
ഫിക്കാവുന്നതണ്*, അതില് ആന്ധ്രം, ചോമം, പ
ബ്വൂംം കേരളം കള്്ുടേകം എന്നിങനെ ദൂമിഡ ഭൂഃ
ഗം അഞ്ചു രാജ്യ്ങമാശി അഞ്ചു ഭാജക്ഷന്മരേടെകീഴില്
പളരെക്കാലം ' കഴിഞ്ഞിട്ടണ്ടെന്നമ്ളതിനു വേണ്ട
ത്തോളം സ്ൂദ്യമായ തെളളിവുകഠംതന്നെണ്. പല
പ്രഴയ ചെന്നി ദേഗന്ഥ്ങംകം പുറമെ
ത ൈവാസ്സ്രാംശ്വപുണ്ാംശ്ധ
ചേമോന് പാണ്ഡ്യോംശ്വ കേരാന്റ
4പണ്ഡയദംശധ ദൂധീഡംംശ്ചൈവ
സഫിതാംചോളേകേമ്
എന്നിങ്ങനെ പ്രതിപാദിപ്ിടടഷ വാഖീകിരാമായണം
മഹാഭാരതം മുതലായ പ്രാചീനസംസ്ൃതഗന്ഥങമും
ആവക തെളിവുകളില് പ്പെട്ടവയാണ്. ഏത്ുകാലം മു
തദ്്ാണ ഭമിഡദേ്ങം അപ്രകാരം പല രാജുങ്ങ
ായിപ്പിരിഞ്ഞെതെന്നുഷ്കതിലേകം' അത്രമ്തോമം പ്ര
ബലങ്ങളായ തൊ്ളിവുകമളൊന്നും കണ്ടുകിഴ്റിിട്ില്ലെതി
24
രവം ആ സംഗതിയും ഏകദേശം ഒന്നഫിപ്പാന് ചീല
മ്റങ്ങില്ലയ്യില്ല, അഞ്ചു രൂഥിഡരാജക്കന്മാഴില് കേ
രൂത്തിലെ ആദിരാജാക്കുന്മാരാധിരുന്ന ചേരരജോക്കെ
മാര് മഫാബലിയുടെയം ബാണനെറയും വംശക്കാര
ഭരിരുന്നു എന്ന് മണി മേഖല തുടങ്ങിയ ചില ചെന്തഥിം
ഗ്രന്ഥമോ കാണുന്നുണ്ട്, കേരളയിലെ ആല്യനി
സിക്ക: നാഗന്മാരെന്നാണ്: പുരതേനകാലങ്ങ
ളില് പറഞ്ഞിരുന്നതെന്നും കാണ്ടന്നുണ്ട്, ആദികാല
ത്തെ ആ്്യന്മാര് ഭൂഥീഡവറ്റുക്കാരെ ഒരുവക അസുര
ദ്ുക്കാരാഷിട്ടുമേറരമാണെ ഗണിച്ചിരുന്നതെന്നു കതിതു
൯ തക്ക പല പ്രസ്ത്വേങങളും അവരുടെ പഴയ പുര
ണാഭിഗ്രന്ഥങ്ങളില് ഉണ്ട്; ആവക സംഗതികളും ന
ലേദകത്തെ്ററിയുമ അവരുടെ ചില വിവരണമ്മ
൦ മഹാബലിക്കു കേരളത്തോടു കാണന? പ്രത്യേകബ,
വും വരമനാവതരകഥയും എല്ല്രഴി ജക്തിവഴി
൭൭ നോക്കുമ്പോഠം മഫാബ്വദി വളരെ പ്രബലനായ ൭
ര ഭൂ്രിഡചകരവത്രിയായിരുന്നുവെന്നും ആമിയെ
പ്പോലും ജയിച്ചു ക് ഒടിയ അദ്ദേഹത്തെ വാമനന് ഉ.
പ്രായം കൊണ്ടു തോഴ്ലിച്ച്' കേരമുത്തിെറമാത്രം രാജം
വായു നിലഡിലംിത്തീമവെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ
വംശക്കാരാണ് പിന്നത്തെ ചേരരാജാള്ന്മോരെന്നും
പ്രാചീനചഭിതദുഷ്ച്ം ഉരഫിപ്പം൯ വഴിയുണ്ട്. അ
നെ ൂരധിഡദേശങ്ങള്കെല്ലംംകൂടി ഉണ്ടായിരുന്ന
നായകന് അതിലെ ഏതാനം ഭാഗത്തിനുമാത്രം രാജം
ഖായി തീനതുനിി്തം കാലക്രമത്തില് മറവര്രമി
പി
ഡദേശങ്ങളിലും ഒരോ രാജക്ഷാര് ഉണ്ടായിത്തീനട
വെന്നു കരുതാവുന്നതാണ്, ഈ ഉയഹം ശിയാണെ
രില് ആദി ചജജക്കേന്മാരുടെ കലക്രഭസ്ഥനഃണെ
അ കുണ്ന്ന മഹ ബേദിയുടെ കാലം മതമാണ് മുല
ഭൂമിഡഭഷേ ഒരോ ശാഖകളായി പിടിഞ്ഞു തുടങിയ
തെന്നു കേവലം ഒര സാമസ്ററലേധിയുടെനിലയില്
മത്രം നിശ്ചയികവുന്നതുമാണ്,
എന്നാല് ചേദമുപ;ബ്്യരായ അെപ്പുററിേടത്ോദ
കം അവ തമ്മില് വലിയ പയതനി കൊണ്ടെ മറെറഃ
വേര്തിരിഞ്ഞിരിക്കുക മൃതലായ ഭൂ്ഥിതിവി ശേഷം
കൊണ്ടുണ്ടകേന്ന പ്രധഃനകാരണ്ില്ലാത്തതു നിമിത്തം
ആ ജാജ്യങ്ങളിലെ ദ ഷക ഒരോ പ്രദേശങ്ങളില് മേ
കം കരെ ന്ത്രി, എന്നല്ലെ ഒന്നിനൊന്നു
വേര്തിരിജു നില് കുത്തക: ദം സിദ്ധിക്കവാനിട
യില്ല. ഏകദേശം ഒരേ ഗാഖധോഷയടെ നിലയില്
ആന്നെയാണ് അത് കാലശ്രാത്തില് മദി മാറിക്കൊ
വന്നത്. മലരപ്വിതനിരകൊണ്ട്: മറവശങ്ങ
ളില്നിന്നു തീരെ വേര്തിരി്ങിരിക്കുന്ന ലേയമട്ടി
ലേയും നീലഗിഭിച്തലായ പതന മികഷതും
വേര്തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കണ്്ാടകരാജ്യത്തിലെയും കിഴ
ക്െക്ഭല്ക്കരയില് എകേഗം വിസ്ധ്യനറെറ കിഴക്കു ഒ
ംവരെ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന ഒരുലുകശാ്യേത്തിലെയും മൂല
ഭഷോയാകുട്ടെ സ്ഥിതിവിശേഷം കൊണ്ടും മറ൨ പല
കാരണങ്ങംകൊണ്ടും ഓരോരോ പ്രത്യേക ഗാഖകള
യിപ്പിരിഞ്ഞും അപ്രകാരം പല ഗാഖകളായിപ്പിരി.
[
26
ഞ്ഞതിന്നുശേഷവും കറെക്കലേത്തേക്ക്' ആ രോ
സക സാമാസ്തമായി തിടം എന്ന പേര് തന്നെ
യാണ് പറഞ്ഞിരന്നതെന്ന സംഗതി മ്പ പ്രസ്തൂി
്ിടു്ടല്ലൊ, തധിഠം എന്ന ആ പൊുപ്പേര് അങ്ങ
നെ ഖാരോ ശാഖാഭാഷകഠംക്കും ഉണ്ടായിരുന്നതുപേ
കിച്ച് തെലരട്ടേതമിഠം എന്ന വിശേഷനിര്്ദേശ
ത്തന്നെ ചുരി ഒരുനുമ" അല്ലെമരില് ഒരുമ:
എന്ന ദേഗനാമംകൊണ്ടു മയ്രേമായി ഭയഷേയേയും നിര്
മേശീച്ചുതുട്ങിയത് ആലയത്തില് ആസ്സ്രദേശക്കാരായി
ടൂണ കാണ്േന്നത്, അതില്പിന്നെ കരിനാട്ട തമിം
ല്ൃമത്തെ ചുരുക്കി ക്റകമ്ഷി ഭയ നാട്ടകാതം പില്
ലത്ത് മലന്ട്ടതമിരം അല്ലെടി മലയാന്ദമിടം
എന്ന വിശേഷ നിര്ദ്ദേശന്റെ മലയമമമാകി, മലയ
മികമം അവരവരുടെ ഭേകരാക്കു്ള ഡ്ര്യേകനാമ
അമി സ്വീകഴിച്ചുവന്നു. ഇനെയാണ് തമിം
ശരാഖകളയേ ഇ മുന്നു ഭഷകഠംക്ഴം തുല, കഷം
കം മലയം എന്ന പ്രത്യേക നാമം ഉണ്ടായി
ത്തീന്ത". തമിം എന്ന മൂലദാഷയുടെ മറ൨ ശാഖ
ക.െല്ലാം അപ്പകാരം ഒരോ പ്രത്യേമനാമ
ക്രണായല്പോം ചോമപാണ്ഡയരായ്യങ്ങമിലെ പ്രത്യക
ശാഖക്ക്: മുലോഷയുടെ പേരായിരുന്നു “തമിം? എന്ന
സാമാസ്ത്നാമം തന്നെ മറവശാഖകളില് നിന്ന് അതി
നെ വേര്തിരിച്ചുാണിക്കന്ന വിഗേഷനാമമജി പ്ല
വസിക്കയും ചെയ്തു. മറരമ്മ, ശാഖക്ക് ആ വക
പ്ര്യേകനാമാറം ദ്യവസ്ധപ്പേട്ട കഴി്ഞിട്ടില്ലാതെ
27
ലേനാഴ്ുതിം, കുഴിനാടടതഥീം, എന്ന മാരിടി സാമം
ന്യനാമം ചേത്തുംകൊണ്ടുതന്നെ അവ ഓരോന്നും നിര്
ദ്േശിച്ചുവന്നിരുന്ന ഉുഭക്കാലത്തകേട്ടെം ചോ പ
ബ്ൃശാഖയെ ചെന്ത്മിലം എന്ന വിശേഷപ്പേത്കൊ
ആതന്നെയണ് നിര്ദ്ദേശിച്ചു വന്നിരന്നതെന്നുക്കതി
ന ധാരാളം തെളിവുകളുണ്ട്. അതുകൊണ്ട' ആ വഴി
൭൭ നോക്വ്പോഴും നാമെമകദശേം നാമമായിത്തീമക
എന്നസ്തായമനുസരിച്ച' കുഴിനാടകോഥിം, മലയാതേ
മീം, എന്നീവക പദങ്ങളിലെ അവസാനഭാഗം പേ
രി അഖ്യം ഒരു വൃത്യസേവും വന്നു ക്്്റാടകം എന്നും
മലയാളം എന്നും മാത്രമായി ന്നീ മുപേലെ ചെന്ത.
മീം. എന്ന പത്തിലെ അല്ലാഗം പോയി തമിം എ.
അമാത്രമായി്തീന്റതാണെന്നും, അങ്ങനെ ആ ശാഖഭം
മൂലഭാഷ പേര്മറി ഒരു വിഗേഷല്പേര് ഉണ്ടായേ
തിന്നുശേഷം വീടും യാർ ്്ികമായി മുലഭഷേയുടെ പേ
ഭരില്്തന്നേ ആ വിശേഷ്പേതം ചെന്നവസാനിച്ചതം
ണെന്നും യുക്തിയുക്തമായി മോണ്മാന് കഴിയുന്നതുഥാണ്,
ര. ഭാഷ മാവുന്ന സസ്പ്യദായം,
മേല് വിവഭിച്ചപ്രകാരം ഒരു മാ പല ശാഖം
ഭക പരിഭിയത്തകവിധം ഒരോരോ മറേറ്ജം
വന്നു ക്രടന്നതാകട്ടെ കാലക്രമത്തിലം ആ ഭാഷ സം
സാഭിക്കുന്ന ജനങ്ങളില്വെച്ചു്* വില്ലല്യേസംകൊണ്ടും
[]
അധികാരപ്രബേല്യുംകൊണ്ടും പ്രധാനേന്മാരായിട്ടു്ക വര്
വഴിയാിട്ടുമാണ് പ്രായേണസംഭവിക്കുന്നത, അങ്ങനെ
പ്രധാനമ്മാരായിത്തീരന്നവരുടെ വിദ്യാലയം സ്വന്തം
മത്രേഭാഷയില്മ്തന്നെ ആയിരിക്ന്നേടത്തോളം കാലം
ആ ഷൈക്കും ഉള്ളില്ത്തട്ടത്തക്കവിധത്തിലക്ക ദേദഗതി
കഠം അത്ര എൃപ്പത്തിലൊന്നും വന്നു ചേരുന്നതല്ല. അ
അതു കലേറ്റെ പരിഷ്യാരഗതിയനുസഭിച്ചു" ആവധ്യമഃ
ജി വരുന്ന അപു്വം ചില . വകേകോംമായം നൂതന
സൃഷ്ഠിയായിട്ടോ അടുത്ത മറഭാഷയി ല്നിന്നു തല്വേരീ
തിയിലേം തല്സമരീതിയി ലോ എടുത്തതാിട്ട വന്നു
കൂടിയേകമമൈന്മാത്രമയളു. മാതൃസയിലല്ലംതെ
മറെറാരു ഷേയിലാണ്' പ്രധാനപ്പെട്ടവരുടെ വില്ല
കസം നമരിവരുന്നതെമില് അവരുടെ മാതാ
സംഭഷണങ്ങളിയും ആ അസ്തൂഷേരിലെ വാക്കകാം
ആദ്യം ദര്ല്ലദമോയിട്ടും ഭാഷാസ്വഭവനേസഭിച്ച് വേ
്ടിവരുന്ന കിച്ച മേറക്ളോടുക്രഴിയും, കുലേ്രമ
അില് ധാരമമായിട്ും യാതൊരു മററവും കൂരര്തെയും
കടന്നു കരടിത്തുട്ങം. മലയാളരാഷമാത്രം അറിയാവുന്ന
റക തരക്്തുണ്ടാകന്നത് സസ്തൃതം പഠിച്ച മ
ചരാളിക്ക ശിരശ്ശുലമെന്ന രൂപത്തിലാണ് പകരുന്ന
ത് ആംഗ് മാസ പഠിച്ച മലയാളികളിലാകട്ടെ അ
ത" സഥിപ്പഃന് പാടില്ലാത്തേ ഫെവ്റു്ായി വ്യാപിക്ക
അ, നമ്മുടെ ചില പഴയ ലക്ഷ്യങ്ങളില് പറങ്ികളംം
ലന്തയിലെയും ബിലത്തിയില്യും കിനിയരേമായി
ഷണ്ടന്നവര് ഇക്കലേത്തെകക' പൊ്പുഗീസുകാരും
29
ോളേണ്ടിലെയും ഇംഗ്ലണ്ടിലെയും കയ്ധിനിക്കാതമോയി
മാരിയിരിക്കുന്നതും ഈ വഴിക്കതന്നെയാണ്, മേല്പ്പറ
ഞ്ഞ പ്രകരം ജനപ്രധാനന്മാര് മായുടെ വേഷം മ
ിത്തുടവ്വോം സാധാണേജനങ്ങാക്കും ആ പു
തിയ വേഷത്തില് ഭൂമം കുന്നുകൂടുന്ന: സാധാരണ
ണേ, മോിയിലും വക്കിലും പ്രദ്ൃത്തിഷിലും അതും
ത കാലത്ത് മാസ്ത്ന്മാരാണെന്നു വച്ചിട്ടുളുവടെ അനുക
ഭിമന്നേത് സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ സ്വഭാവേമാണല്ലെര.
ഒരു സമയം സാധാര്ക്കാര് അങ്ങിനെ ഭിച്ചില്ലെ
തീല്ത്തന്നെഴം സാഫിത്യിവൃ്കിയം നാട്ടിലെ വി
ഭൂ്യേസേവും ഭഴ്യണം "സംബന്ധിച്ചുള്ള നിയമ
ഭം എല്ലാം പ്രധന; അധീനത്തിലാകയാല് അ
പർ വരുതികൂഴന്ന മഃററംവഴിക്ക് വേഷം മാറിയ ഭം
ഷയില്ത്തന്നെ സാധാരണഭനങ്ങറം പെരാറേണ്ട
(തായി്തീരുന്നതുമണ്*, അല്ലയില്ം ശഭിയായി സാമു
ഭായികജീവിതം കഴിച്ചു കൂടുന്നതുതന്നെ അവക് സാ
ശിക്കാതെ വന്നേ്ഷം. ഇപ്രകാരം ഇലയായി സംഭാഷേ
(ഭഷേയിലം പിന്നെ രാ്യദേണം സംബന്ധിച്ചുണ്ടം
കൂന്ന നിയമങ്ങാംം എതുക്കും മൃതലായതിലം ആ
അസ്തൂഭേ ധാഭാളം കടനനക്രമികിഞ്ഞാല് കുലേക്രമ
ഞില് മാതുഷേയിലെ സാഫിര്യഗനഥങ്ങളി ലേക്കും
അതു കുലടുത്തുവ ്യുഭകയായി. അങ്ങനെ കുറെ
കഴിയുമ്പം സംഭാവനാ സാഹിത്യം
മൂനപുണ്ടായിരുന്ന രൂപി ല്നിന്നു പല അംഗക്കളുംകെ
ഴിഞ്ഞുപോയിട്ടം പുതുതായി പാല അംശങ്ങളും വന്നു
[]
ചേന്ിട്ടം ആമപ്പാടെ ആ ഷുടെ മാതിരിക്തന്നെ
ചില മറേറങ്ങളുമ൯ാധിക്തീരുകയും ചെയ്ുന്നു. ഇങനെ
ജല്ലമോണ് ഒരു മോ കാല്രമംകൊടേ വന്ന്രന്ന
മാററത്തിനെറ സാധാരണക്രാം.
൫, ഷയുടെ മറോത്തിന്നുള വകളോം,
എന്നാല് സംഘണത്തിലം സാഹിത്യത്തിലെ
മേല്ക്കാണിച്പ വിധി മറേറങം വന്നക്രടുന്ന
കാഷ്ലയത്തില് മാരോദാസയുടരേയം നിലദേദമനസരിച്ഛു
ചില വൃസ്താസങ്ങളുംഭൂഴി | ഉണ്ടാകുന്നതാണ്. എങ്ങ
നെയെന്നാല്._.ഫലുതെതിലം മതഭഷക്ക: അസ്തഭാഷ
യോടട സംസം ധാരാളമായി മുണ്ടാക്നതിനുമ
ബ്വില്ന്തന്നെ ആ മാഷില് എന്നും നിലനില്ക്കത്തക്ക
സാഹിര്യൃഗരന്ഥജ ശൃണ്ടാധികഷിത്തിട്ടുണ്നെമില് അ
തിലെ സാഹിസ്ദഷേയടെ സ്വരൂപം മിക്കതും ആ
ക ഉത്തമധഗരന്ധ്ങിലെ ഷഃസവാൂപമനുസരിച്ഛു
വ്യവസ്ഥപ്പെടിട്ുണ്ടായിരിക്കുന്നതാണ്. പിന്നെയുണ്ടാക
ന സഃഫിര്ൃക്ങം ഭാഷാസവരൂപത്തെപ്പുററിരേഭത്തോം
ഉം ആ ഉത്മഗ്രന്ഥങളില് കാണ്ടന്ന ഭീതി അവലംബി
ച്യം കൊണ്ടേ സാധാരണമായി പറപ്പെഴകയുള്ള. പ
ഭൂസാഫിര്യത്രെപ്പററിരേടത്തേളം വിശേഴിച്ചും ആ
ിധത്തിലേ വഭികയളു, അതിനാല് ഉത്തമ ശ്രന്ങ്ങ
ൂംല് സാഷിര്യഭഷോസവത്രപത്തിനു വ്യവസ്ഥിതി വ
ദ്വ
അയിന്നശേഷം മരു ഭേകകണ്ടേകേന്ന അസ്പര്ഷേസേസേ
ശൂ്തിന* അതിലേ സാഹിത്ൃഭഷേയില് കടന്നകൂടിപ്പെ
രമവേവാന് വളരെ പ്രയാസവും ചില വേഷമാററങ്ങം
(തന്നെയും വേണ്ടിവരുന്നതാണ്, യതൊരു വേഷമദേറ
ലും വരുത്താതെ ചേക്മന്നതായാല് ആ ചേര്പ്പ' മുറി
യും കോമ മൊക്കുതെ പ്രത്യേകം മുഴച്ചിരിക്ന്നവിധത്തി
ലേ വഭികയളു. സംഭഷേണമാദായില് പുറപ്പെടാന് റെ
ഡവിയായി എന്നും മാവ പ്രയോഗിന്നേതുകൊണ്ടു വ
ലിയകോടടമൊന്നും തോന്നുന്നതല്ലെനിലം സാഹിത്യ
ഷയില് 'പുറഡ്റന് ഒരുങ്ങിയ തായിപ്രയാഗിച്ചലേ
വേണ്ടത്തോമം രോജിപ്പ തേന്നുമഡയുവല്ലെം അ
ല്ലെജില് സന്ദശുദധി മതിയാവില്ലെനധമതോല്ലം ലിലേ
ഭത്തു ഫാന്യമോ ബീമ ്്ൂിഭകയം ചെയ്യും. ആ
സംഗതിില്ഖിപ്രതിപത്തിയവര് *പറപ്പെനേഥ
റെഡിയായി ഭാവണ, പുറപ്പെട്മര്നെഷൊരുള്ി
വണ എന്ന പ്രയോഗം തമില മരി
നെരചിത്യങ്ങാം പരിശോധിച്ചുനോചിയാല്മതി. അ
പ്ലം വാസ്ത്വസ്ഥിതി അനുദവേപ്പെടം. അതുകൊണ്ട്
മേല്പ്പറഞ്തപ്രകരരം ്താഗരേന്റ്ങളംല് സാിര്യ
(ഷന്സ്േരൂപം വയവസ്ഥപ്പൊുതി ധം വരന്നെ അ
്യഭോസസംസറ്റുംകൊണ്ട' വരുന്ന കോലാഫലബല്ലാം
പ്രായേണ സംഭേണമാസയിലം രാജയരേണം സബ
സ്ിച്ചം മറവുണ്ടാകന്ന നികമങ്ങിലം എറ കത്തുക.
കീലം മത്രമായിരികുന്നേതേ മ 03യാകയളു. ഇപ്പോഴാ
സാധണേയായി തമിം എന്നു പറാത്മുവരുന്ന ഷോ
2
ക്ക സംസ്ൃതര്ഷേയുടെ സംസം ധഭോളമി ഉണ്ട
തിന്നുമുമ്പില്ത്തന്നെ അതിലുണ്ടായ ചില ഉത്തമഗേ
ബഥ്ജാം സാഹിത്യഭഷേയെ വേഷമണിഷിച്ച് നിലക്ക്
നിത്മിക്ഷഴിഞ്ഞതുകൊണ്ടോണ് ആ ക്ക ഉഷ്ണം ഗേ
ലിം ശംഖം സി മുതലയേ സമസ്തൃതശബ്ദങ്ങളെ കി
ത്ടണം കോിന്തം ചത്മം തരേതറി എന്നും മറരം യൂപം
മേരിക്കാണിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടു, നേരെ മറിച്ച് ൭.
തആഅമ്ഗ്രന്ഥങ്ങളാല് സാഗിത്യദാഷേ: സുപ്രതിഷ്ഠിതമാക
അതിന മുമ്പില്ത്തന്നെ മറെറാരു ഓ കടന്നക്രടി
രലേകേട്ടെ സംഭദഷണത്തിലം സംഹിര്യ്തിും പ്രമ
തിഭാഗത്തില് വഭിമഃറദം ക്രതെത്തന്നെ ൬൭ അന്യ
ഭാഷകടന്നു ക്രേന ജയമല്ലപിന്നേയണ്ടംകന്ന സഃ
ിര്യഭോഷയെ സാസണ ാഷയെക്കമേധികം അര
മിച്ചു കീഴക്കേയും ചെയ്യും, ആ വിണ് മലയം
൦ കള്്ണാടകംം ഒരുലുര% ഈ ഭാഷകളില് ഉക്സിംഗോ
ിയയശംഖാി ഗബ്യക്ങം സംഭാഷണത്തിലും സാിര്യ
ഞി ഉൃ്സൂന് (മലയം) ഗോവിന്ദനു (കണ്ണ്റാടകം)
ശ്രംഖമു (തെല) എന്നിങ്ങനെ പ്രകൃതി ഭാഗത്തില്,
യാത്ര മറവും വരുത്താതെ അതാതു ഷകളുടെ
പ്രത്യയം മാത്രം ചേ പ്രയോഗി ല്പുവരുന്നതും. അത
തിലെ സംഭാഷണ ദാഷയിലുള്ളതിനെക്കാളധികം സം
സതൂതശബ്ദ്ചൂടെ പ്രാച്യജയം അവയിലെ സാര
ഷകളില് കണടന്നതും അതിനാല്ത്തന്നെയാണ്. സം
തമാഷയുടെ സസേറ്ും ധാരാമമുന്ടായതിന്നുശേഷമേ
ആ ഭാഷകളില് മൃത്തമസാഹിത്ൃഗ്രന്ഥശമളുണ്ടായി ആ
33
ന്ഥം വഴിക്ക് സംിത്യഭഷേസ്വേരൂപം വ്യവ
ത്ഥപ്പെട്ി ടും അമാനെയമമ ഭാഷകളിലകട്ടെ സം
ത്യത്തിലേക്കാ0ം സംഭേണമഷേയിലാണ് അതി
൯൪ ആദികാലത്തുണ്ടായിരുന്ന രൂപമ്മറം അധികകാ
ലം നിലനിനു വരുന്നത്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല് സാ
ഫിര്ചൃഗ്രന്ഥക്േ വൃത്തവും ശൈലിയും മറവം ഒപ്പി
ച്ചുംകൊണ്ടു ഗന്ധം നിമമികാന് ശബ്ദുവിശേഷണ
മയും ശബ്ദരൂപദോമ്മമ്യെയും തേിപ്പിടികേണി
പരുമ്പേദം മുന്പു സംസദ്റും സിദ്ധിച്ച അസ്തഭാഷകളി
ലെ പരങ്ജമും രൂപഭോങ്ചമും ആവസ്ലും സൌകഷ്
പും അനുസമിച്ഛും ചിലപ്പം അനഃവദ്ൃമയിതതന്നെ
യും ധാരാളം ചേ സംഗതി വരുന്ന സംഭബണ
ഞിലകേട്ടെം വൃത്തനിര്ദവന്ധം മുതലായ വൈഷ്യങ്ങ
മൊന്നുില്ലാര്തിനാലം തു ഭാ മാതാപിതംന്മാര്
മുതലായ പൂ്വികന്മാര് വഴിക്ക്" അവര് സംസാദിക്കന്നെ
ഭീതി അനുസമിച്ചുതന്നെ പ്വേയോയി അഴ്ലസിച്ച വ
ണതാകയാലും അതിനറെറ ഗതി പൂവരൂപ്അമെത്മം
നമൊണ്ുമ്മ, വിധത്തി ലേ വരികയുള്ളു, അതുകൊണ്ടു
കാലക്രമത്തില് അപൂവ്വമായി പദപ്രമൃതിദാഗങ്ജംകമ
ചില മഃററം സംഭാഷണത്തിലും വന്നുചേരുമെന്നല്ലാതെ
അസ്തേഷേഴിലെ രൂപം അനുസമിച്ചുംകൊണ്ടുമമ യ
പരദേദം സഭോഷണത്തില് കുരന്നുകരടന്നരല്ല. മലയാള,
ഞിലെ സംഭഡേണഭാഷയില് പറഞ്ഞും നില്ക്കുന്നും
വരും എന്നിങ്ങരെയല്ലതെ ലിംഗപുരുഷവ ചനപ്പര്യ
മരം ചേന്ിട്ുമ്മ പറഞ്ഞാന്, നില്കാ്നേന്ം വ
൪ എന്നീ വക് ക്രിയപേരരൂപങ്ങല്ലം 2൨൨൦ ത് രെയി
ി
ലലഃതിരിക്കുന്നതു തന്നെ നോക്കുക. ചെന്തമിറം ഷേയി
ലെ സംഭഷേണത്തിലും മറവം പ്രസിദോമ്മാളായ ആവ
ക ക്രിയപേടതരേപ്ങം സസ്റ്റതത്തിലെ പല ശബ്ദ
പ്രങ്ങളും നമ്മുടെ സാഫിര്യഭഷേയില് സുലമോയിക്ക
ന്നതിന്നുമ്മ കരരണമകട്ടെം, അങ്ങിനെ ലിംഗപുര
ഷവ ചന പ്രത്യയം ചേറ്ര ചെന്ന ചൊന്നോന്ം,
ചെന്നാംം എന്നീ വക ക്രിയാതരപംം' പകം വി
ധെരം നില്ക്കും ജേ എന്നീവക സസ്റ്േതരൂപ്ങളും
നമ്മുടെ ഷസാഘിര്ത്തി ലേക്കു സാഫിത്യഗന്ഥകര
ത്മര് തദഭവരീതിയിലും മറവം ാഷകളില് നിന്നു
എടക്തുചേത്ു പ്രദജാിച്ച സംഗതി തന്നെയാണ്, അ
ല്ലാതെ ഒരിക്കലും ആ വക ശല്യങ്ങംം മലയാളത്തിന്െറ
സ്വന്ത പരരൂപങ്ങളല്ലം അമ്ജനെയണെയ്ില് സംഭ
ണ ദോഷയിലും ആ മാതിഴി രൂപങ്ളു ായിരിശോോ
ണ്ടതാണ്. നമ്മടെ ഭാഷയില് ക്രിയാപഭ്ങെദ സ്വ
തന്ത്രമായ പൂവ്വതൂപം ലിംഗാഭിപ്രത്യയക്കം ക്രമേതേ
വന്ന. നിന്നു എന്ന മാതിഭിയില് മാത്രമായിരുന്നു എ,
നമ്തും പരമ്പരയായി പകന്വേന്നിരുന്ന സംഭഷണ
ഭായയില് ആ വക രൂപം മാത്രമായതു കൊണ്ടു തീ
ഖപ്പഭത്തുകയും ചെയ്യാം.
മേല് വിവരിച്ച പ്രക രാസാഗതിക്രാന്നേ
സിച്ചു ലയാളുഷേയുടെ വമ്ിയെപ്പിപപുടിശോ
യിക്കു്പോംം മുന്നസംശതികമണ്ടേ പ്രധാനമായി നോ
ണ്താിട്ടിളത്. ഒന്നാമത് നമ്മുടെ ഭാഷക
ഷരിമന്ന ജയി രൂപം ഏയുവിധത്തിലാജിരുന്നു ഫുന്.
[
രണ്ടാമതു മലയത്തിലെ കൂത്തമഗ്രന്ഥത്ങരം വഴി
രായി അതിലെ സംിര്യര്ഷോസ്വരപം വ്യവസ്ഥിത
മകുന്നതിനു മുമ്പില് ആ ഭാഷക്ക്” ഏതെല്ലാം അസ്തഭാ
ഘകളൂടെ സംസ്്ുമാണണ്ടായിട്ടമേതെന്നം ആവക
ാസംസ്ലും ഷോഗതിയെ എത്രത്തോളം
അ സ്റ്റര്ശിച്ചിടടുതെന്നും. മുന്നാമത് , സിത
ഷയുടെ, സ്വരൂപം വ്ൃവസ്പ്പെടതിന്നുശേഷം ഏതെ,
ഭം കളുടെ സസേറ്റുമണോ് ഭഷോഗതിയെ അല്ല
ായിട്ടെജിഡ സ്ത്മിക്കത്ത്കവിധം അതിനനന്നാധിട്ട.
തെന്ന്.
൬. ഭാഷോല്പത്തിയെ്പുററിയുമുള
മതദ്ദോങ്ങാം,
നമ്മുടെ ഭിഷേയുടെ ആദിരൂപം ഇന്നതാന്നെന്നു മ.
സംഗതിയില് പറത്തക്ഷവിധം പ്രധാനമായി ണ്ടു മ
തേളോ: ഇവരെ ഉണ്ടായിട്ടത്. ചോഴി
്രംണ്ഡയരോഭ്യങ്ങളിലെ േഷയായ ചെന്ദധിലം അതായ
ത മുത്മമിററിന്െറ ഒരു ശാഖയും ഇക്കാലത്തു തിം എ,
അ പറാഞ്യുവരുന്നതുമായ ോഷതന്നെയാണ് മലയാള
ഭാഷയുടെ ആടിരൂപമെന്ന് ഒരു മതക്കാര് പറയന്നു. അ
വയെ പത്തില് മൂദ്ധദരധിഡഭേഷയായ മുത്തമിഴ
(൫൪൯൨ ഒരു ശാഖയായ തമിഴിനെറ ഉപധശാഖയാിട്ടണ്ടം
യഷേയാണ മലയം മറെറതേ പക്ഷക്ഷാര് പറയുന്ന
ത, മുലജൂഗിഡഭഷേയടെ സ്വതന്്രമായ ഒരു ശാഖ്ധത,
ന്നെ രാണ് മലയാളം എന്നും തിം വദിക്കുണ്ടായ ൭.
പരമാഖാണെന്നു വിചാഭിപ്പഴന് ഉക്മ യരതികഠം നല്ല
36
മീജല്ലെനനമണ, അപ്പോം മലയളി അ
ഭിരൂപം ചെന്തമിഴണെന്ന് ഒരു പക്ഷക്കാരും, അതള
മുല ഭൂിഡഭാഷയായ മുത്തമിഴാണെന്നു മറെറാരു പക്ഷ
ക്കാരും പറയുന്നു എന്നു സാരം. ഇതില് ചെന്തമി0ം
എന്ന ഉപശാഖയാണ് മലയമേത്തിനെറ മാതദേവം
പഫ്ികന്നേതെന്നു പറയുന്നവരുടെ യക്തികാം എന്തെ
ദൂമണെന്നു ഒന്നാമതായിപ്പരി ശോധിക്ക
൧. മലയമേഭാഷയി ലേയും ചില പ്രാചീന ഗ്രന്ഥ
അളെ “തിം എന്ന ശബ്ദംകൊണ്ടു വൃവഹിച്ചു വ
തിരുന്നതായിക്കാണുന്നുണ്ട്. നിണേംകവികളുടെ ൭
ഭ൫രികളിലൊന്നായ ബ്രമാണ്ഡപുരാണം ഗ്ലഗരന്ഥത്തി
൫൯൨ ആരംഭത്തില് 4 ശ്രീരേദ്യേസേമഹറി അത
ളിച്ചെയ്യ ബ്മാ്ഡപുരാണത്തില് മധയമോഗത്തെ ഇ
താ ഞാന് തമിഴായ്യെണ്ടേറിയികകന്നേന" എന്നും മാമ
ചരിതത്തിന്െറ അവസനേത്തില് 4 ചീരാമനയ്ിനൊ
മിഷഞ്ചിന തഥിദംക്ഷവിവല്ലെന എന്നും റവം പ്രതി
പരഭിച്ചു കാന്ത" അതിന്നുദോഫരണമംണ്,. അതു
ശ്രിയാകണമെയില് കേരളത്തിലും ചേളേപാണ്ഡ്യേദേശ
അമിലം പുദ്യികാലങ്ങളില് ഒരു ഭാഷയേ നടപ്പുണ്ടായി
ന്നു വെന്നും ആ ഭാഷ തമിഴാണെന്നു സ്വീകരിക്കയം
ആ വക ഗ്രന്ഥ ണ്ടായ കുത്തേ വസ്്രവത്തില്
കേരത്തിലെ ഷോ തമിഗില്നിന്നു കുറെ വൃത്യസേപ്പെ
ടുതാതിീനിരുന്നുവെ്ിപും ആ വൃത്യസേം വക്ക
തെ അപ്പോഴും തിം എന്ന നിലയില്ത്തന്നെയാണ്
അതിനെറ്റൂണിച്ചുലന്നിരുന്നതെന്നും അതുകൊണ്ടുതന്നെ
ആ വക ഗ്രന്ഥമലടെ ഉല്പത്തികലത്തില്നിന്ന്
[
പളരയകലമക്ള, കലേരല്ല കേരര്ഷേ തഴിഴീല്
നിന്നു പിടിവം൯ തുടങ്ങിയതെന്നും വിചാികേണ്ടിയും
ടികകുന്നു.
൨, ശഭീരാംഗങ്ങളെ പ്രതിപാദിക്കുന്ന കാല്,
കൈ, കണ് മുതലായ പടങ്ങളും പാല്, നെയ് മുതലാ
ഭൂ ഗ്ൃഷ്മപങ്ജേളം മിക്കതും ചെന്ത്ധിഴീലുള്ളവതന്നെ
അണ് മലയാള ഷേയിലം കണന്നത്, ഏതെങ്കിലം
നറ ദേഷകളിലെ ഗ്ൃഡ്യപമ്ദോം ഒന്നായിരന്നോല്
അവ തമ്മില് ജസ്ജനകോവം തീല്ി്െടത്താവുന്നതും
വളരെക്കാലം കൊണ്ടുമാത്രം വന്നുക്രടന്ന ആ വക പ
ടെ മാററം ഇര രണ്ട കളുടെ സംഗ
(തിയിൽ ഉണ്ടായിക്കഴി്ഞിട്ില്ലെന്നു നിശ്ചഷികാുന്നതു
മാണേ",
൩. മലയാളേഭോഷയിലമമ, ഗ്രന്ഥങ്ങളില് വെച്ചു"
ഏററവും പ്രാചീനവും ഏകം കൊല്ലവസം നാലാം.
ശ്തകത്തിലുണ്ടയേതാണെന്നുികവേന്നതുമായ “രാമ
ചരിതം! എന്ന ഗരന്ഥത്തിലം അതിന്നു ശേഷം ഏതേ
(ശം ആറാം ശതകത്തിലണ്ടായ നിണം ഉൃതികളിലം
ത്തെ പ്ലന് തുടങ്ങിയ കവികളുടെ ൃതികളിലില്ലാത്ത
ചെന്നി ഫേബ്ദരൂപങ്ജാം ധാരാമും കാണുംരണ്ട്. അ
തില്ത്തന്നെയും ഭമേചഭിതത്തില് മര അധികമാധം
ിക്കുനനണ്ട്. അതിനാന് മലയാളം ചെന്തമിഴില് നി
ണ് അല്ല്മോയി ഭേപ്പെട്ട മറെറംര ഭാഷയാവാന്
ടങ്ങിയ വഴി ആ ഗ്രന്ഥങ്ങറം കാണിക്ന്നേതുകൊണ്ടു
മ്മുടെ നേ ചെന്ത്ിഴിന്െറ ഉപശാഖയാണെന്നുളള
ി
(രിലക്ക് ആ കൂണഗ്രന്ഥമാര്ം തന്നെ ൭ ലഷ്യരെ
ഉായിരിക്കുന്നുണ്ട്,
൪, പ്രാചീനങ്ങമായ ചെന്മധിലംഗന്മങ്ങളില്
ചിലപ്പതികാരം, പതിറഡ്യയന്ത് മടങ്ങിയ ചില പ്രധാ
ഗന്ഥങ്ളൂടെ തന്നെ കര്മാകന്മാര് കേരമീയരാണെ
ന കാണുന്നു, നാലായിരപ്രബന്ധമെന്നും ദ്ൂമിഡവേഭ
(മെന്നും പറ്തരുവരുന്ന ചെയ്മിരം ഗരന്മദരില് പ്ലോലം
ചില ഭാഗങ്ങം കേളീയനായ കവശേഖഭര്ംവാരേടെ
ൂതിയാഴിട്ടാണിിക്കുന്നത്, അതിനാലം അ കവിക
ടെ കാലത്തു കേരമുതതിലുന്ദുയിയന്ന ഷേ ചെ്മിഴം
ണെന്നും മലയാമം ആ ചന്തമിഴിനെറ ഒരു മററ
മായി പില് ഭലത്തുണ്ടായതാണെന്നും രിക്കാം. എ,
അ മാരരാല്ലം കേരളത്തില് മന്കമലള്തൂ ,സ്ഥാപിച്പി$
8 ചില ഗിലാഗാസനങ്്ലം താൃശാസനങങളം ചെ
മിര ഷേയി4 ര്ഖപ്പെടതതിക്കണോന്നതും അകാല
ത്തെ പൊത്ുദിനമഡേ ചെം തന്തെയായിരന്നുവെ
അ തെളിഡിക്കുന്ന്',
ഇങ്ങനെ എഎല്ലാമണ്' ഇരപപക്ഷമര് കേരള
അമര ലെന്തഥിഴിനെറ ഉപദഗാഖാസ്ഥോനം സ്ഥാപിക്കു
അത്. അതില് ഒന്നധമതാഷിക്കാണിച്ച യതി
സ്ഥാനം തമിം! എന്ന വാക്കിന്െറ അത്ഥത്തെപ്പുററി
ണ്ടായ തെററിരാഭണയാനെന്നുമമ സംഗതി സ്ത
മാ, ഭൂിഡഗാഖാഭസേകര്ംകൊല്ലം മൂലമായിര്ന
ഓനയെരിക്കന്നതം പ്രാലീനകാലങ്ങളില് ഭമിഡമ്മാ
ടൈ ഇൂടഴില് “മാഷ് എന്നുമാത്രം അത്ധമായിയന്നതു
[0
മേ തമി൪ം? എന്ന പരം അഷ്വ്യപ്പി പുരുങ്ടി ആയു
ികകലങ്ങളില് ചെന്തിംശാഖയെമാത്രം കുറിക്കുന്ന
താന്നു മന്പുതന്നെ പറഞ്ഞിട്ടല്ല. കള്റ്റാടകംം
ത, മലയാളം എന്നീ വക ശാഖകളെ ഇടക്ലേങ്ങ
ഭില് തമിം പദം ചേവ്റ്ത *കരിനാട്ടകത്തമിഠം, തുമുനാ
ഭൂതമിംം,, മലനനാട്ടതമിരം ഡന്ന മഴതിടിയില് വ്യൂവഫി
ന്നിരുന്നതു ലുതു്ി ക്റുടേകം തുര, മലയളം
എന്ന മട്ിവായിത്ജീന്റതിന്നു ശേഷവും വളരെ അടുത്ത
കാലേത്തുമാണ' തിം എന്ന ഭധിഡമാഷോസോമയ്യേ
വാചേകപദം ചെന്തമിം എന്ന ശാഖാവി ശേഷത്തെമാ
തരം കരിക്കുന്നതാഴിത്തിനിട മ തെന്നവാസ്ലവവും മ
തന്നെ വിസ്തരിച്ചു ഒതമിയിച്ചിട്ദ്. :ലീപാതില
ക എന്ന കേരമോാഗാസ്ത്രത്തിനറെറ കത്മാവാ
പ്രാചീനം ചഗ്്യനും തമിം ശബ്ദം ദരമിഡ ദഫോസമമേ
സൃ്തിനറെറ വലേകമാണെന്നു പലേഭ്ം സ്ൂഷ്മായി
ക്കാണിച്ചിടടണ്ട്. അതിനാല് ആ പത്തിന് മുന്ക
ങ്ങളിലും ഇത്തെ പുരുങ്കിയ അത്ഥമാണെന്നു ൫
മിച്ച് രാമചഭിതം, നിരണംഉൃതികഠം മുതലായ ഗ്രന്ഥ
അരം തമിഗാണെന്നു ജമ കവികഠം പറഞ്ഞിട്ടു തടി
സ്ഥനേമാക്കി അക്ഷാലത്ത്” ചെന്തമിഴില്നിന്നു ഭിന്നമം
യൊരു ഭാഷയാണ് മലയാളം എന്നു ജനമ്ം ഗണി
ച്ചിരന്നില്ലെന്ന കരുളന്നത' ശരിയകേന്നതല്ല. രമേ
ഭിത്മില് ചെന്ദധിഴികലെ ശബ്ദരൂപങ്ങഥം വരെയധി
കം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ആയ ഗരന്ഥതതെപ്പറഠി
യേടദമം അമ്മനെയൊരു ട്രാം സംഭാദ്യമായിത്തോ
ിയേക്കാമെങ്കിലും (അമരം തമിരംക്ുത്ത് അംഗുലീ
30
രാമം തമിം" നാഗാനന്ദം തമിം? എന്നീവക ഗന്ധ
അമെയും തമിം എന്ന പം കൊണ്ടുതന്നെ വ്യവഹഭി
ച്ചവത്തിരുന്നതും ഇക്കാലത്തും അ്മനെ തന്നെ വ്യവ
ഫിച്ചുവരുന്നതും അറിയവ്വോഠം ആ ഭൂമത്തിനു തീരെ
പരകയില്ലാതകയും ചെയ്യും. എന്ുകൊണ്ടെന്നാല് ൭
വക ഗ്രന്ഥങ്ങളിലെ ഭാഷയും ചെന്തമിഴ്ും തമ്മിലുള്ള.
ദം അതു നിമ്മിപ്പകാലത്ത് പ്രത്യേകം ശഗണിച്ചിര
ില്ലെന്നു ഒരു വിധമ്ജിലം വിചാഭിക്കരുന്നതല്ല. ആ
ഗ്രന്മജമിലെ ോഷയുടെ സ്വതൂപമാണ്' താഴെകട
ച്ചിരിക്കുന്നത്.
പിന്നെ സ്വാമിനി! അക്ഷലേരില് കന
ദ്ീസനന് കാമിനീ ജനനജനാഴിരോമന് ശ്രീരാമന് പ
്വാതിരഗേതമാകിന വനപ്പദേത്തിമല് സഞ്ചഭിക്ക
കേത്ത് വസന്തകാലം തുട്ീ.ശിശികകോലം നി
മാജി. വിനി്റിരപ്രായകകമായീ ഫിമപഭലങ്ങല,
മധസേനിസ്യഡകളാതീ മാധവീലതവലയങ്ങം. മ
നോജമപ്പ സവപ്പ സാധനമായി യയൂഥികാരയഥങ്ങം.
ചൈയ്രഥുണസ്യ്ലോത്ര പഠകെന്മാരോ എന്നു തന്നുമാറ
ക്രകിത്തുടബീ മഷില്കലം.
(അംഗുലി യാം തമിം)
“എങ്ങനെയിിപ്പെരുന്തനേ താന് ഗേവന്?
തൃമ്മസ്വരൂപനായിരിപ്പെരുത്തനേ താന്. വ്രത്തം
താനെപ്പകമിരന്ു! വേടേ്യേയന നിവ്മിന സ്വ
മയയേദാകിന ഇന്ദാദി മേവതവേറ്ത്തിനനനധ്യയേധ്യം
നാരിമമോയി വേദിധി വിരിബേദേവന് ബ്രൃഷമന്ിയ
ി
ചടി ഭൂഗോത്ില്നിന്നു വാദ്യം, യജദ്യേഭയില്നിന്ന
ഭിനയം സാമവേഭമ്തില്നിന്നു സ്വരം. അധദ്യിണവേ
ത്ഴില്നിന്നു രസഭാവങ്ങളെന്നീ നാലുവേദ്മളില്നി
ിവ നാലിനെയുമരാഭിച്ചരുമു നിമിത്തമായി വേ,
ചതുഷ്യയയസ്വരൂപമാകിന ലക്ഷയഷയാഗത്തെ രൂത്തമെ
അ ചെല്ലുന്നു,
(ജഅീയസ രീ
ഇര വക തമിംഗന്ഥസേശാം ചെരിഴിനം
കമ. ദം അമേത്തി ഞ്ഞിരുനതില്ലെന്ന കരുതുന്നത്
ഇക്കാലത്തെ മലയമല്ലേരസ്നക്കം ചെ്ദധിറം തലായ
ഭാഷക മു, മരവും ജനങ്ചം അറിഞ്ഞില്ലെ
അ കരുതുന്നതിനോടു തുദ്യമണേല്ലെ. അതിനഃല് ഈ
മതത്തിന്െറ സഃധകമാി' മന്നാമതാരി പറഞ്ഞിട്ടു
സംഗതിക്ക വെര തെറഴിരാദ്നമയ്യേമാണ്! അഴി
സ്ഥാനമെന്നുസ്ൃഷ്ൂരുമണല്ലം
നി ഗ്രഘ്യപ്കോം മികളും ചെസ്ധിഴിലം മല
മങ്ങലും ഒന്നാരിരിക്കുന്നണ്ടെന്നിങനെ ണത്
കാണില്ല സംഗതിരെപ്പററി നോദകയാണെില് അ
തും വേണ്ടേമേതാമം പരിഗോധിക്കാതെ മലയാളം
ചെന്തഥിഥിവെറ ഉപശാഖയാണെന്നു സാധിപ്പഴനമമ
യതിയാകുമെന്നു കരുതി പറപ്പെടവിച്ച അല്ിപ്പായമാ
ണെന്നു കാണാരുന്നതാണ്, ഞു വക ഗ്രഡ്റൂപ്ഷോം
ചെന്ത്ഥിഴിലും മലയാളത്തിലും മത്രാല്യ വിരു ദ്ൃത്യം
സമില്ലാതെരിരിന്നേത്, മറ ഭി റാഖകളയെ തു
കും കണ്ണട തുല; എന്നി േകമോടും ആവി
മ
ഭയത്തില് മലയമതിന് ധാമം സ്ലം മ്,
നോക്കുക
തെല, ചെന്തമിലം. കണ്ടം. തും മലയാമം.
ക കള കള; ള്
ക കളി, മയ്, ക്യ
കയി മാജ്കായ കായി കാ ായിം
കാല് കാരായ കാല് കാഭകാലിം
നയ ശനജി നയ്, രയ ന്യ മയ, നയ് നയം
കം അ അ ര്യ അം
പാപാ പാല് ചാല പേല പാല്പലിം
ി ി ി വ് ചപ്പ്
കടി കടി കി കടി കുഴി
ഇ മാതിരി പല ഗൃഹങ്ങളും ഭഥീഡശാഖക
ഭരിലെല്ലാം സമാനങ്ങളായിട്ടണ്ട'. അതിനാല് ചെന്ത
മീം, ഷമാത്രം അഴിസ്ഥദനമംക്ചി അതിനറെറ ഒരും
പ്രിരിപംണ് മലയമമമെന്നു സാധിക്ഷവാന് ഇര യൂത്തി
തീടെ മതിയകന്നതല്ല, അമ്ജനെയംണങ്കില് ഭമിഡ
ശ്രാഖയില്ച്ചേനറ മറേറതു ഭഷേയടേയം ഒരുപശാഖയം
ണ് മലയമളമെന്നും മലയാളത്തിന്െറ ഉപശാഖകളാ
ണ് മറ൨ ഭൂഥിഡഭഷേകേല്ലാമെന്നും തുലയസ്തയമനുസ
രിച്ച പറയുന്നതും ശിയംകേദിവന്നെക്ടം: നേരൈ
രിച്ച്" ചെന്നമിര്ംഷേയിലെഴികെ മറവമ്മവയിലെ
ലൂം കയ് കയം നെയ് നെയ് കണ്ം കണി", എന്ന
മാതിരിയില് ആ വക പടങ്ങോംക്ക യകരോന്തമായ
ഒരു രൂപവും ആ യകവും മറഡം ജട്ടി ലയുകൊണ്ടള.
ി
മറെറാരു രൂപവും കുണന്നതുകൊണ്ടും ചെന്ദമിഴില്
അങനെ രണ്ടുതരം രൂപം സാധാരണയായി ഇല്ലത്തു
കൊണ്ടും ചെന്തഥിരം പരിഷ്ഠംര്മാല് കൈം കണ് എ
ണിങ്ങനെ ഐകരാന്തമായും റവം ആവക ശബ്ദ
ടെ രൂപം വ്യവസ്ഥപ്പെടു്ുത്നതിന്നു മന്പതന്നെ
മലയാളം മുതലയേ ഷക പിരിഞ്ഞു സ്വതന്ത്രകളം
ിമലീനിടടണ്ടെന്നു സാധിപ്പാന് ആ ശാഖകട്ടിലെല്ലരം
ൂദ്യമായിഷൊണുന്ന ആ വക ഗൃദ്യപരത്രേപവിശേഷ
(അറം ഉപയുകതമങമോയിതിതന്നതുകൊണ്ടം ചെന്ദഥിഥി
(൫൯൨ ഒരു ഗാഖല്യ മലയമേമെന്നു കാണിപ്പാന് പ്രയോ
ഭന്പ്പെടന്നതായിട്ടാണ് ഇ സംഗതി ഇരിക്കുന്നതും.
രാമചരിതം നിതി എന്നീ ഗ്രന്ഥങ്ച
മെ ആ്മക്കി പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മുന്നാമത്തെ സംഗ
തിതതിലം പല ആംശ്ങളും ആലിം ണതായിട്ട
അ. മലയാമം ചിറ ഉപശാഖയംമണെന്നു
യിലെക്ക മ്ലയാളന്തിയെ ഗ്രന്ഥങ്ങളില് വെല്ലു" എ
റവും പ്രാചീനമായ രമചഭിതത്തില് ചെന്മിഴിലെ
ശബ്യരൂപ്ങം വമദധികം കാണന്ുണ്ടെന്നുമമ മുത
ന്ന തെമിവാണെന്നാണല്ലൊ ആ യുധരിയുടെ സാരം.
അവിടെ മലയാളത്തിലെ ഏററവും പ്രാചീനമായ ഗൃ
സ്ഥം രാമഭിതമാണെന്നും അത്രയും ചെന്തുമിം രൂപ
(മില്ലാത്ത പലമാതിരി പഴജപാട്ടുകളും മറവം കാത
അവയെ അപേക്കില്ചും ആ ഗന്ഥത്തിന്നു പഴിക്കും അ
ീകമുണ്ടെന്നും എങ്ങനെ നിശ്ധിക്കാം, ചന്ദി
രൂപ്ജാം ആ ഗന്ഥാ്മില് അധികം കാണുന്നതുതന്നെ
അതിന്െറ പ്രചീനതക്കള. ഒരുളിവണെന്നു പറയു
ി
തു നല്ല ശിയാകന്നതല്ല. എന്തുകെനന്നാല്,
സംഗതി പ്രാചീനതകഴ ഒെമിവാജിജീരണമെയ്യില്
കാലപ്പഴക്കം മാത്രാമ മലയാമദഡോഗന്ഥങ്ങളില്
ചെന്ത്മിംരൂപങാം അധികം മണ്ടംകന്നതിനു കം
മേയ, എന്നം മേശദേമംകൊണ്ടും മരം
അതു വരുന്നരല്ലെനനും തീച്ച്പെടടിരികകണം, ദേശം
കൊണ്ടും വാസ്തവത്തില് ആ ഭാഷാവ്ൃത്യസേം വന്നുക്ര
ടുന്നത് അനുവേസിഭാമാണ് എന്നു മായവു
മല്യ, ചെന്തിം യൂപം രാമചരിതത്തില് അധിക
്െന്നുക്ക ഈ സംഗതി പ്രൂതത്തില് ആ ഗരന്ഥത്തി
൫൯ പ്രാചീനതക്ക്, തുളിവി രത വിധിം
സ്വീകരികകാവുന്നയുല്ല. അമാനെ സ്വീകരിക്കുന്ന പ
ക്ഷം ആകപ്പാടെ സി്ിക്ന്നതെന്മാണെന്നു നോക്കുക.
മലേരമും ചെന്ത്രി ൭൯൨ ഉപഗാഖതണെന്നുമള തി
ലേക്ക് ആ ഓഷിലെ ഏറധും പ്രാചീനമായ രമമേല
ഭിതഗുന്ഥത്തില് ചന്തി രൂപ്ധറം വമദൈധികം
കാണുന്നുണ്ടെനുജ സംഗതി ഒെു്ിവ്$ രാമചരിതമാ
ണ് മലയുമത്തിലെ ഏററവും പ്രാചീനമായ ഗ്ന്ഥമമെ
അക്ളതിലേക്കു ചെന്തിഴിന്െറ ഉപശാഖയായ മലയാ
കത്തിലെ ഗരന്ഥജളില് വെച്ചു ഭാമചഭിതമ്ടിലണ്*
ചെന്ത്മിരം രൂപപങങര്ം അധികം കണ്ടന്നതെന്ന സംഗ
തിയും തെട്ിവിട ഇങ്ങനെ മലയമേം െന്തമിം ശേ
ണൈന്നമ്മ തു ഭമേചിത്ങിനെറ പ്രചീനതകെ
ദം ഭാമചിതം പ്രാചീനമാണെന്നുമത മലയാമം
ചെയ്തമിം ശാഖയാണെന്നുമ്ളയകൊണ്ടം സാധികംണ
മാന്നമമ അന്ോസ്ശ്രേരേഷം വന്ന നിലയി
ട്
ണ് ആ സംഗതി ഇമികസ്നേത്, അതിനാല് രാമച
തത്തില് ചെന്തമിം രൂപങ്ങാം അധികം കാണുന്നുണ്ടെ
അമ്ളത” അതിന്െറ പ്രാചീനതയെ തെമിയിപ്പാന് മ
തിയകകന്നതല്ല. നേരെ മറിച്ച" കുലദേം കെ;്ല്ല
ശേദേദം കൊണ്ടാണ് ആ ഗ്രന്ഥത്തില് ചെന്തമിരം ൫
പരമം അധികം വന്നു കൂട്ട തുന്നതിന്നു കൊല്ലവ
ഷം എട്ടാം ശതകത്തില് ജീവിച്ചിരുന്ന 'അയ്യപ്പിള്ള ആ
ശാ എന്ന കവിയുടെ രമകഥപ്പാട്ട, കണിയര് കള
അില്പ്പോര' മുതലായി പ്പില്ക്കാലത്തുണ്ടായ പല ഗ്ര
സ്ഥങ്ങളും തെധിവായിട്ടുമുണ്ട്, രാമചരിതകത്തവേയേ
ചരീരാമകവി തിരുവിതാംകൂറിലെ തെക്കെ ഖണ്ഡത്തില്
എന്നു വെച്ചാല് തിരവനന്തപുരം മുതല് കസ്പഠകമാരി
വരെയുമ്ള ഭാഗത്തില് ഉപ്പു പ്രദേശമ്ക ജീവിച്ചിര
ആരാനെന്നുമമു നിവ്ിവാദമാതല്ല, പില്ക്ാ
ചത്തൂണ്മായ ഭമകഥപ്പു്ടിനേറയും മറവാ കത്തക്കേന്മാ
(ത ആആ നാട്ടേകാരുമായ കവികളുടെ ഉൃതികളിലം ഭാമച
ഭിതത്തില് മഭ്മേതില് ഒട്ടം കറയാതെതന്ന ചെന്ത
രീം രൂപങ്ങള് നിറഞ്ഞുകാണ്ടന്നുന, നോക്കുക.
*അചേര്കറംകോനേ മേന്യേഖതുമുയര്പിടിനതീവണ്ണം
പുികഴലംമൈനണ്ണിപ്പോം്ഴമതല്ലകാലം
ഇരുപതുകരമേഠം തമില, വേന്തനൈയൊരിക്കാല്
കരതതുകകളകചേകേം കൈക്കൊംക കേപമിപ്പേറ
രചി
്വിണ്ണുമൊരയു ചരമാലേ വെല്ലവെ്ലംവേന്മനീര
യെണ്ണ്പപ്പെഴിലം മോയേതുമറിരത്തവര്പേഠന്
അദൂ്രുലേയെന് വാനരതേകൂരിയ തൊഴില് ചെയ് വാര്കം..
െണ്ണമുടൈയോരുകരാഥിയിടിനതു ചൊന്നാല്.
കഥ
6
ചീര്പെറകൈലൈമേിച്ചിവനടപംതംചേര്ന്ത
പേര്പേവമരപുതുന്നില് പെരുന്ധകൈധീരിനതക്മില്
ചാര് പെവതയ്ധിമകഠം വന്കൊലയാലിന്േ
ചീര്പെറകത്െയാന്പട്ലെന്മില്വോകന്മന്
(കാപ്പാം
(ട്രി പകാലം ജക)
ഇവയില് ചെന്തമിദിനററ കലച്ലയെപ്പററിയെട
ത്തോളം രാമപിരുവും രാമകഥ മുതലായതും തമ്മില്
രാതൊരു വൃത്യസേവും ഇല്ലെന്ന സ്റുഷ്ടമാണല്ലെം.
ആവക തെക്കന് ദേശങ്ങളില് കൊ്ലുവം എട്ടും, ൭.
തും, പത്തും ശതകങ്ങളിലു്ടായ ഉൃതികളില്പ്പോലെം
അപ്രകാരം ചെന്ദ്ധിം ശദുരൂപങ്ജം കാണ്ടന്നയുകെ;
തന്നെ കാലഭേത്തോലല്ല ദേശദേദത്താല്മാത്രമാട്ന'
ആ നോം ഉണ്ടാനിടടമതെന്നു നല്ലവണ്ണം തെളിയു
മുണ്ട്. രാമകഥ മുതലായ പില്ക്കാലത്തെ ഗ്രന്ഥ
അമുല് ദശേദമാണ് ഭമചരിതത്തിലേയം ദോഷ:
ത്തിനു കാരണമെന്നു തീകുപ്പെടത്തുവംന് വഴികണ്ടതി
ശേഷവും മലയാളം ചൈന്ത്ിഴിനെറ ഉപശാഖയണെ
അള്ള മതം നിലനിമ്മവാന് വേണ്ടി രാമചരിതം അ
തെഴതിയ കാലെ ഉത്തമദേഷയായ രാജേഷും
രാമകഥ മുതലയേ പില്ക്കാലത്തെ ഗ്രന്ഥം അന്നു
നാട്ടില് നട്പേണ്ടാിരന്ന നാടോടി ഷോയിലും ആണ്
ിമിച്ചിട്ടുുതെന്നും ഭരതുകൊണ്ടാണ' അവ തമ്മില്
കലേടം വളുരയന്ടെമിലം ഖെന്ത്മിരം രൂപങ്ങാം
ആവകടിലം ഒരാപോലെ വ്ൃപിപ്പിരിപ്പാന് സംഗതി
വന്നിട്ടു തെന്നും ഈ വിഷയത്തില് ചിലർ പുറപ്പെ
ന
പിച്ചുകണ്ടന്ന അടടിപ്രായം ഒ്ികഃലം ശഭിയമകേ്നത
ഉ: ഒന്നാമതായി ഒരു നാട്ടിലെ ഖത്തമഭഷോയും സാ
ഓാണേസംസരോഷയെന്നു പറയാവുന്ന നാടോടി ഷേ
യം തമ്മിലമവയത്യസേം തന്നെ നാടി ദേയില്
ഗ്രന്ഥപ്രയോഗത്തിന്' അര്ഹങ്ങളല്ലത്തേ ചില അപ
ഷൃശബ്ദങ്ങളും ചില ഗ്രാമ്ൃശബ്ദങ്ങളും കൂരി ദുര്ലഭമായ
അാജിരിക്ും, ഉത്തമോയില് അതുണ്ടായിരിക്കയില്ല
എന്നുമാത്രമാണ്, എഴടതിക്കണടയ്പോഠം ആ വക ശ
്ൂ്ജമെക്കൊണ്ടുവരന്ന വൈഭാത്യം നാടകോഖ്യായിക
കളിലെ ചില കഥാപാത്രങ്ങടെ സംഭഷേണം നിമ്മി
ക്ന്നേതുപോലെ മന്പപൂ്യം പ്രവൃത്തിക്കന്നില്പെ്ില് ൭.
ച്ലണേ്തില് വരുന്നതിനേഷാര്ം ചുത്ങിിഴിക്കയും
ചെയ്യും, അങ്കനെയല്ലതെ മറെറാരു നാടടഷോയിലെ
ബ്രൂപങ്ങം* കലരുന്ന സഗേതിയെപ്പററിേടത്തോം
മം വരുന്നതാരതേല്യംകൊണ്ല്ല നാഭോഴിഭോഷയം ഉത്തമ
മയര്ഷോയം വ്ൃത്യസേല്പെടന്നത്. അതിനാന് രണ്ടു
വക ഗരന്ഥ്ാളിലം ചെന്തമിരംതൂപക്കം ഭതപോമെ
നിറഞ്ഞുകാണന്നനയഗതിക' അങ്ങനെ ഒരഭിപ്രായം
പുറപ്പെടവിച്ചതകൊണ്ടു യതൊരുപപത്തിയം സി
ക്കുന്നില്ല. രണ്ടാമതു പ്രമൃതത്തില് അങ്ങനെ ഒരു
യുക്തിപറയുന്നതു നേരെ വിപഴീതസദധകമായിട്ടാണി
രിന്നേതും. എങ്ങനെ എന്നാല്, രാമചഭിതകലേത്ത:
ഉത്തമഭാഷയായ രാജദാഡയില് മാത്രമായിരുന്നു ചെന്ത,
മീം യൂപ്ജാം ധാന്മേമണായിരുന്നതെന്നും നാടോടി
ഭഷയില് അതുത്തോേമുണ്ടാഡിരുന്നില്ലെന്നും രാമകഥാ
കലേത്രേക്ക നാഭോടി ഷേഷിലം ആവക ഗബ്ദുരൂപ
ി
അം ധാരാ൭൦ കല്രവന്നൂ എന്നുമാണല്ലെം അതുകൊ
അസിഭ്ധിക്ുന്നത്, ന്നുവെല്പാന് ആഴ്യത്തില് മജ
ഭേമാത്രമായിരുന്ന ചെന്നുമിറം കലന്ന ഭേ പില്
ക്കാത്ത നാടോടി ഭാസയായിത്തീന്രവെന്നാണല്ലൊ സി
ക്രിക്കന്നതെന്നു ചുരുക്ക, ഇങ്ങനെ ചെന്തമിരം രൂപ!
ഴം മ്ൂരമത്തില് ചുരുങ്ങിവന്ന മലയാളമാഴിത്തീറ്വൈ
അകുരണിക്കുന് പറുന്നയുകതി ചെ്മിം രൂപങ്ങം
മലയാളത്തില് ശ്രമത്തില് വദ്ധിച്ചുവന്ദവെന്ു കണി
ന്നതായിട്ടാണ് പഠ്വസാനിക്കന്നതെന്നും അലം ആ
ലോകിച്ഛാല് സ്ത്ഷ്മാകന്നതാണ്. അതിനാല് ആ,
അദിപ്രാരപ്രകടനം തീടെ ഗണിക്ഴതതതല്ു. ഭമചരി
(താഭികിലെല്ലജ മാണ്ടന്ന ശോദേതേടിന്നടിസ്ഥാനം
ആ വക ഗ്രനഥകുത്തക്കേന്മാരേടെ ദേശഭേത്തേലേല്ലംതെ
മറെറാന്നുമല്േന്ു നിസ്സുശേയം തീല്യപ്പെടത്താവുന്നതുമം
ണ്.
സ്തര്വദഃവം സൂ്യമിപ്പടിശോധിച്ചലം ഇര
സംഗതി നല്ലവണ്ണം തിയു. മാരോ ജ്യ
മിലി ഭോ മാഷകഠം വ്യപിച്ചു കിഭകന്നേ
തരിന്റെറയും അവ തമ്മില് ന്നിനെന്നേ ദേഃ്ൈട്ടവരു
അതിനെറയം സസ്ത്രമോയം തന്നെ നോക്ക ്ലിപ്ൂേയ
കരതിരു ക്ലിച്ചേം അങ്ങനെയൊരതിരഭിസ്ഥാനമകി
യൊ ല്ല വസ്ത്രത്തില് വിടിന്നദ്േകഠം കണ്ണാം
ചെയ്തുപോരുന്നത., മേശഭേക്േമമനുസഭിച്ച' ക്രമത്തില്
മാത്രമ അവ മഗിവുനുമ്മു. എനെ എന്നാല്...
തെ്രിലും ഒരു ഷാ അടുത്തരായയത്തുമ മറെറാരു ഷൈ
യോ ദേശഭ്രോമനയസരിച്ച് മതില് അടുത്തു
4
ചേല്ലന്ോവം ആ അസ്യേഭഷയിലെ ശബ്ദു്രപ
ശശകറ്ശ്ശയായി സ്വീകരിക്കയും സ്വതം ശബ്ദതൂപ,
അമെ അതിന്നനുസമിച്ചു" ഉപേക്ഷിക്കും ചെയ്തുക
ജാ: ജനങ്ങളുടെ വ്യവഹാരം നിയഹിച്ചു പോന്ന
ത്. അമാനെ അടടപ്പം അധികമാകന്തോവം ആ അസ്ത്ര
ഭയുടെ അംശങ്ജര്ം അധികമായും സ്വന്തം അംശമ്മം
ചുതങ്ങിയം വന്ന വിധത്തില് കലന" ഒടുവില് ലയി
ക്കയും പിന്നെ ആ അന്റ ഭഷേമാത്രമായി്തീരകയും ഒ
യുന്ന, മലയാളത്തിന്െറ തെക്കെ അററത്ത ചെന്ധിം
ഭാജ്യത്തോട്േത്ത പ്രദേശങ്ങളില്ള ഭാഷയില് ചെന്ത
മി ശബ്ദങ്ങളും വക്ക അറത്തു മമ്നാട്ടിനോടത്ത
പ്രദശേത്തെ ഭാഷയില് ൭ ഇുമൂഭഷേയിലെ ഗ്ലും
മം കലന്ിരിക്കുന്നത്! അനുലേസിഭാമണഖ്ലെ.
അപ്രമരം രണ്ട ഭാഷകളും കലന്ന പ്രദേശത്തെ ജന
അറം പ്രായേണ രണ്ടുഭഷേയും അറിയാവുന്നതുമാധിരി
കം. അതു തന്നെയാണ് മശ്മലാമ്തിലെ ഒരു നാ
ന് ചെന്ത്ധിം ഷേയില് പറയുഡ്പോം തീരെ നേ
ശ്രീകതിരിക്കന്നതിന്നും തെക്കെ അറത്തു ഒരുമ,
ചയളിക്ക് അതു മനസ്റ്ിലംകന്നതിന്നും കാണം. ഈ
ിധ്മില് ദേശദേദോ വിയാഷി ഒന്നോടൊന്നു കലീം
ചേന്വേന്നുകൂടന്ന ഭാഷാദേദത്തില് ഒരു ഓഷയടെ അം
ശമ്ജം അധികമായും മററതിമെറ അംമ്ധാം ചുരുക്കി
യം ഉരികന്നേ പ്രദേശത്തുണ്ടായ കവിതകളും പ്രയേണ
അതിന്നനുസഭിച്ചേ ഇഭിക്ഷവന് തരള. മുന്നു വിവ
ിച്ചിട്മേപ്രകാരം ഒഃരോഷേയുടേയും ബ്ലവും വ്യാപ്തി
യും വാഴിപ്പനണ്ടകേന്ന മാണേങ്ങളുടെ താരതല്ലവം
ി
സ്വിദേവവും അനുസരിച്ച്" ആ വക അസ്ര്ഷേ
സസദ്ത്ിന്നും കാലക്രമം കൊണ്ടു ചില ദേേദേങ്ങ
മെപ്പററിയേടത്തോളം കറെ റൃത്യമസവും വന്നു കൂടുന്ന
താണ്, എന്നു വെല്ലാൽ, ഒര ദേശത്ത് ഒരു കാലത്ത്
ചെന്മിറം ശബ്ദും അധികം കലന്ന മലേയാളദേഷ।
യാണുയിരുന്നതെമ്ിലും രാജയുടെ മാററം
കൊണ്ടെ ജനസംസ്ുത്തിനെറ വൃത്യദസം കൊണ്ടെട
൨൨ കരേണവിശേഷം കൊണ്ടേ കാലന്തേരത്തില് അ
പ്രിടെ അത്രതന്നെ ചെന്ത്മിം ശബ്ദില്ലത്തെ മലയാ
ഉദഷയായിത്തീന്രവെന്നു വരാവുന്നതാണെന്നു താല്പ
ഭം. വസ്തരസവിഭവമനുസരിച്ച് ഭം ഷയുടെ സ്ഥിതി ഇഴ
്വിധത്തിലംണെന്നുമാത്രലുമല്ല, കൊല്ലം പരവുദിന' തെ
ക്ഷ കന്തകേമാിവരെയമമ, പ്രമേശമാകട്ടെ പല കാല
മം ദോര ന്ദി നാട്ടരാജാകക മാരുടെ ജകം
മത്തിന്നും അധികരേമിന്നും കീമക്കികകൊണ്ടും ചില
പ്രേം ചില കേരമരാജക്കേന്മാരുടെ തന്നെ അധീന
അിലുമയിട്ടണ്* മു൯ കലങ്ങളില് ഇതന്നിരന്നതെന്ന
സംഗതി ചരിതലക്ഷ്വങ്ങള ൽ ധാരാളം തെളിയുന്നതുമു
ണ്ട്, രാജരാജചോമനം രാജേ്രചോമന്ം, പരാന്തക്
പ്രാണ്്ൂന് മുതലായ പലരും അവിടവിടെ ചില
പ്രദേശങ്ങളില് സ്ഥാപിച്ചിരിക്ുന്ന അനേകം ശില
സനങ്ങം യയ വക ലക്ഷ്യങ്ങളിലുരംപ്പെടന്നവയുമണ്,
കേരളത്തിലെ പെരുമാ? വാോ്ക്കലത്തിന്നുശേഷം
ഏകദേശം കരിസ്തവഷിം ഒവ്ധതാം ശതകമമുതല് പതിമു.
ണാം ഗതകാവേരെയുള്ള കാലം മിക്കതും ൬ പ്രദേശം
ചെന്തമിംരാജക്കന്മാരുടെ അധീനത്തില് തന്നെയാി
[
(നന, പെരുമാ വാരം ചൃക്മുയുണ്ടായിരുന്ന സമുര്യേ
ഭന്നേകാലത്തും കേരമേരാഭ്യത്തിനെറ ഒരുക്കെ അത്ത്തി
കൊല്ലംപരവൂര് പ്രദശേശമായിരുന്നുവെന്മഥിപ്പന് ചി
ലല തെളിവുകളിലലായയിലല. ക്ിസ്തൂവത്സരം പതിന്ന
ലം ശതകത്തില് ജീവിച്ചിരന്ന കൊല്ലം രാജവ്" ജയ
സിംഹന്േറയും അദ്ദേഹത്തിൽന്റ പുത്രനും ചേമേപഃ
്ൃരാഭ്യങ്ങാം ജയിച്ചു കീഴടക്കിയ ആമൂമായ വീരരവി
മ്മ ചികൂവത്ടിയുടേയും കലംമൃതല്ക്കാണ് ൭ നില,
ജ് പ്രധനമയേ മററ ഉണ്ടായിത്തുടങ്കിയത, അതിന്നു
ശേഷവും ചിലപ്പോ ചില ചെന്നി നാട്ടരോജക്കു
മാര് ആക്രമിക്കാന് ശ്രമിച്ഛിട്ടണ്ടമിലം അവരുടെ പ്ര
.ബലയം സ്ഥിരപ്പെടുവം൯ ഇഭയോയിട്ടി്ല. ഇ വക വിശേ
ഷ സംഗതിക നിമിത്തം മു വക പ്രമേശങ്ങളിലുണ്ടം
രിരുന്ന മഷയും സമമസ്ത്രത്ിലധികം ചെന്മിം രൂപ
(റം കുലന്രം ചില മലയമേശബ്ദ്ങം ചേന്രം ആക.
പ്ലഃടെ മലഷമത്തില്നിന്നും വ്ൃത്യസേപ്പെട്ട്' ഒരു വി
ജാതീയമായ നിലഴിലംണ് വമന്ഭേന്നത്. മലയം
ഷേ എഴുതി വന്നിരുന്ന വള്ളഴ്കില് നിന്നം ചെയ്ത
മീം ലിപിതില് നിന്നും വ്ൃത്യസ്ത്മായി *മലയാംത
മി! എന്നു പേരായ ഒര പ്രത്യേക ലിപിയുമ്തും ഈ
ഷേ എഴുതുവാന് ആ നാട്ടുകാര് എഎവ്ലെടത്തിയിരുന്നതം
ലഭിക്കണമെന്നു കരുതേണ്ടിയിരികന്നു.
മേല്പ്രകാരം ണ്പ്രധാനഷേകളുടെ അംഗങ്ങ
ഭൂം കലന്ന നിലയില് ഉണ്ടായിരുന്ന ആ വക പ്രദേശ
അമിലെ ഭാഷാ പിന്നെ വല്തരായെരു മാററം വന്ന്"
ആകപ്പാടെ മലയാമുദാഷതന്നെയെന്നു പറയുന്നു
മ
നിലകകില് എമ്ുവാനിടയായിത്തീന്റത്* പ്രധാനമായി
മാത്മാണ്ഡവമമമഹാരജോവിനെറ കലംമുതല്ക്കാണെ
അം തെമിവുകൊംഴും യക്തികൊണ്ടും അറിയാവു
അതാണ്. ആ മഫാരാജാവിന്െറ ഭിഗ്ജയം കൊണ്ടു
കൂസ്തൃകേമാഭിമുതല് ആലവായവരെയുള്ള. പ്രേശങ്ങം മു
നും ഏകാധിപത്ൃത്തിന്കീഴില് ആയിത്തീരുകയും
പ്രില്കാലത്ത്: അതിന്നു മാററം വരാത്തവിധത്ടില്
കൂറച്ചു” നില്ക്ഷയും ചെയ്തപ്പോഠം ആ രാജ്യത്തില് അധി
കരാഗത്തും ഉമ. ഭാഷ ചെന്മമിറം കലരാത്ത മലയാള
മായതുകൊണ്ടും അമ്മനെയമ്മ, പ്രദേശങ്ങളിലെ ജനമ്
കൂമയേ്ള സംസം അധികമായുകൊണ്ടും രാജഭാഷ
യുടെ നിലയിലും അതിന്നു പ്രധന സിഗ്ധിച്ചതുകൊ
ആം രാജ്യതമിനെറ അതിരില് ചെന്തമിം നാട്ടിനോട
തൊട്ടകിര്ക്കു്ന കറച്ചു ഭിക്കൊഴികെ മറെറല്പ്പോ ശേ
അഴിലും ആ ശ്രദമലയാള രുന്ന നടപ്പാതിശ്തീര
വന് സംഗതി വന്ന, കക്രമരരിലുണ്ടയേ അച്ചടി
ഏദ്വുടിന്െറ അഭിവൃദ്ധിയും നല്ല മലയമമേഭാഷയെ തെ
ക്കേ" അധികമധികം വ്ൃപപിപ്പി്വേന് വളരെ
ഹായിച്പിട്ുണ്്. ഇങ്ങനെയെല്റാമാണ് തിരുവനന്തപൂരം
മുതലേ തെക്കന് പ്രദേഗങ്ങളിലം മുമ്പണ്ടായിരന്ന
മിത്ര മിക്കതും പേയി മലയമേഷേതന്നെ നട്ട
ഷേയായിത്തീന്റതെന്ന സംഗതി അടുത്ത രണ്ടുമുന്നു
ശ്രതവദങ്ങളിലുണ്ടായിട്ടുള രേഖകളും ഗ്രന്ഥങ്ങളും പ
ഭിശോധിച്ചംല് അനുഭവപ്പെടന്നതാണ്. അതിനാല്
ഭമചഭിതത്തിലെ ഷോദേദത്തിനു ദേശഭേം തന്നെ
മാണ് കാണമെന്ന് അനേകം സംഗതികളാല് സ്തു
]
മകന്നതുകൊണ്ടെ അത് ആയത മലയള ഗ്രന്ഥമം
ഞെന്നു മിച്ചു പുരപ്പെടവിച്ചിട്ടുമ. വാദവും ഒരു
പിധമ്ിലം നിലനില്ക്കമകതല്ല്, എന്നുമാതല്ലേം
ആ ഗ്രന്ഥം ഉണ്ടുകുന്നതിന്നു എത്രയോ മന്വതന്നെ മല
തളത്തില് അനവധി പാട്ടുകളും പല ഗ്രന്ഥങ്ങളും മ.
്ഓായിക്കഴിിട്ടണ്ടെന്ുമ്കതിലേകഷ' വേണ്ട തെളിവു
കളും ഉണ്ട്, അതിന്റുററി ആ വക ഗ്രന്ഥ്ജമെ നിര
രണം ചെയ്യുന്ന അവസരത്തില് പ്രസ്താവിക്കുന്നതാണ്,
ഇനി പഴയ ചെയ്തമിഠം ഗ്രന്ഥകത്താക്ന്മോടില്
ചിലര് കേരളീഷരായിക്കാുന്ുണ്ടെന്നും കേയി
ചിലശിലശാസനങ്ങളും മറവം ചെന്തമിം ഭാഷയില്
സ്ഥാപിച്ചു കാണുന്ണ്ടെന്നും ഉമ നാല്വാമത്തെ സംഗ
തിയെ സ്ധിതി നോക്കാം. വാസ്തവത്തില് അതിനെറ്റു
(രി അധികകന്ന വിചാളികേണ്ടതായിട്ടതന്നെ ജല്ലം
പ്രാചീന കാലങ്ങളിലകേട്ടെ ഇക്ഷാലതോകട്ടെ കേരളീയ
ഭില് ചില കയികം ചെന്തമി0ം മോഡില് ഗ്രന്ഥജ്ജം
ിജിച്ചിടു്െന്ുമ കൊണ്ട് ഒ ശരന്ഥകര്മാക്കന്മാ
4 ഖെന്ത്ധിഠം മേഷയില് നല്ല പഴിചയം ഉണ്ടായിരുന്നു
എന്നു്േത്തോളല്ലാതെ അവരെ കാലത്ത് കേര
ത്തിലണ്ടാഷിരുന്ന പൊതുജനമാഷ ചെന്ത്ധിഴംണെന്നും
കൂടി സിദ്ധിക്കന്നതല്ല. ജനെയാണെങില് കേളീ
യരില്മ്തന്നെ ശമംഭാചാദ്ര് ലെശേഖവേമ്പ്പെരു
മം മുതലായി എത്രയോ കവികഠം അനവധി സം
രഗന്ഥ്ങാം നി:മിച്ചിടടണ്ടെനനക്മതില്നിന്ന' അവ
കാലത്ത: കേരത്തിലെ പൊരമുജനമാഷ സസ്തൃത
മയിരുന്ുവെന്നു പറയുന്നതും ശദിയംണെന്നുവരും. കല
ി
ശേഖവേമ്മപ്പെരുമ്ശം മറവം സംസ്തൃതുത്ിലും ചെന്തമി
ഭിം ഗരന്ഥങ്ങംം നിമ്മിച്ചുകാണുന്നതുകൊണ്ടു അവരുടെ
കാലത്തു കേരത്തിലെ പൊതുജനഷേ ഏതാണെന്നു
പ്രറവാന് നിവൃത്തിയില്ലാതേയും വരും. എന്നു മാത്രമ
ഭം ഇക്കാലത്തും ചിലര് സംസ്ലൂൃതഗന്ഥങ്ങം നിിച്ചു
കരണേന്നതുകൊണ്ട' അവര് സസ്ലൃതം പഠിച്ചിട്ടണ്ടെന്നു
മാത്രമേ തെമിരുന്ളളൂ. എന്നത് അനുവേസിഭാമാക
യാല് അതിലധികം അതുകൊണ്ടഫിക്കന്നത' അബ
പമാണ്, അതിനാല് കേരത്തിലെ പൊതുജന
കരു കുത്തും സസ്ത്രതമായിരുന്ില്ലെടിലും സംസ്ൃതോ
ഷാഗ്രേന്ഥ്ളില്വെച്ചു" ഏററവും പ്രധാനപ്പെട്ട വേദേ
ദ്യം മുതലിയേ പല ഗ്രന്പമങ്ങളൂടെയും കന്താക്ക
മാര് കേീയരായ ശ്രീഗമരാചാ്ലസ്വമികളം 20൨
മാണെന്നു്തുപേഠലെ ചെന്തദിം ഭാഷ്രഗന്ഥങ്ങളില്
വെച്' പ്രധാനപ്പെടുവതില് ഒന്നായ ചിലപ്പ്തികാര
്അിനേറയും മറവും കതിമദകന്മാരും കേരളീയരായ ഇ
ഉേരവഭികുഠം! മുതലായി ചിലരാണെന്നേ ആവക ഗര
ഥ്മെ്പൃററിയേഭത്തോളം വന്നുക്രുന്നള്ളൂ. ശിലംശാ
സനങ്ങളും താമഗസനങ്ളും കുരണുന്നുണ്ടെന്ന്മ. സം
ഗരതിയുടേയം സുക്്മസ്ഥിതി ഇതുപോലെതന്നെയാണ്,
സസ്ത്രതര്ിഷേിലും ആ മാതിരി അനേകം പ്രാചീനശം
സനം കേരൃത്തില് പല സ്ഥലങ്ങളിലം സ്ഥാപിച്ചു
കാണ്ടനനു്ട്, അതടിസ്ഥാനമാകി അക്കാലത്ത്: സയസ്ത
മായിരുന്നു കേരളയിലെ പെടുജനേഷേ എന്ന
ിക്കാവുന്നരല്ലല്ലോ. ഇക്കാലത്ത് ആമുംഗമഭ്ഷേയില്
പ്രല രേഖകളും കേരളത്തിലും 20൨ ഒരതഖണ്ഡരജ്യേ
ി
അളിലും ഏ്പ്$ത്തിക്കാണുന്നതുകൊണ്ടെ ഭാരതദ്ധണ്ഡ
മിലെ എല്ലാം മാതു അതാണെന്നു ചാരിക്ന്ന
ത" പരമാബര്ധമാണല്ലൊ. അതുകൊണ്ട് ആവക ഗ്ര
്ഥമ്ളളേയും ശിലാഗാസനാരികളെയം അവലംബിച്ച
കേളത്തില് സംസ്തൃതംപേലെ ചെന്മമിഴം മര കല
ഇ വിഭ്ംലയസഭഷയുടെ നിലയില് സാമാസ്ത്മാജി അ
ഭൃസിച്ചവന്നിന്നു എന്നജവടെ ഫിഭന്നേതേ ശരി
ജകേയുള്ളും അതില്ത്തന്നെ ചെന്ദഥിഴില്ക്കണ്ടേന്ന
ശിചംശാസനങ്ങറം അധികവും കൊല്ലം മുതല്ക്കു തക്ക
4 പ്രദേശങ്ങളിലായയുകൊണ്ട് അവക പ്രദേശങ്ങളി
ചരണ? ചെന്തമിഠം വിദ്യസം അധികംകലേം നില
തിന്ിടമ്തെന്നും വിചാഭിപ്പ൯ വശിയുക്ളതാണ്, മ
൫൨ ചില പ്രദേശങ്ങളില് ചെയ്തമിഴിലല്ലതെ പഴമ
ലയളേത്തില്്ധന്നെ ദ൪ല്ലഭജങമായിട്ടംണെയിലും ചില
(സനമ്ജംം കണേന്തില്ലെന്നില്ല. എന്നു മാതാല്ല ഈ
വിഷയത്തില് മരു സംഗതി പ്രത്യേകം മമ്മവെക്കണ്ട,
താജിട്ടണ്ട', മുലഭൂമിഡഭാഷ എഴ്തി വന്ന ലിപിയായി
ഭിഷണമെന്യുഗിക്കാവുന്നതും അട്ക്ത കാലംവരേയും
എന്നുവെല്പല് കൊല്ലവഡിം ആയിരമ്തിനാല്ലതുവം
മലയാമുേഷയില് അധോ മുതലായ കരണക്കം എഴു
ഭിന്നിരുന്നതുമയേ 'വട്ിത്ത്! എന്ന ലിപിമാലയില്
പ്ുമര്യേക്ഷങ്ങമായ ഖംഗം ഘ മുതലയേതിനെയും
ഷസഭാണളെയും കറിപ്പന് വേണ്ട പ്രത്യേക ലിപി
തില്ലാത്തേതുന്ിമിത്തം ത വക അക്ഷരമ്മോവംചേന്റ സം
സ്തതപ്രകൂതിക ശബ്ങ്ം എഴുതുമ്പം ചെന്തമിഴിലെ
അപ്പോ അവയെ ലദ്റുപ്രഥമംക്ഷരമായും റവം
6
ഭറംപെയ്ത് എഴുതിവരുന്ന പതിവംണണ്ടംദിരുന്നത,
അതുമാത്രം നോക്കി അതിലെ ഭാഷ ചെന്നമിഴണെന്നു
ഭൂിഭന്നേതു ശരിയല്ലെന്നും ചെന്ത്ധിഴീലെ പ്രത്യയങ്ങളും
2൨൨ നിയമങ്ങളും അടിസ്ഥാനപ്പെടത്തി മാഷാ നി
രം ചെയ്യുന്നതേ ശടിയാകയള്. എന്നും അഭിഞ്ഞിരി
ക്കേത്ടതാണ്,
ഇത്രയം കൊണ്ടു! ചേമപാണ്ഡൂ ശയം ഇ്പോറം
തധിരെന്നു സാധാരണ പറഞ്ഞുവരന്നതുമായേ ചെന്്ര
മിഴദണ് മലയാളത്തിന്െറ ആടി യൂപം എന്നു പറയന്ന
പ്രരുടെ യുക്തികഠം നല്ല ശരിയകുന്നതല്ലെന്നായല്ലെ.
നേമെ മരിച്ച് മുഖദ്രധിഡഷയുടെ ഒരു സ്വതന്ത്ര
ഷയാണ: മലരമേമെന്നുട അതിനാല് അതിന്െറ ആഭി
രൂപം മൂഖഭ്ൂമിഡഭാനതന്നെയാണന്നും സാധിപ്പാന്
വേണ്ണേടത്തേളേം ഡമികളും തെളിവുകളും കണ്ടന്ന
തുണ്ട്. മലയമമേത്തില് വമ, പനം തലം മല മുതല
രി ഇപ്പോം കാരങ്ങള് ഷിഷാടന്ന അസഭ്യം
ശബ്ദം മുഖ യിലും അകാരാശമോയിരുന്നു എ
അം ചോമപാണ്ഡ്യഗാഖശാക് ഭഷയെപ്പുരത്തിയം താ
ബ്യ്ധാനമകിയം രിപ്പേകൂമ വാസനയനുസ
ഒ പിക്കാലമ്് ഒർ മില് വം പനം
തൈം ലൈ എന്ന മാതിരി ഐഐകരോന്നമോയി
ലീ്നതാഖനന്നം പമ്യചെന്ത്ിം ദ്യകേരണഗന്ഥ
അമുല് ത്തന്നെ തെളിയുന്നുണ്ട്. ഐകാരത്തെ പലേട
തം ഗ്രസ്വസ്വരമോ്കി ആ ാഷേക്കര് സ്വീകരിച്ചിട്ടും
തും അതുകൊണ്ടുതന്നെടാണ്. മുല യുടെ മറെറാരു
ശരാഖായ തെവ്ത്തിും മലം അരം അമ്മം കഥം സീത
[2
എന്ന മാതിരി്ില് ആവകശബ്ദ്ങാം അകാര്തങ്ങളം
തിത്തന്നെ കാണടന്നതും പ്രസ്തുത സംഗതി തെമിരിക്ക
ണ്ട്, സംസ്തൃതത്തില് അകാരാന്തപ്പമൃതികളായ കു
ഗം ജട മുതലായ ശബ്ദങ്ങളെ ചെന്തിഴിലെകെടെക്ക
ബ്വോം കതം ചരമ, എന്നമാതിരി ഐഐകരോന്ത
മക്കണേമെന്നു നിര്സ്ലന്ധം കാണേന്നതും, അതുപോലെ
മററനേമം സംഗതിയും ഐകരോന്ത പരിഷ്ഠാരം ചെ
തിം യില് പ്ില്ക്ഷലേത്തുണ്ടയ സംഗതിയെത്ത
ന്നെയാണ് തെളിയിക്കുന്നത്. അതുപോലെതന്നെ
മുലദേഷയില് ശ്രിയപ്ങേടംകക ലിംഗപരുങവചനപ്പ
തയ ചേനിട്ുക്മ ചൊന്നാൻ, ചൊന്നറം, ചെ
അര് ചെന്നേ എന്നീവക രൂപം ആവക പ്ര
ഭവം ചേട്െ വന്നം നിന്ന, ലോലി, പേകേന്ന
എന്നീവക രൂദ്വങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നും അതില്
നിന്നു പിരിഞ്ഞ ചോപാണ്ചയശാഖയില് പ്രയോഗ
ബാഹ്യം വഴിക്കു ലിംഗമമിപ്രര്യയമ്ജറം ചേന രൂപ
അറം പ്രാധാസ്്രം സിദ്ധിച്ചതദിസ്ഥാനമകക്കി ചെന്ത
മീം പഭിഷ്യരില് ആ മാതിരി രൂപമ്മംക്കാണ്
പ്രായേണ സാധുത്വം ഉമ്മതെന്നു വ്യൂവസ്ഥാപിച്ചതം
ഞെന്നും തീല്ലപ്പെട്തേണ്ടതായിടടണിരിക്കന്നത്. എ
തതുകൊണ്ടെന്നാവ._ഒന്നദാതായി ചെന്ത്ധിം ദേയി
ലെ സംഭഷോണകഷേഴില്പ്പോലം ലിംഗാഭിപ്രത്യയ
അം ചേരാത്ത രൂപം കു്നേ്നില്ല. അജുപ്പോ
ലെ കണ്്ണടേകഗലേയിലും അവനുധാഡിദനു (അവല്
ചെയ്തു അവക്മാഡിദ് (അവര ചെയു അവരധഡി
ഒരു (അവര് ചെയ്തു നാനുമാഡിേന്ദ (ഞാന്ചെയ്തു)
ഇാവുമഡിദേവു (നാം ചെയ്ത എന്നിങ്ങനെ ലിംഗവച
നാഭിപ്രത്യയങങര്ം ചേറിരകൊണ്ടുതന്നെയാണ്: ക്രിയ
പ്ര്ങളൂമ്മത്, മലയാളത്തിലെ സംഭഷണത്ിവകേട്ടെ
ആ വക പ്രയ്യയങ്ങഥം ചേരാത്ത ചെയ്തു, ചെയ്യുന്നു, ചെ
യും എന്നീവക യൂപങ്ങമല്ലാതെ അവ ചേനിിട്ുമ്മ ചെ
യാന്, ചെയ്യുന്നാന്, ചെയ്തന് എന്നീ ലക രൂപങ്ങറം
കാണുന്നില്ല. ഒരു്പഭ, മോയില് ലിംഗാദി പ്രത്യയം
ചന്ന രൂപങ്ങളും മല്ലഭമയി അവ ചേരാത്ത രൂപങ്ങ
൭൦ കാണ്ടന്നു്ട്, ഇങ്ങനെരെല്ലാമോണ് ഒരോ ശാഖ
കൂടെയും സ്വഭാവേധിരിഷന്നേത്. ഇനി ഇങ്ങനെയുള്ള.
ഞ്ടുതരം രൂപമധാം, ശ്ലതേതംശമാറംകൊണ്ടാണ് പര
ഗ്രം വൃത്യാസവ്വെിരിക്കുന്നതെന്ന സംഗതിയും സുഷ
ഓയി പരിശോില്ലു നോക്കുക. ചെയ്തു എന്ന രൂപ
ഞില് ചെയ് എന്ന അംശം ധാതു. ത" ഫ്രുന്നത് ഭൂതക
ലത്തെ കാണിക്കുന്ന പ്രത്യരം. ൭ എന്നത് കത്മൃവചേക
മര ആദ്യതേ പ്രത്യയം. ചെയ്യുന്നു എന്ന രൂപത്തിലം
തുവിന്നു ശേഷം മുന്ന് എന്ന വ്താനേകലപ്പത്ച
യമം പിന്നെ ൭. എന്നു കത്മൂവാലകമായ ആര്യതേപ്പ
ത്യം, വസ്റ്രേവത്തി 4 പഴയമലയാമത്ങില് ചെയ്തിന് വ
പെന് വിനത, നില്ക്കിന്നു എന്നെല്ലാമാണ് ൨
മമാനക്സിയയുടെ യൂപം, ചെയ്യുന്നും പോകുന്നു എന്നും
മവ മല്പാണേോാള് അപഭൂേമയി വന്നു പേട
താണ്, അതിനാല് ഇറിറ" എന്നാണ്" വത്രമാനസ്ര
ത്യം ഇന് എന്നതിന് ഇന്ന് എന്നതില. ഇന്ന് ഐ
അത" വ്തമാനകലരെമമറിക്കുന്ന ശബ്ദം തന്നെയമാ
ഇല്ലെ. ജബ്ലംന്നെ പരദ്യയസ്ഥാനം വഫിക്കയണ്
ി
ചെയ്യുന്നത്, ചെയ്യും എന്നതില് ധരതുവിന്നു ശേ
ഷം ഉ എന്ന ആ്യതേപ്പത്യയം പിന്നെ ദവികാലവ
ചകുമയേ മ ൭ എന്ന പ്രത്യയം ന്നു മാത്രം മേം, അ
വിടെ ക്രിയകര്തൃത്വം വിയായതുകൊണ്ന്” കത
വേകമായ ആദ്യരപ്രത്യരതരിന്നു ശേഷം കാലപ്ര
യം ചേരന്നേതെന്നു വി ലാഭിക്കന്നതും യുകതിയമത
മായിരിക്കുനനുണ്ട്, ഇമാനെ എല്ലാമാണ് ലിംഗഭിപ്പ
തൃയത്മളില്ലാത്ത ശ്രിയാപര്യൂപങ്കലടെ നിസ്ത്തിസ
യ്യമാര്ധിരിക്ുന്നത്. (ത എന്നതു ദൂതകാല്ങിററയും
നനു! എന്നത" വദിമനേകമലങിനെലയും 4മം" എ
അതു ദവിയുദേഡം വ്ത്ൂയമമന്നെന്നു ചില വൈയാ
ണന്മാര് പറഞ്ഞിടടുമ്മത ഗ്ലാബ്ദശ്വോധസസ്ത്രദായം
കണിച്ചു ബാലന്മാരെ ച്ലേശിപ്പി.ഷാതിഭിപ്പാന്വണിം
ചഴ്ിക്ചണക്കായി മത്രം പ്ലസ്തിച്ചിട്ടുമേതാണ്. ചെ
സാന് എന്നതിലകേദ്ടെം ചെയ് ശരതുറിന്നുഗോ ത
എന്ന ്തേകാലപ്പര്യയം, പിന്നെ ആ എന്ന കര്മ വം
ചകമായ ആഭയതേവ്വര്യ. പിന്നെ ആ കരമാ) പുരു
ഷനാണെന്നു മാണിക്ക് 4൯ എന്ന പല്റിംഗപ്രത്യരം
ചെയ്തും എന്നതില് ലിംഗപ്പത്യയത്ടിന്നും ചെള്ുന്നം
൫, ചെയ്തുന്നാരം എന്നിവയില് കലേപ്രത്യയാിന്നും യു
കതം പോലെയുള്ള റ്ൃത്യസേം, ചെയയൂര് എന്നതില് ആ
ൃേപ്രത്യയമായ ആ എന്നയിനുഗേം പുംസ്്ര്ലിംഗ
അരാ പൊതുവായുള്ള, '07 എന്ന ബാവ പ്രച
യ വരുന്നു എന്നു മേം. ചെയ്യുവ൯ എന്നതിലാകടെ
൪ കാരിയുടെ സറാണ്ച് അനസ്വാ ലിപിയുണ് ഒഴ
നാലും ലാസ്്രഖതില് ത് മമോണ്ം
൭
“ചെയ? ധാതുവിഅശേഷം മ" എന്ന ആര്യതേ്ര
തൃയം. പിന്നെ അവന് ജവന്൯ എന്ന സയ്യനാമങ്ങളി
ലെപ്പോലെ 4൯൦ എന്നതിന്നു മുമ്ധില് ഒരകാരുക്രി
ച്ഛേന്ന് അന് എന്നായ പുറ്റിംഗപ്രര്യയം എന്നു മാതരം
മദം, കാലപ്രത്യയമായ മകാരം വികാരമായ സന്ധി
നിയമംവഴിക്കാണ്, ചച്നന്, കണ്ടന് എന്നതെല്ലാം
ചെയ്യുവന, കണവന് എന്നിവയിലെ കര്ടപ്രത്യയം
ലോപിപ്പിട്ടുള് രൂപങ്ങളു മാണ". ചെയ്ത്, ചെന്ന് ൭
നീവക പൂദ്യമിയാവാ ലകന്േശബ്ദങങളില് കത്വാ
കമായ ആമ്യതേപ്രത്യയം അവധമില്ലാമ്തതിനാല്
വരുന്നതല്ല. ഇയയംകൊണ്ട് ഉത്തരം രൂപങ്ങളില്
കര്മൃവംചകമായ ജല്യാതപ്രത്യരും 4 എന്നും മറെറ
ത്തരം രൂപമ്മള്ില് മിക്കതും ആ" എനുമായിുംണിടി
ക്കതെന്നു സ്്രഷ്മായേല്ലെം അതുപ്േഭൈ (അവര് ചെ
യര് എന്നീലക സ്ഥലങ്ങളില് കത്ദേവിനെറ ബഹു
ത്വം കാണിപ്പാന് വേണി. ക്രിയപേദിലും നാമ
്ഞിലം ബഹുവ ചനപ്രത്യയം ചേരിമിരിക്കന്നതും, അ
വന് ചെയ്താന് എന്നീവകജില് കത്താറ പുരുഹനാണെ
അ കാപ്പന് വേണി ണ്ദേതും ലിംഗപ്രത്യയം
ചേത്ിരിക്കന്നതും വസ്ലേവങ്ങില് ആവശ്യമില്ലാത്ത
ണെന്നും അതിനെ അപേക്ഷിച്ച" അവന് ചെയ്തും അ
വര് ചെയ്തു എന്ന മാതിരി രൂപങ്ങംക്കാണ" അധികം,
സ്വദോവികതും പ്രാചീനതയും മുണ്ടാഷിഭിക്കുകയെ
നും ഉള്ള സംഗതി ദാസാഗതിമമ്ധഞ്ഞെന്മക്റിയാവു
അതുമാണ്, ആ സ്ഥിതിക്ക്” ആല്ൃതില് ലിംഗാദി പ്ര
ൃയങ്ങാം ചേ്മാത്രം പറഞ്ഞുവന്നിരന്ന സകല
[2]
ക്രിയാപ ങ്ങളെയും പിന്നെ ആ വക പ്രര്യയങ്ങം ക
ഞു വേറെ പ്രയ്യയം ചേതം ജനങ്ങ പറ
'ഞുതുഭബി എന്നും മരം വന്നത്: ദഷോഗതിയെപ്പ
രിയേടത്തോളം തീരെ അസോദ്യലുമണ്. ഒരുമ
ഷിലെ ചില അക്ഷരങ്ങരം മ്യരണഭേരം വഴിക്കു വ
ഉമെക്കലേം കൊണ്ട്: മായ് എന്നോ മായായേ എ.
ന്നൊ ഉണ്ടായിരുന്നത് മാങ്ങ എന്നായിത്തീന്നതുപോ
ലെ ഒഖക്ഷേരയയിനുപകുരം മറെറാരക്ഷരമായിത്തീതക.
യോ തേഞ്ഞുമാ്തു പോകയോ ചെയ്യുന്നത് സംവി
കൂന്നതാണെജിലം ഗസ്ദൂരൂപാലംക അതിലം വിശേ
ിച്ച് ഭരിയാത്രപമ്മറംകം്യം പ്രത്യേകാതിുകള ഒതു
പ്രത്യയം കുള്തയു മറെറാരു പ്രത്യയം ചേ്റ്തംകൊണ്ടു
തിം
തിയെയോ മറെറഃ അനുകളില്പാന്വേണി ഇനിമേ
വിൽ ആതംതന്നെ ക്രിയാപരക്കമെ ലിംഗവചന പുരുഷ
പ്രത്യയങ്ങറം ചേറു) സംസാഭിച്ചുപോകരുതെന്ന' മരു
(നിയമം ഏറ്റെ ടുത്തിയതുകൊണ്ട ഭാജശാസനം കൊ
തന്നെയോ ബുഭനങംം'" ഇംഗിതം അസ്മ
൪ ഗരിപ്പികനുമ്മ പൊതുസ്വത്തായ മേയില് നി
ന" ആ വക രൂപ്മല്ലാംകൂടി വിട്ടപോകന്നതല്ല
ല്ലോ. എന്നു മായരാല്ലം സംസ്നൃതമമില് സ ഗഡ്ലൂതിം
തെ ശല്ലുന്തിം അഹം ഗവ്ലാിം വരം ഗവ്ലൂമം തഴ
ച്ലസി യൂയം ഗമ്ലൂ(ന എന്നിക്കനെ വചാനപുരുഷമേദം
കൊണ്ടു. രൂപമോമുണ്ടാപിടിക്കെ അവന് പോകേന്നും
അവര് പോകുന്നു ഞാന് പോകുന്നു, ഞങ്ങം പോക
ആം നീ പോകേന്നു നിം പോന്നു എന്നിങ്ങനെ
പി
ആവക രൂപദോജളില്ലംത്തവിധാിലുളള ര്രിരധരൂപഃ
ഓം സസ്ലൃതത്തെ അനുകടിപ്പാന് വേണ്ടി പുതുതായി
നിഷിച്ചിടടുമതണ് എന്നു ചില േഷോവൈയാകരണ
യര് പറിട്ടുമേത' “വരണേ പ്രകവിണോരചെ
യാമാസ വനര? എന്ന സ്തൂയത്തിലംപ്പെടടതദകയാല്
തീരെ അസംബന്ധമാണ്, അതുകൊണ്ടു മുലഭസേ
(രില് ണ്ടുമോതിരി ക്രിജടരൂപങളം ഉ്ടായിരുന്നതില്
ചേരമുപാമ്സ്യ ദേശങ്ങളിലെ ഷേയായിപ്പിരിത്ഞ ശാഖ
യില് കള്ുേകശാഖഡിലെന്നപോലെ ലിംഗാമിപ്രത്യയ
ഒം ചേന ക്രിയാപപദരൂപങം കേരമുരഴിലെ സംഭാ
ഷണഷേയായിപ്പിരിഞ്ഞ ശാഖയില് ആ വക പ്രത്യയ
അം ചേരാതെ യൂപം മാത്രമണ്: യമ ൂയ സ്ഥി
രപ്വന്നതെന്നു കുരതുന്നതേ യക്തമാകയള്ളൂം കേ
ലിലെ പഠല്ലസാഗിര്യങ്ങളില്കാങ്ന് ചൊന്നോന്ം,
ിന്നാന് മുതലായ ക്രിയരൂപ്ളെല്റാം ചെന്തമിഴില്
നിന്നെടുതു ചേമുമുണ്ടായ തത്സാശപ്യേങങമാണെന്നം
അവക്കു സംസ്തൃത്തില്നിന്നെടുത്തു ചേട്ട കമ
ംയ്ലയാംമേചതവ എന്നീവക ശബ്ദ്ങമുടെ സ്ഥാനം
പോലെയുമമ സ്ഥാനംമാത്രമേ മലയാമഷയിലളളൂ. എ
അമേ സംഗതിഅല്ലം ആലേഭിച്ചല് അദിയന്ന
മാണ്. ഈ വക തെമിവുകഠം കൊണ്ടും യകതികെ
ടം മുലഭോയടെ മരു സത ്ശാഖതന്നെയാണ്' മല
യാമം എന്നു നിദ്ുംശയം തീക്ിപ്പടത്താം.
൭. ഭാഷയുടെ വ്യവസ്ഥിതരൂപം,
ഒരു ഷയില് ഉത്തമങ്ങളയേ പ്രധാനുസംഹിര്യഗ
മ്മം ആട്യമായി ലണ്ടായിര്തീയന്നതാണ്: അതിലെ
[.-
സാഫിര്ദേഷാരൂപത്തിവെറ ല്ൃവസ്ഥിഡിക്ഷമിസ്ഥം
മെന്നു മുന്പുതന്നെ പറഞ്ഞിട്ുന്നല്ലെ, അ്നെയു
കള സാഫിര്യൃഗന്ഥം ഉണ്ടകേന്നതിന്നു മുന്പില് ആ
ഭഷയിലേക്ക്* ഏതേതെല്ലം അസ്തഭഷേകളില് നിന്നു
ശബ്ദ്ജാം തദവരീതിയിലം തത്സാഭീതിയിലും വന്നു
ചേന്ിട്ടുണ്ടോ ആവക അസ്റേഷകളിലെ ശബ്ബുപ്പ
തരികളെല്ലം ആപ്രത്യക ഭഷേഭിലേ സാഫിര്ൃത്തില്
സ്വാഭവികമായിത്തന്നെ തീരുന്നതാണ്, ആ ആല്യ
സാഹിത്യകാരന് പ്രയോഗിച്ച അന്യരോഷാശ്ലതമം
മാത്രമേ ചേയള്ളു എന്നില്ല. എന്നുലെച്ചാല്, മല
യാളദഷേയില് ഉത്തമ സാധിത്യഗന്ഥം ഉണ്ടംകന്നതി
അ മുമ്പ് ഒര ദോഷ സസ്തഭാസദയാ$ സംസം
രോമം വന്നുകൂഴിയതിനാല് ആ ആല്യസാഫിത്യഗമ്ഥ
കരന് ചില " സംസ്ൃതശബ്ദങ്ങളെയം തല്സമരീതി
രില് എടുത്തു തന്െറ ഗ്രന്ഥത്തില് പ്രയോഗിച്ചു എന്നു
പ്ിചാഭിക്കുക. എന്നാല് സസ്ൃൃതമാസസയിലെ എല്ലശ
ബ്ൂു്ങളൂം അതായത് ജര ഗരന്ഥകദരന് പ്രയോഗിച്ചിട്ട
തും പ്രയോഗികഷത്തേതുമായ എല്ലാ സംസ്തൃതഭഷോശ
ബആപ്പകൃതികളം മലയഉസാഹിര്യത്തില് സ്വാദേവിക
ായിത്മന്നെ ചേരുന്നതാണെന്നു സാരം. മലയമേഭ
ഷതികേട്ടം ശഷ്ോല്പരടിക്ക ശേം വളരെ വള,
െക്കാലം കഴിഞ്ഞിട്ടേ ഉത്തമ സാഫിര്യഗന്ഥ്ങളു ണം
വാന്ദിയോധിട്ടമു. എന്മുകൊണ്ടെന്നല് ചേ
്വൃശാഖയില് വളരെ മുമ്പരന്നെ നല്ല സഹിത്യ
ബ്ഥ്റം ഉണ്ടായിയീറ്റതിനാലം ആ ശാഖ ആദികാല
അളില് പദപ്പമൃതിഭാഗങ്ങളില് മറവമ്ള ദൂധിഡഗാഖക
&
കിള്നിനു വിയ വൃത്യസില്ലംതേതാടിതന്നതിനം
രം മറ ഭഥീഡശാഖകാരെ ആവക സാധിരയഗന്ഥ
അരെത്തന്നെയാണ് വില്ലംലലസേത്തിനെറ നിലയില്
പരരിഴിച്ചു വന്നിരുന്നത്. കാലക്രമ്മില് ചെന്ത്മിഠം
കഴിക റേവശാഖേകളിലെല്ലാം സംസ്ലൃതതത്സാങ്ങാം അ
ച്രികമായി കുലരുകയം വില്യല്സറും പ്രധാനമാജി
സസ്തൃതഷയിലായിനീരകയം ചെയ്തതോടുകൂടി പ
ഭപ്പതിദാഗങ്ങളിലം മറവദ്രിഡശാഖകര്ംകഃ ചെന്ത
മിഴില് നിന്നു വലിയ അന്മരം വന്ന്രരി അപ്പോം
ചെന്ദധിഴിലെസ്ററഹിത്യഗന്മമാമോടും ക്രമേണ അകം
ലുവാന് ഇടയോയി, തെല കഴ്്റാടകം, മലയാളം
എന്നീ ഗാഖക്രമെല്ലാം സ്വ്തദോസയില് സാഹിത്യ
ന്ഥ്ങാം നിമിക്കുവാനും തൂടങ്കി. ഈ മുനഗാഖകഴിലും
ഒന്നിനൊന്ന് അടുത്തകാലേങ്ങളിന്ത്തന്നെയാണ് സാഹി
ഗന ണാഴിത്തുടക്കിതൊയിക്കണന്നതും. ൭൭.
ശ്രാഖക്കരോകുട്ടെ അവശി റ്പുമ്ളു ക്സറിടേകസാഫി
ൃത്തെത്തന്നെ ഇക്കാലത്തും വില്ല്യേസേഭായടെ നില
ജിന് അല്യസിച്ചുവരുന്നതിനാന് ആ ശാഖയില് ചില
ചില്ലറ പട്ടുകള്റംതെ ഇതുവരെയും പ്രധാനപ്പെട്ട സാ
ിര്യഗ്രന്ഥജമു ംകാനിേന്ിട്ടില്ല. മല
ക്രിഷി മേല്പ്രമാരം സാഭിത്ൃഗര്പങ്ങളു ണയി സാഫി
തൃദോഷാസവരൂപം വയവസ്ഥടപ്പടന്നതിന്നു മയില് ഞു
ഭാഷമില് സസ്തൃതംം മാഗധിം ഗൌരസേനി മുതലായ
പ്രാശൃത ഷക; തെല ചെന്ധിഠംയ കണ്ണാടകം;
ളു കടക എന്നീ ഭഗേകള്ില് നിന്നെല്ലം ഗബ്ദ്ങം
രാരാമും വന്നുചേറ്ര കഴിഞ്ഞിട്ട്. അതിനാല്
ി
ആ വക ഷേകളിലെ ഏതു ശബ്ദത്മിനെറ പ്രകൃതിയും
തല് സമരീതിയില് മലയമളേത്തിലേക്കു ചേരുന്ന നിലയി
ചണ? ഭാഷാതുപം വ്യൂവസ്ഥിതമായിടടക്കത്. മറ.
പിദേശഭഷകിലെ ശബ്ദു്മംകട്ടെം " തദ വേഭീതി
യില് മലയാളഭാഷയുടെ മോടി യോഴിക്കന്നവിധം
ചില മറേറങ്ം വരുത്തിയോ അത്ഥമനസരില്ചു ഉ2ല്
ല്ലാഞ്ഞ സംസ്ലൃതം മുതലായി മുമ്പ സസ സിദ്ധി
ച്ച ാശകളിലേതിലെയിലം പരിദാഷഡ്യഭത്തിയൊ
്േത്മാല് മാത്രമേ വേണ്ടതുപോലെ ചേരുകയളു അ
തിന്നും പുറമെ ഇന്നിന്ന അദുമരങ്ങളില് അവസ്ധനിക്ക
അ പദങ്ങളേ മലയാമഭാസയിലള്ളൂ എന്നും വ്യവസ്ഥി
തമായിട്ടണ്ട്, അതല്ലാതെ മറരക്ള അക്ജര്ങളിലേ
തിലെ്ിലം അവസാനിക്കുന്ന അസ്തൂോഷോഗസ്യക്ാമെ
അവസാനാക്ഷുരം മറേറിയിട്ടം ചേക്കേണ്ടതായിട്ടംണി
ഭികന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ്" വക മിക്ഷകം, മഹല്,
വിരാ മുലൂസേസ്ം തമസ് എന്നീ വക സാസ്തൃതമ
ഷശേബ്ദു്അമെപ്പോും വര്ക്ക്, ഭിക്ഷ മത്ത്, വി
ട്ടം മവിസ്സും (ര്൮ംസോവി) തസ്സ മന്ന മഃ
തിരിയില് അവസാനത്തെ കകാരാ മുരലായതിര്ിച്ച്
ഒടുവ്വില് ഒരു സംവൃതസ്വരവും ചേറു മലയാളമാക്കേ
്ടിവരുന്നത്, കാരണം ബലം, മലം എന്നിവക ശ
ബ്യ്ജമിലംകട്ടെ, മകാരമദില് അവസാനി മന്നേ വട്ടം,
നീളം മുതലായ ശബ്ദങ്ജാം മലയാലം മൃബാകയാല്
യാതൊരു മേവും വേണ്ടിവന്നില്ല.
൮ സാഹിത്യസ്വരൂപം
മറവു ഓഷകളിലെന്നപോലെ മലയാഉദഷേയി
ലും സാഹി്യരടിന' ഗദ്യം പരം ന്നി പെം
ി
വാഷി ണ്ടു വകദേങ്ങളുമമതിന്നു പുറമെ അലയി
ഭലോരോന്നും ഭൂിഡസസ്റ്രമേയം സാസ്തൃതസദ്്യദേയം
എന്നു ണ്ടു വകയാിത്തിിത്ഞിട്ട്ട്, മലയാളികള.
ടെ സംഭാഷണഭാഷയോട തുല്യമായ രീതിയില് നിമി
ച്ചിടമേവയും സാസ്തൃതപ്റം വമൂരൈയധികം ന്നി
ച്ലിചേത്ത് *അസ്തപര്വ്വതനിതംബലംബമാനകിഭണക,
ബന്" എന്ന മാതിരി ദീര്ഘസമാസങ്ളില്ലംഭതവ
യമായ ഗല്ലങ്ങളെല്ലം ദ൫2ിഡസ്്രേയത്തില് ച്ചേനറവ
യാണ്, “ഇമകികിഭകകന്ന പൂഴി പറപ്പിക്കാന് ഒരി
കത്ാറവണ്ടായാല് മതി. ക്രടിക്കിടക്കുന്ന കുന്ന് കെട്ടു
താറേവകൊണ്ടും കലുങന്നതല്ല. മററപ്പെട്ടല് സമുദോ
മില്ല; ജാതിയില്ല, തമ്മിത്തമ്മിലി ണകഷമില്ലെകില്
ലേകേവുഴില്ല. ഭഗീരഥന് ആകശേഗംശയെ പതാമലേം
കത്തെത്ടിച്ചത്* ഒര ദിവസം കൊണ്ടല്ല, അനവധി
തേനീച്ചകളുടെ ഉത്സാഹത്തിനറെറ ഫലമാണ് നാമനമ
വലിക്കുന്ന തേന്. യോഗബം ഐകമത്യം, സ്ഥിപ്പെ
ത്താം, ഉ. സാഡശമതി ഇവയുടെ യോഗമ്മണ്' വിജ
ത്തിനെറ ബീജ" എന്ന മാതിരി ഗല്ലങ്ങം ഈ
സയ്്ദായമടിന്ന് മത്ത മോമോഫരണങ്ങളു മാണ്, കേര
കൂത്തില് പലജാതിക്കാകം പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം മത
സബേന്ധമായും ൨൨൦ ചെയ്യേണ്ട കഠമങ്ങളുടെ ചടങ്ങ്
കളെ വിവഭിക്കുന്നവയും ൭൭ വക ജാതിവിഭാഗകലേ
അം മുതല്തന്നെ ശ്റടത്തി നി്മിച്ചിടടുവയും
കാലക്രമത്തില് ഏതാനും ചില അംശം മായം
പ്രക്െ വല്ല മാറേറവും വന്നുകരടിടടുണ്ടാിരിക്കാമെന്നല്ലഃ
ഒരെ വലിയ മാററമൊന്നും സജവിക്കാന് വഴിയില്ല
[
അവയുമയേ പലവക ഗരന്ഥങ്ങം, പഴയ ഗ്രന്ഥവരി
കം താ്രേശാസനങ്ങംം ഗിലാശാസനങ്ാം, കൂടിയാട്ട
ക്ിന്െറ ആടടപ്രകാരഗന്ഥങ്ങം, യാഗാികമ്മങ്ങളുടെ
പീശികളും പ്രായശ്ിങ്ങളും റവം ദേഷയില് വിവ
രിക്കുന്ന യംഗഭഷേം അഗനിദേഷം ചെവമക്ില്പ്പച്ചം ത
ചിയ മ്രരതസ്താര്യഗ്രന്ധമ്ാം,, വൈല്ലം,, ജയതി
ഷ്പ ശില്ലം എന്നീവക ശാസ്ത്രങ്ങളില് സംസ്ലൃതമുലധഗ്ര
്ഥ്ഭാംഭമ്മേ ചില ഭസോറ്യര്യോനേങ്ങം, യുമരിഭാഷ
മുതല ആ വക വിഷയങ്ങളിലുകള സ്വതന്ത്ര മുലധ
ന്ഥഞ്ചാം, മുതലായ പ്രചീന ല്യം ആട്യായിക.
കഠം, ലെവകഥകറംം നാളിലെ ചുദ്്റികകാം,
ചഭിയ്ഗന്ഥങ്ജം തുടങ്ങി പലതരത്തിലുമുക്ക നവീനഗ
ഭൃഗ്രന്ഥങ്ങളും എല്ലാം ജര ഭദിഡസസ്ത്രദോരരിലുള്ളവ
യാണേ", എന്നുമാത്രമല്ല, മലയമ്േദോഷ്യിലെ ഗവ്യ
ഭില് അപ്യം ചിലത്ുമം ഒഴിച്ചു ശേഷമെല്ലാം ഈ വ
ത്തിലാണ്: ചേരുന്നത്.
സ്തൃതമാഷയില് പ്രസിദാങ്ങളും ആദഷേയിലെ കമ
ശ്ശസ്തരപ്രകാരമുമളവയുമയേ അസ്നു്ുതുടക്കിയ വൃത്ത
അളിലല്ലതെ കേകൃകകളിമുതലായ വൃത്തങ്ങളില് നി
ഷിച്ചിടടമ പട്ടങ്ങമാണ്' ഭ2ിഡസ്പ്രര്ായ പല്ൃങ്ങോം,
്ലയാളപല്യസംഫിര്യങ്ങളില് ഇപ്പോഠം കുണ്ന്നവ
ളില് വെച്ചു" ഏററവും പുരതനങ്ങളെന്നു വിശ്വസിക്കും
വുന്ന പലതരം ചെറ പിട്ടേകാം, ദരകളിപ്പാട്ട്ം സല്ലു
പ്രാട്ംതീയട്ടപാടടഅയപ്പന്പാട്ട് , ബാശ്മണിപ്പട്ട് മു
(തലായി ഒരോജംതിക്കുക്ക്' കലത്തൊഴിലിന്െറ നില
[
ത്രില് ഈശ്വരഭജനം ചെയ്യുന്നതി നേപ്പെടയീട്ടള്ള ഇ
ത്തരം പട്ടേകാം, ശഥകാം, കിളിപ്പള്ടകാംം തിരു
വാതിരപ്പോട്ടകാംണേല്പുട്ടകാംം തേന് കഥം മുത
ലായി ഭാഷധിലെ പട്ലസാഷിത്യസമച്ചയത്തില് അ
ശികദാഗവും ജര ദ്രമിഡസയ്പ്രദയേപളൃത്തിലംപ്പ
രന്നം
മബ്ബുകാണില്പതരം ദ്ിഡസസ്യ്യാദോയ സിഭാധല്ലം
ത്തതുമായ ദീര്ഘസമാസങ്ങം ചേത്ത്ു നിമ്ിച്ചിട്ു്ള
അംഗുലീഷാരം തമിം, ചാത്തിരകേളിയിലെ ചില
നീട്ടും, മുതലായത് സംസ്കൃത സസ്്രദായഗമ്യങ്ങളിലും
സാസ്തൃതവൃത്തങ്ങളായ വസന്മതിലകാമികളില് നിമ്മി
പ്രി പലതരം ഒററാദ്ൂകേഷ്ാറം, കീമ്മന്റോകേ
ദം, ചാത്തിക്േമിഗ്രേോകണ്ങാം, കരഴിയാട്ട്്ോകോം,
ചമ്പുഗ്ലാകമമോംം കളി വൈല്ലെ
ജ്യോതിയും മുതലായ വിയങ്ങളിലള പല തരം ഗ
ബാബാ, നാകേഗ്ലോര് വൈധികതന്രരം ഉണ്ണി
നീലീസന്ദേശം മുതലായ ഖണ്ഡ ക്യാം, പലവകമ
ഫാകാവ്യൃ്ങംതുടങ്ജി അനേകവിധത്തിലുക്ള ഷേപേള്
െപ്റുിം സംസ്ൂതസ്രോയ പട്ലവള്സത്തിലം ചേയ
അവയാണ്, ഫരവയില് പദ്യസാി തമെപ്പററിയേ
രാമം ഭൂമിഡസ്്രയം സസ്റതസയ്്ോയം
എന്നുമ്ള വകദേദങ്ങാം, വൃത്തഭീതികഠം സ്പൂ
പൃത്യാസം ഉമ്മ തുകൊണ്ടും രണ്ടുവക വൃ്തങ്ങളിലുക
പരല്ൃഷ്മും ധാരാളം ഇടകലത്ടിനിിച്ചിട്ടുമ ഗ്രന്ഥ
ഗം ചിച ഷാപ്രദധന്ധങ്ങളേലലടതെ ഇതും
ലയാമഭാഷമില് പറയത്മക്കുവിധം ഉണ്ടായിട്ടില്ലംത്മേതു
ലം മ
[
കോണ്ടും വമരെ സ്പഷ്ടമായും എള പ്രി തിരിച്ചറി
യാവുന്നതണൈങകിലും ശ്്സാഘി തഅമെസ്സുംബന്ധി
ച്ഛുടത്തോളം ആ വക ഭോങ്ങംം തിരിച്ചറിയേണ്ടത്
ഏതു സ്യരദോയത്തിനാണ് ഒര ഗ്രന്ഥത്തില് പ്രധ
സം കളിച്ിടടുതെന്ന സംഗതി അഭിസ്ഥാനമഃഷിമാ
തരമാണ്, **പെടിപ്പംകണ്ടു പേരിട്ട? എന്ന സ്തൃയേമന
സരിച്ച് പ്രാധാസ്തം നോക്കിമാത്രമാണ' ഗമയഗരന്ഥങ്ങ
മെ ഇപ്പം ഇവിടെ വിജിപ്പിടടുമേതം.
ഇനി യുടെ പുറമെ കാണന്നെ ഭീതിയനസമി
ച്ച" മലയാമസാഷിത്യസമുപ്പയെ ആകപ്പാടെ നോ
ക്ുന്നതയോല് അത ഗുദ്ധഭാസം മണിപ്രവാളം, മിശ്രഭാ
ഷ എന്നിങ്ങനെ സാമാസ്തമമയി മുന്ര ഭീതിഴില്തരിരിയ
അതാണ്. സംഭാഷണര്ാഷയോട് ഏററവും അടുത്ത
ഒ്ളീലം ക്രമ നീ പക ടേ
ഷപ്പോയം പ്രാപിച്ച ചില പങ്ജംമാതം ശിച്ചു മ
൫൨ പങ്ജേമെപ്പററിയേഭനേരാളം സസ്തൃതവിര്തി
പ്രതൃയത്തോടുക്രടിയ സംസ്ൃതപദങ്ങളോ ചെന്നോര്ം
ചെന്നോന് എന്നീവക ഭാഷാപ്രോയം പ്രാപിച്ച ചെന്ത
മിംം ശബ്ദതൂപങ്ങദയൊദിച്ഛു മറ൨ ചെന്തമിരം ശബ്ദുരൂപ
മോ അതുപോലെ വേകന്നേനം, പതിച്ച മുത
ലയതൊഴിച്ചുമേ ക്ട ഷോഗബ്ദതൂപങ്ങമേം ചേ
കരതെയും നിമിപ്പിടു്മ പലം ഗമ്ങ്ങളു മെല്ലാം
ഗ്ുഭാഭാഷാവറ്റുമാണ്. സംദ്തൃതവിഒെരിപ്രത്യയങ്ങം
(തന്നെ ചേതി പ്ജം ധാരമമായി പ്രയോഗിച്ചി
ഭൂ തികം" മണിപ്രവാമവററും. ഇര മണിപ്പവം
കരീരം പ്ൃത്തില്മു സാഫിര്യത്തിലല്ലതെ ഗല്യരൂപ
ത
തൂഭ്ടില് പ്രായേണ വരുന്നതുമല്ല. പ്മഷങ്ങളായ പയ
ഭേ ണങ്ജം മഹാകോവ്യ്ജം തുടങ്ടിയ ചില ഗ്ന്ഥ്ട
കൂടെ സംഗതിയിലാകട്ടെ പ്രാധാസ്ത്മനുസഭിച്ചംണ്
ആരപ്പയാടെ ആ ഗ്രന്ഥം ശ്ുഭധദഷാവ്റുത്തിലെം മ
ിപ്പവാളവദ്റുത്തിലൊ ചേരുന്നതെന്നു തീച്ചപ്പെട
്തേണ്ടത്. അതിനാല് എഴുത ല്ലുന്െറ രാമയണം
ഭാരതം മുതലയതില്._.
കിമിതി ഘേകലവരചരിത്രം ക്രമേണ മേ
കീ്ടിച്ചതാകാശമാദ്റേ മനേ.
(*നിത്യദനന്നത്മാപരതന്നുടെ തേജന്സിങ്കല്
സത്വരം ലയിച്ചു സദയത്തേനം വിശ്വസം?
വേം വഃ മിജേം വഃ വേതാ യധോദ്ദിഷ്ും
ദേസന്നിഭ തഥം കത്രാസ്ീ ക്ഷമാപതേ
ദേവല് സന്തതിഫലം സദ്ൃസ്സുഭദ്വേഷഫീ..
8േവല് സംഭവിക്കും കാലന്തേരേ വിധിവശാല്.
എന്ന മാതിരിയില് കിലേട്ത സസ്ൃതപ്രത്യയങ്ങം
തന്നെ ചേയ പ്രയോഗി യ ഓണന്നുണ്ടെജ്ിലും ആവ
ക ന്ഥം ദോ ദാഷാവറ്റുത്തിലാം്ടടവയായി ഗ
നിക്കുന്നതിന്നോ ചന്ദ്രോത്സവം, നൈഷധചമ്പു മുത
ലംയതില് ശുഭാഭാഡയായിരതന്നെ ദ൪ല്ലദം ചില പല്ല
അള ണ്ടെിലും ആവക ഗ്രന്ഥജമെ മണിപ്രവംമേവദ്റി
്ജില്ച്ചേു ഗണിക്കന്നതിന്നോ വിരോധം വരുന്നത
ലല. ചെന്തമിഴിലെ ശബ്ദരൂപങ്ങറം ധാരാളം കലത്മി പ്ര
യോഗിച്ചു നിമ്മി്പിട്ടുഷ ഭരിതം, രമകഥച്ലൂട്ടം
കരണിയ കുളത്തില് പ്പേംഭ" ക്യുതമ്പികഥം അയ്യന്
പാട്ട് മുതലായ എൃതികള്ം കണ്ടക ശബ്ദരൂപങ്ങളും
ി
മു ശബ്ദരൂപങ്ങളം കലത്തി നിമിച്ചിട്ടുതും തെ
ക്കന് കുള്റ്റാകേപ്രമേശതോട്േചേന്ന മികിലുണ്ടായവ
യുമായ ചില പട്ടേകള്ം എല്ലം മിശ്രവദ്ലുമായി ഗണി
ക്കാവുന്നതാണ്. ഇവക്കു പുറമെ സംസ്തൂതവികക്തി പ്ര
ര്ൃയമ്മാംചേന്റ സംസ്നൃതപങ്േളടം ചെന്തഥിം ശബ്ജൂത
പരങ്ങളും ധാരാളമായും ചില മലയാളപങ്ങം ദുര്ല്ലഭമം
യും ചേത്ത്” സസ്തൃതറ്ൃത്തങ്ങളില് ഉള്ള. പല്ലങ്ങളായി
രിച്ചു തും ദാഭത്നിലെ കീചകവധകഥ പ്രതി
പായ വിഷയമാക്കിടുള തുമായ ഒരു ഗ്രന്ഥംമാത്രം 'മി്്ര
മണിപ്പവാമം' എന്ന നിലകില് ഗണിക്കത്തക്ഷവിധം കം
അന്നില്ലെന്ില്ല. എങ്ങനെ എന്നാല്.
നടനു സഗരഞ്ച പണ്ഡവ
ലീടൈന്തു വിമതാക്ഷലീലയാ
ഈന്ന്തര്മിലാമലദസിതും
ക്്ഉന്തു ഗിരിശഫ്വരം ശത,
തേടിവമ്ുമലൈകുടെലങ്ിരം
വാടിനൊന്തു ന വിലോഷ്യതാന് ക്വചില്
നാടുതിര്ന്ത വിഭവേനേധീവിയം
നാടിവസ്തു നശരീം തവാഗത
എന്ന ട്ടിലണ് അതിനെ ഗതി. എങ്ിലം ആലിജം
തീജപ്രസ്ഥാനത്തില് മറെറാരു ഗ്രന്ഥവും കണതമതു
കൊണ്ട് ജയ മാഗ്റും അധികം ആഭ മാം സ്വീകിച്ചി്ടി
ളന്തതന്നെ വി ചാടിക്ഷ്താണ്, മരു പ്രത്യക
ലി മിക പ്രധതയം അരിയ സിജി
ചിടില്ല.
ത്മ
൯. സാഹിത്ൃൃത്തിന്െറ കാലഭേദങ്ങാം,
മലയാള സാഫിത്ൃസമ്പയം ൭ല്പത്തികലേത്തെ
പ്രറരിയേടത്തോളം ആടിമലയമേം (പ്രചീന മലയ
കൂഴ, മധയുമലയാമം, നവീന മലയാളം എന്നിങ്ങനെ മു
അവഗ്ലുമായി്ിരിയന്ുന്ടെന്നു പല നിരൂപകന്മാരും
അമിപ്പായപ്പ്ടിടടണ്ട്, അതില് കൊല്ലവഷ്ധാരംഭത്തിനു
മുമ്പ് ൧൪ സംവ സരംമൃതല് കൊല്ലേവറിരംഭംവേരേ
യും ആടിമലേയമമേകാലമെന്നും, കൊല്ലവരഭംമുതല്
കൊല്ലം .ശേതകവരെയും മദ്യമേയള കാലമെന്നും
അതിന്നു ശേഷം നവീന മലയാളകാലമെന്നും സമേഃ
മയി വിഭജിക്കാവുന്നതാണെന്നും അവര് പ്ര്താവിച്ചി
മുണ്ട്. ഈ വിഭാഗത്മിന്നടിസ്ഥാനം കുരിന്മമിം, എ,
നാല് വസ്ത്േവത്തില് കെടേന്തമിരം എന്ന മലയമമേടെ
ഷം പൂന്്രൂപവും ചെനമിഥിന്റ കലല്ലയുവന്നതും സം
ത്തിന്റെ ആമുമണമുടനോതിക്തീനതുമംണെന്നും
ച ്രന്ഥകയമോള് പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്, 2റ൨ ചിലരോ
കട്ടെ ചെന്ത്മിധില് നിന്നാണ്: മലയാളത്ിനെറ മ്
വം എന്നു ധളിച്ചുംകൊണ്ട് ചെന്തമിഴ്! യൂപം അധിക
മായി കലനിട്ടു ഗ്രന്ഥം പ്രാചി നമലയാമകാല
തും ആ വക് രൂപങ്ങാം ഏതാനും കുറഞ്ഞിട്ടളള. ഗര
സ്ഥജ്ജോം മധ്യമലയാമകാലത്തും ചെന്മിം രൂപങ്ങം
തീരെ ഇല്ലാത്ത ഗ്രന്ഥം നവീനമലയാളകാലത്തും
കൂണ്ടായവയാണെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടടിരിക്കുന്നു. അതനു
സരിച്ച്" പ്രാചീനമലയാളമാതൃകകംം, മധ്യുകാലമല
രമേമാതകകഠം എന്ന നിലയില് ചില ഗ്രന്ഥങ്ങളും പ്ര
സിപ്പെടടത്തിയിടടണ്ട?, എന്നാല് ലേയമേം മൂലധ്രമിഡ
73
്രഖയുടെ രത സ്വതന്ത്രശഖേയാണെന്നും ചെന്ത്ി
ഴിനറെറ കപ്രശാലഖയല്ലന്നും മമ്പുതന്നെ തെമിഴിച്ചിട
തിനാല് ഈ ണ്ടോമക്തെ അലിപ്പായം സ്വീകാല്ലേമ
ല്ലേന്നു വേറെ പറയേണ്ടതില്ലല്ലൊ. കൊല്ലവഫാരംഭം
മൂതല് കൊല്ലം ഏഴാംഗതകം വരെയാണ് മലയാ
ഷഭ്മില് ചെന്ത്വിഴിനെറകലദ്റ" അധികംവന്നിട്ടുകതെ
അം കൊല്ലം ഏഴാം ശതകത്തിന്നുശേഷമണ' സംസ്തൃത
ക്ഞിനെറ ആക്രണം അധികുണ്ടാിട്ടേ തെന്നും പറ
ന്ന ആല്ൃതെ അിപ്രായവും സ്വീകാഴ്യമാഷിരിക്കന്നി
൮. എത്തകൊണ്ടെന്നാല്ം ക്ിസ്തൂവ്ാരത്ിന്നു വമ
ക്ഷാമ കഴി്തിട്ുദ്മ ചെന്നമിഠം പരിഷ്ഠാരകട
പംമുതല് എകദേശം രൊല്ലവനിരത്മിന്നുമമ്പ് അ
്വാംഭതകംവരെയും കേരമൃതതിലെയുംവില്യാ്ലോസേഭഷേ
പ്രധാനമയി ചന്തി ായിരുന്നുലെന്നു മുസ്യതന്നെ ഇ
വിപ്പസ്തായിച്ചിട്ടുണ്്. ഒരു ദാഷയില് ഷോന്നേമ;
അറം കലന്നത് പ്രധനേമായി ആദഷോന്തരമ്മില് ലി
ഭയാലയാസം പ്രപരിച്ചുംകൊണ്ിരിക്കന്ന വഴിശാണെന്ന
സംഗതി ഇപ്പോഴത്തെ ഇംഗ്ലീ ഷു, വിദ്യമ്യേസേം മലയ
സംഭേഷ ണത്തില് വര്വതിക്ര്ടിയ വിൂതികം നോകി
ല്ിതന്നെ നല്ലവണ്ണം തുരിസുന്നതാണല്ലൊ. അതി
നാല് കൊല്ലേവഷാരദജിന്ന് ഏത്രയോ മമ്പുതന്നെ
ലെന്ത്ഥിഥിന്െഠ കല്" മലഷമേഭാസാ സിദ്ധിപ്ിടട
്ടന്നുമമത് നിവിവാഭമോണ്. നേരെ മറിച്ച" കേട
ത്തില് മീമാംസകമതത്തിനന്െറ പ്രചരരോധിക്ഷവും ബു
മതിര ക്ഷയം സംഭവിച്ച വഴിക വിദ്യ
സാ പ്രധാനമായി സസ്ല്ുതഷേമിലാജി്തീനന [2
ി
വിം നാവം ശതകം മുതല്ക്ഷ മലയാളഷയില് ചെ
അമിഥിനറെറ കലദ്റ മുന്ുണടാജിരുന്നതിനേക്ക0ം കുറ
'ഞ്ഞുവമികയാനന് ചെയ്തിട്ടും. അതുപോലെതന്നെ
ലേയമേഷേയില് സ്ത്തത്തി൫റ പ്രധനേക്രമണക
ചം മൊല്ലുവിധ ഏഴാശേതകം മുതല്ക്കണെന്നു പറ
ട്ടം തീടെ ശഴിരേന്നല്ല അരിന്നരയോ
മു്യതന്നെ േരാഭസാഹി സസ്തൂതോഷ അ
സാമാസ്ത്മായി കിച്ചു ഞി നത് പ്ര
ചീന സാഫിത്യഗന്ഥങ്ങളാല് സ്ത്രഷ്മണ്'.
ആമസ്പാടെ രേസ്സ്വതുപസ്ഥിതിയനുസരിച്ചു
നോക്കുമ്പോഠം കാല ദത്തെപ്പുററിയേഴത്തോമം മല!
യമേസാഫിര്യത്തെ പ്രാചീന ലയാളം നവീനമലയാ
ഉം അതായത് പഴയമഷം പതിയേ എന്നിമാനെ
പ്രധാനമായി രണ്ട തരതധില് മാത്രം തിരിക്കുന്നതണ്
യുക്തമായിരിക്കുന്നത്. എന്ത്ുകൊന്ടെന്നാല്, ഉതമമ
മായ സാഷിത്യഗന്ഥങങമടെ ഉ്യത്തിവഴികക് ടം
ഷാസ്വേരൂപം വ്യവസ്ഥ തമകേന്നതിന്നുമു്പില് സംസ്ലൃ
തം പ്രാകൃതം മുതലായ പ ഭാസനകമിലെ ശബ്ദങ്ങളും
മലയുളത്തില്ച്ചേന്ഭ കുഴിഞ്ഞിട്ടന്ടെന്ു മമ്പതന്നെ ഡല
ശ്ലാവിച്ചിടട്ടല്ലോ. അതിന് വെ പുരാതനകാവങ്ങ
ഭി ഒതു യഭോഷോവറ്റുമായ സംസ്തൃത പ്രാശതങ്ങളില് നിന്നു
ശര്ലുഭ്മെ സ്വീകരി ച്ചിരുന്നത് ആവധ്യതിന്നു മാത്രവും
അതുതന്നെയും ദ്രമിഡമാത്തകാക്ഷരങ്ങളെക്കൊണ്ടുതന്നെ
ലഭിക്കാന് വേണ്ടവിധം മാററംചെയ്തു തമവേരീതിഷി
ചക്കി മാത്രവുമായിരു്നു. സംസ്ലൃതവില്ലമ്യേസേകാലേ
2
ത്തട്ടേകൂടി ആ നിഷമം പിട്ടു തരംപോലെ തയസമഭീ
തിഷിലം സസ്്റേതാമിശബ്ദങ്ങം സ്വീകരിച്ചുതുടങ്കിം
എനില തദവേരീതിയില് സ്വകരിക്ന്നതിനും പ്ര
സ്കേമില്ലാതിരുനനില്ല. കാലക്രധത്തിലകേട്ടെ തദ് വേ
രീതിയെത്തീരെ ഉപേക്ഷിച്ചു തത്സമരീതിയില് മാത്രമേ
്വീകളിക്കയള്യ എന്നും അതും ആവധ്ൃത്തിനു മത്രേമ
ലതെ ആഡാംബരമ്തിനും ശൂടി ധാമ സ്ധീകിക്കുമെ
അം ഉമ. നിലയിലായിത്തീന്ന. അതോടുക്രടി മലയാള
സയില് മുന്ുണ്ടായിരുന്ന സ്വനം (ബ്ല്ംം ക്രമേണ
നശിച്ഛ" പ്രച്പാരലപയമായിന്തീരന്നതിനും അവയുടെ
സ്ഥാനമല്ലാം സംസതൃതത സമം വന്നചേരന്നതി
രം സംഗതിയുമായി. ഇങ്ങനെയെല്ലഃമാണ് മലയാ
ഭസയില് സസ്ത്രതദേഷഗബ്ദളുടെ ല്യപ്പി്രിരി
ന്നത്, മിജം സ്ഥാലം, സിംഹം പലക, ഗബ്ബം
എന്നീവക ഗബ്ദങ്അളെ തദ് ഭവരീതിയില് സ്വീകിച്പി
ദൂമവയാണ് പിച്ചും തിം ചിങ്ങം പലകംം ചത്തം
ന്ന സോദഗബ്ദമം, ഫാലേഹേലം, ഥാ എന്നി
യുടെ തദ വേങ്ങമായ ആവേ ആരം എന്ന ബ്ബ
മും മറവാ കാലക്രമത്തില് ഭാസ്ധയുടെ ആഡംബരങ്ഞി
നത മതിയാകാതെ ഒഴിച്ചുപോയിട്ടുമേവയമാണ്. പി
ച്ൃഭന് പിച്ച എടക്ക്നത നചീനമലയമേദാഷശാ
സാമതമദകണങ്ിലും സസ്റ്റസിയണൈതില് ഒിക്ഷ സ്വീ
കൂരിക്കുന്നതേ അതിന്നു പിടിക്കു. എ്നാധിട്ടണ്. എ,
മാത്രല്ല മിക്ഷകനേണൈമില് ഭിക്ഷ വങ്ങേകത
ന്നെയാണ് ഉ്ിതമെന്നുമാഡിന്തീനിട്ടുണ്ട്. ഇഡ്ര
കരരമേല്ലാേണ്ടായിട്ടു. ഗബ്ദസ്വീകഭക്രമമ്ടില് തദ്
ി
ഭീതിയില് മത്രം സസ്റ്താദിശബ്ദ്ൈ സ്വീകരി
ച്ചയന്നിയന്ന അതി പുരാതനമാലങ്ങളിലുണ്ടായ സഹി
ങ്ങളില് ഇപ്പേം്ഷാനോവുന്നതു ദര്ല്ലംം ചില പഴ
യപാട്ടുകറംമാത്രമകയാലം ഒര പ്രത്യേകവറ്ഗുമംയി്തീ
ത്തേക്കവിധിലുള്ള. സില അവഷില്ലത്തേതിനാലം അ
പ്രയം തദ വേരീതിയിലും തല്സമഭീതിഷിലം സംസ്തൃതം
ഭിമഞ്യങ്ങളെ സ്വീകരില്വവന്നിരന്ന കാലങ്ങളിലെ സാ
ിര്യങളു ംകൂടിയമ്ക തെല്ലാം പ്രാചീനമലയാമമായിഗ്
0ിക്കന്നതാണുത്തമം. തദ വേരിതിയപേക്ഷില്ല” ത
സമഭീതിയില് മാത്രവും ആവധ്യത്തിനല്തെ ആഡംബേ
മ്ിനുക്രേഴി വേണ്ങിയം സംസ്യൃതശബദങ്ാമെ സ്വീകരി
ച്ചുുടങ്ങിയകാലം മതല്ക്കണ്ടോയ സാിര്യങങമെല്ലാം
നവീനധലാമമെന്നും ഗതിക്ഷാം. ഇതുപ്രകാരം നോ
ക്൭മ്പോറം ആദികുലംമുതല് ഏകദേശം കൊല്ലവദ്ം
ആറാംശതകം വരെശം പ്രപീനമലയാമകലമെന്നും
അതിന്നുശേം നവീനമലയേകാലമെന്നും സമസ്യ
മമയിത്തിരികുകയം ചെയ്യാവുന്നത്,
ഇനി മറെറാരുതര്തില് പരിഗോധികകുന്നേതം
താല് മേവ ദേകളിലെ സാഗിര്സ്മല്യങ്ങി
ലെന്നപോലെ മലയമേഭാഷയിലെ സിത്യസമുച്യ
കിലും രാരോ കലേങളില് രാരോ പ്രത്യേകത
സാഭിര്യദ്തില് ജനങ" അഴിരുലി അധികുണ്ടാ
യിരുന്നതന്ധി്തം ആ പരത്യേകരാതിയിലക്ള സാഹി
ത്ൃഗരന്മമ്ലേം അധികം ഉൃണ്ടാകാനിഭയായിട്ടുണ്ടെന്നു
കാണാവുന്നതംണ്. അങ്ങിനെയുള്ള. പ്രര്്യേമ ജാതി
കട്ടെ ലേയാളോഷാസാി തൃജജമെസ്സുേന്ധി്ച
2
ഭത്തോമം ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ രൂപം അഭിസ്ഥാനമംകി
ഒരു വിധമ്മിലും ഷേയുടെ രൂപം അടിസ്ഥാനമാ
കി മറെറാരവിധത്തിലം ആയി രണ്ടുതരത്തില് വന്നു
കൂടിയിട്ടുണ്ട്. എങ്നെ എന്നാല്, ഒരു കാലത്ത് ഒ
ഷചേന്പുകള്ുടെം അല്ലെതില് ദാ്മപ്രബന്ധങ്ങളെന്നു
പരരയുന്നവയുടെ രൂപി, ഗ്രന്ഥങ്ങളിലംിരികും
ജനങ" അധികം അഭിരുചിയുണ്ടാകേന്നത്, ആ,
ഗ്രന്ഥങ്ങമഴിരിക്കും അക്കാല: അധികം ണ്ടായി
ീരന്നേതം, മറെറാത കാല കിളിപ്പുട്ടിന്െറ രൂപ
കില ഗരന്ഥമമറംകായിടിക്കും ആ പ്രാധാസ്ത്ം സിദി
ന്നത്. വേറെരുകടലത്ത്' കഥകളിഗന്ഥമാംകും
പ്പിന്നെയൊരുകവര' നാര്്കലംകമോഡിരിക്കം പ്ര
ധാനുപരവി ലഭിക്കുന്നത്". ചിലകാലത്ത് സന്ദേശഗകുഠ
യഞ്ജം മ്ിലപ്പേം ഫേകോറ്യങ്ങറം ഞ പ്ര
സ്തം സിദ്ധിച്ചേക്ടാം അ്യായികകംക്കം ചെവകഥ
കം പ്രാധാസ്തരമകമ തര കലവും സംഭവികന്നേതാ
ണ്. ഈ വിധം ഓഭോ പ്രത്യേക ജാതിയിലക്ള ഗ്ര
ബ്ഥങങരംര പ്രാധാസ്ത്ം വതന്നകാലങ്ങളില് 2൨൨ ജതി
ജില് ഉപ്പിട്ട ഗരന്മജമും ചിലമുണ്ടായിവരന്നേത്
സഃധാരണമാണെമ്ിലം സംഭ്യകൊണ്ട് അവ ലുതങ്ി
രിഭിക്കന്നതാണ്. എന്നുമാത്ാല്ലം ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ രൂ
പദമാത്രം അടിസ്ഥാനമക്കിയുണ്ടകന്ന ഈ മാതി
ഭിപ്രാധാസ്ത്രം ഒന്നിനൊന്നു വലയകക കലങ്ങളില്
ഉദതെതുന്നെ മാറിമാറി വരാരയന്നശുമാണ'. ഒയുടെ
രപദേഭം അടിസ്ഥനേമാഷിയണ്ടാകുന്ന പ്രാധാസ്ത്മകേ
ട്ടെ അ്കിനെയല്ലം അതുകെയധികം കാലത്തെ
ി
ന്നായി വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതാണ്'. മണിപ്രവാള േഷ,
'ഭീല് നിഷിക്കുന്ന പ്യ്ങളെയാണ് ഒരു കുലേത്തു ജന
അറം അധികം ഇഷ്യപ്പെടന്നതെമില് പിന്നെയും കുറെ
കേത്തെക്ക ഭനേയെന്സുബന്ധിച്ചേടത്തോമം ആ രി
തിയെത്തന്നെ തുടന്രകൊണ്ടിരിക്കയും പിന്നെ ആ രീതി
ളിലല്ല്ത കൂതതമഗരന്ഥ്ങറം ചിലതുണ്ടായി അവയുടെ
അസാധാണേമായ ജമൃസ്വാല്ൃത സഹ്ൃയേന്മാക" അനു
ഭവപ്പെട്ടതിന്നുശേഷം മരം ആ പുതിയ ഭീതിയെ അ
കൂരിദ്്യാന് തുടങ്ങകയുമണേ" ചെയ്യുന്നത്. മൂമ്പനട
അവരുന്ന രീതി മുഴവനും ഒന്നുമാററി ജനങ്ങളെ രസി
പിച്ച് ആകനിക്ത്തക്ക വിധം വദസനയം സമത്റ്റ
പും തികഞ്ഞ ഉൃത്തമകവികഠം എല്ലാകാലങ്ങളിലം
ൂണ്ടകേഷില്ലെന്നും വളരെകാലം ക്രഴമ്പോം ഒന്നേ
ണ്ടോ ആമു കേ ഉണ്ടകേയള്ളട എന്നും എമ ലേകേ
സ്ഥിതിതന്നെയാണ് അതിന്നു കാരദനമെന്നു കരുതാവു
അതുമാണ്, ഇങ്ങനെയു ഡാത്രപദേദേപ്രധാസ്ത്രം
അവലംബിച്ചു നോക്കട്ടെ മലരേസംഹിത്യ
സമുല്വയത്തെ കാവേദദോനസമിച്ച്ം അഴിസായിര്
കാലം, മണിപ്പവാളകാലം, ശ്ുദ്ധദാകേലം അല്ലെ
ജില് ഷേമ്േതകാലം എന്നിങനെ മുന്നായി വിജി
ക്കുന്നതാണ്. അതില് പല്ചതരം പഴയ പട്ടേകളും
ചാത്തിക്േ്ിയെപ്പുറദിയക്ക ചില കവിതകളും ഉരം
ല്ൃടണവിധം ഏകം കൊല്ലേവഷരരംതിന്നല്ം
മു്പുവരെ എന്നു വെല്ലാന് കലിവത്സരം ൨൮൦ വരെ
യും ആദി സാഫിര്ചകാലമെന്നും അതിന്നു ശേഷം ഏക.
മേം കൊല്ലവഷം അവനയവവെ മണിപ്പവാളകാലമെ
9
അം കൊല്ലം ഏഴാം ശതകം മൃതരല്ക്ക ശൂരാഭഷോകല
മെന്നും സാമന്യേമായിക്കതുതാുന്നതുമാണ്.
(൧൭. മണിപ്പവാള പ്രസ്ഥാനം.
മലയാളഷേയിവുള പ്രധാനസാഹിര്യഗന്ഥ്ങം
പരതും ഈ ഭീതിയിലാണ്: നിിച്ിടുമേത്. എ.
മാത്രമല്ല മണിപ്പവാളഴീതി കലനിട്ടമ പല്ലസം
ഹിത്യങ്ങമെ മഴുവും മലരാമത്തില് നിന്ന് ഒഴിവാക്കു
അതായാല് പിന്നെ പറയത്തകം സാഹിത്യയഗന്ഥമ്ാം
തന്നെ ആ ഭഷയിലില്ലെന്നതുവരെ വന്നക്രടുന്നതുമം
അ, അത്രത്തോം ഭഷേസോഹിര്യത്തെ ഇര പ്രസ്ഥാ
നദേദം റ്യപിച്ചിടടുണ്ട്, മറരമമ ദൂമിഡശാഖകളിലം
ചില മണിപ്പവലേതികറം ദര്ല്ലമോയിടുണ്ടായിട്ട്ടെ
തിലും ആ ശാഖകള്ിലെല്ലാം ഈ ഭീതി തീരെ അപ്രധാ
നവം കൃത്തമസാഹിര്യങരംശം" ഉപരോഗല്പെത്തവു
അനില ലഭിക്ഷതെയുമണോിരികന്നേത്, വാസ്ത്രവന്ധി
തരി നേക്കേന്നതായാലം ഇത് കുറെയധികം വിശൂതമായി
ഭൂ ഒരു സാഹിര്യപ്രസ്ഥാനധണെന്നു കാണാവുന്ന
മണ്. ഒരുദഷൈയില് അന്റ ഷയടെ ഗബ്ദ്ങളെ പ്ര,
തരിമാഗം മത്രം എടുത്തു സ്വന്തം ഭഷയടെ പ്രത്യയം
ചേത്ു സാഫിര്യൃത്തില് പ്രദരോഗിക്ുകയല്ലംതെ ആ
ൃഷോപ്പത്യയത്തോടകദിത്തന്നെ പ്രയാഗിക്കുക എ
അമ്ളത സ്വഭോികമായിടടതല്ല, അതിലംവിശേഷി
ച്ചുനമമപഭങങമേക്കാം ക്രിയാപദം ആ അസ്ത്റഷോ
രൂപത്തില്ത്തന്നെ ലേഴിന്നതു പ്രത്യേകിച്ചും അന്വ
ഭാവികമാണ്. പദ്യസാഫിത്യത്തില് ഇപ്രകാരം ലേക്
ി
(തു തീരെ വവിശൃതമാണ്നുതന്നെ പറയം. ഇര സംഗ
തിയിൽ സംശയം ഉണ്ടെത്തില് ഏതാനം ഇംഗ്ലീ ധൂപ
ആം ആ ഭാഷയിലെ പ്ര്യങ്ങമോടം *പ്രിപ്പെസിഷന്'
എന്ന ഉപസ്റ്റുാമോടുംകരടിയം ഇംഗ്ലീഷിലെതുന്നെ
ക്രിയാപഠങ്ങളെ അത രൂപത്തോടുകൂടിയം ചത്തും ഇ
ഭക്ിക്കേ ചില മലയാള സോപങ്ങംചേത്തും ഷി
കള്സയ 9 റൈസ്സ്ിപ്പോഠം' (അവളിപ്പൊഴമ്പോടരി
വെച്ചിടന്നു എന്ന മില് ഒന്നരണ്ട പദയ്ങം നി്ിച്ച്*
അവയുടെ ആരതി എത്രതോളം വികൂതുമാരിഭിക്കമെ
അ നോഷ്ിയാന് മതിയകേന്നതാണ്, എന്നാല് കുറെ
നേരം ഭത്് ലിടിക്കുന്നതിന്ന വേറെ വകയൊന്നും
പേണ്തിപരന്നല. ഇങങന വു വത്കില് വിത
മായ ഒരു ഭീതി മല 30) സാഗിര്യത്തില് ഇത്രത്തോമം
പ്രധാനമായി ലീരുന്നതിനുമ്മ കാരണമകട്ടെ താഴെ
കാണികന്നേ വിധക്ിലാ്്.
(൧൧, മണിപ്പവാക്ടീതിയുടെ ഉട്ഘം.
മണിപ്രവാളപ്പസ്ഥാനം ആദധിക്കന്തിന്നു മ
വില് മലയാമദായില് പറയത്തക്ക സഹിത്യ്ങളെ
അം ഉ്ഭായിരന്നില്ല, ചില ചെറിയ പാട കമോയരമേ
തരണ്ടായിരുന്നുളള, ആ പാഴ്ടകക്ില്ത്തന്ന്യും അധിക,
പും മതാചാര്മ്െസ്ുംേന്ധിച്ച മാരോ കമ്മങ്ങളി
ലക്ക. ഇരശവസ്ത്രതികളും അപ്യം ചിലതുമാത്രം വിനോ:
പര്ങളമായിരുനനു. അങ്ങനെ ഇരിക്കുന്ന കാലത്താണ്
സസ്തൂതവില്ലാലയസേം കേരളത്തില് പ്രധാനേമായിത്തി
നതി: അതോടുകൂടി സംസ്ലൃതനംടകാടിനചവും കേര
കൂട്ടില് ഏരുടങങി. കൂടിയാട്ടം! എന്നു പറഞ്ഞു
രുന്ന ഒഴു സംൃതന്വടകാളിനയുമടില് പല പരിഷ
[
മം ഏറ്ഡുർത്തുന്നതിന്നും ഇടയായി, പെരുമക്കേ
ന്മാര് എന്നു പ്രസിഭ്ധന്മാരായ പണ്ടത്തെ കേരള ലക്രവ
രികളില് ഒടുവിലത്തെ ആമു കായ കലദധഖരവമ്മ
പ്പെരുമാളൂം അദ്ദേഹത്തിന്െറ പുത്രന് ഭാസ്ത്രരവിവമ്മ
ഒപ്പും ഈ കൂടിയാട്ടത്തെ വരെ പ്രോസാിപ്പി
ക്കയും അതില് പുതുതായി പല ചങജേകളം എസ്സ
ഞി വ്യവസ്ഥപ്പടത്തുകയും ചെയ്തിണ്ട്. ഈ സംഗ
അവരുടെ സമനേകാലികന്മാര് നിമിപ്പിടമ 'വും
ശൂദ്യാര്യ' മുതലായ സുസ്തൂതഗന്ഥ്മാല് നല്ലവണ്ണം
െട്ിയുന്നതുമണ്ട്. അപ്പമാരം പുതുതായി ഏറു
ക്ഞിയ ചഭ്ങകളില് മന്ന് നാഭകമ്ജടില് പിദുഷകനെറ
ഗം വിഡ്കരിക്കുന്നതാണ്. കഥഃനായകനെറ മാര
63 സസ്തൃതശ്ാകരാലം ചൃള്റികകംമം പ്രതി
ശ്ലോകമെന്ന തിലയില് വിദൂഷക ചൊല്ലുവാന് ഫാ
ശ്പ്രധാനങ്ങഭായ പില ശോകം പുതുതായി നിമി
്വേപ്യത്തി. നാടകം കാണാന് വരുന്നവരും സ്ത
തഷയില് വേണ്ടേടത്തേളേം പി ചയധില്ലത്തേവരുമാ
(൭ പൊത്ുജനങ്ങറം9ം ആകവ്റാടെ സംഗതി മനസ്സിലം
കൂന്നയിന്നും രസിക്കന്നതിന്നും ഉമ്മ, ഒരു വഴിയായിട്ട
ണ് അങ്ങനെ ഒരുഭാഗം ഏലറ [ടരിയതെന്നു വിചാരി
ക്കാവുന്നതാണ്, അതിനാന് ഫാസ്പ്രധാനനായ വി
ദുഷകന് പറയുന്നതും പ്രവൃന്തിക്കുന്നമും എല്ലാം ഫാസ്ത്
പ്രഷാനമായിരിക്കേണ്ടതന്മസരിച്ചു' അയാമൂടെ നോക
അളം അത്ഥംകൊണ്ടെന്നപോലെ ഭാഷകൊണ്ടും ഹാ
സ്തപ്പധാനേമാക്ഷവന് സസ്റരത രൂപങ്ങളും മലയമമരരപ
ഴും കല്ടിക്കൊണ്ടോണ് നിമിച്ചിരുന്നത്. അക്കാ
[
ത്തി: ആഭീതിയുടെ ലികൂതത്വം നമാ പ്രത്യക്ഷ
മായി യന്നതുകൊണ്ട; അതിഒെറ ഫലവും സിഭ്മില്ചിര
അ, ഇതിന്െറ സയസ്പ്രദായം എങ്ങനെയാണെന്ന് ഒന്നു
ണ്ടേഫേരണം കണിച്ചു കുറപയക്രി സ്ത്മാക്കാം.
(൫) അംശനേന്ം ണ്ടാമജം. നായക നായിക,
യെ തള വ്യകേഖപ്പെടന്ന സന്ദ.
൮) നീതാ! കിം ന നിശാഗ്ശശേരചയോ
നാ്ലതിവീവരം
രിന്നോഡിലിതമാലതീസുയം.
സ്റ്റോ! പ്രദോഷാനിലാഃ |
ധാ കമലേ മധുപിഫാം
രിം വം മനന ശ്രുതോ
രിദ വിധുദേഷ്ധധീര ഇതി, മാം
കേനാമിധത്തെ വേ"
എന്ന നായകഗ്സോകതിന്നു വിദൂഷകന് പ്രതി ഭൂ
കരാവം
4“ലീതാകിം പൃഥുമോകോനമിവസം
'നാ്ലത മാമ്പഴം
കരിന്നോയീലിത പഠരലീരകസ.
സ്്ഡോശ്ധ പകോനിലഃഃ[
സീല്കാര॥ കടകം വറത്തു കറിതില്
കൂട്ടന്നനേരം തോ
നിദ്യാജം വിരുണെസ്വാധീ൪ ഇതി മം
കേനാളിധത്തെ വേ
ലഴേപ്പഴങ്ങം വലിയോ ചില കാണനഡ്വം
പിന്ന സീല്ക്കരണനാമെടുത്തു കേട്വന് |
ി
പരംല്ക്കഞ്ഞിയാവവതു പത്തു പുറത്ജിരിപ്പന്
ഞനേല്ലയോ ജഗതി ധീരഭിലഗഗബ്ബ൯! [
(൫൮) ചയ്നാലതാഗ്രഫമിദം
സചയ്രമണിശിലമപപി പ്രിയം ന മമ |
ച്രാനനയാ ഹിതം
ചന്രരികയ മുഖമിവ നിശായഃ॥"
എന്നതിനു. പ്രതിക
രല് തിങ്മുരല്പുരതോം
അരലാലേ ഭൂഷിതമപി പ്രിയം ന മമ |
കരേല്ലേദമീരിതം,
കരിക്രഭത്തോരു ോജനംപേദലേറ
(൫ സ്വ്ലനാകോ സ്വദ്ിരേം (അഞ്ചാമമം)
(൮) ബയംമ്ലുന്തഃധിപരേസ്സുതയേല
പ്രസ്ഥാനകലേ സ്വജനം സ്തൂന്തയോ |
ബഷ്സ്ം പ്രവൃത്തം നജനാന്തലഗനം
സ്റ്റേഫാന്മമൈവേസി പാതയസ്ത്
എന്നതിന്െറ പ്രതി്്രോകം_
“ഡമി വനോറിയുടെ സുതരയാ
നെല്കത്തുകാലേ തവിടും സ്തൂരന്ത്യഃ |
ഷ്ടം പ്രവൃത്തം നിജഫസ്തരലഗ്നം
സ്നഹാന്മമൈവോസി പാത്ത
(൫) ഖെുശോപയപദേശേഷുയയാമംവീക്ഷമണേയം |
ഫസ്ന ്രസ്തരകേണേന കൃരമാകശവമിതെ
എന്നതിനു. പ്രതിദ്ര്രോകം_
ി
4 ബഹുശോപ്യയമി ചേവമ്പേോയയാമാംനേക്ഷേണേയാ!
ഹസ്ലേന്്രസ്ത്തു്ല്വേണ കൃതമകോശച്േറിതം"
ഇര മാതിരി നാടകാിനയമ്മെ കലവില്ലയുടെ നി
ലയില് അല്ലസിക്കുന്നതിന്നായി ചാക്യ്മോര് എന്ന വ
൫4രെ സ്ഥിരനദ്മോരായിട്ടം നിശ്ധഷിച്ചു. കലേക്രമ
ക്ജിലാകട്ടെ അനേശം സംസ്തൃതനാഭക്ോം ഒ മാതിരി
പരിഷ്യാമേനുസരില്ല' അമിനജിച്ചുവരികയം അവക്കെ.
ളം മേള്പ്രകാരം വിദൂഷകെറ പ്രതിഗ്ശേോകഷമാം നി
മില്ലദ്സിഭത്തുകയം ചെയ്തതോടുകൂടി ഭയ രീതിയില
4. ഗ്ലോകണ്ങം വമൈധികം മണ്ടായി്തീനം. അറി
നകികന്നേതിന ക്രാ ചിപ്പി ക്രാമീപിക
മെന്നും ആപ്യമരമൈന്ും പറയുന്നതും അഭിനയച്ച
കഠം വിവരിക്കന്നതുമായ പാല ഗ്രന്മമജല്ം നിമിപ്പം
നിദയമാതി, ആ രീതിഷിപമ ഗ്ലോകഷം വമ
ശികമാിീന്നപ്പോം ജനക്കമകക: അവയോടു
പരിചയം വ്ിച്ഛുവരികയം പടിചയാധിച്ചം കൊണ്ടേ"
അവയുടെ ധി സ്വദധവം ഗ്രഹിക്കുരേമവിധം സ
യാണേ നിധയിലാഷിഒരീരുകയം ചെയ്തു, പരി ലയി
൯൨ ആധിക്യം കസം കുറവുകൊണ്ടം ആണല്ലോ ഒം
ദോരോ വസ്ത്രം വേഷങ്ങമറ്പാം സാധാണമെ
അം വികൃതമെന്നും നമ൦ തോന്നാഡമത്. നമു
പരിചയമില്ലാത്ത ചില നാട്റേകരുടെ വേഷം നമുക
തെന്നു തോനി ധയംചാം എമി ജു നാട്ടുകാ
അയ് ട്ടം വിമൃതമാഷിത്തോന്ുന്നതല്ല "അവക്കു
നമുടെ വേഷമായിരികം ഗോഷ്ഠിയായിരികന്നത്ം ഈ
സംഗതി ഒരു ചെറിയ വഥകൊണ്ടുകൂടി വിശ.
ി
4പണ്ടൊടികകല് അള്ളനനു തന്നെപ്പോലെ സന്ദ
നോയി ലേകേത്ില് ആരുധില്ലെന്നൊരു ദുരഭിമാനം ക
ന്ക്രടി, അദ്ദേഫതിെറ വക്കിലം പ്രവൃത്തിയിലും
ആ അഭിമാനം സ്്രിചുതുടങ്കി. അതു കളയണമെന്ന
രീൃക്ണനും നിശ്ചയിച്ച. ഒരുദീവനനം അദ്ദേം അള്ള
ഇനനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു തേഴില്കയറി ഒരുപ്രത്ചേകലേഃ
കരത്തെക്ക യാത്രചെയ്തു അതു നി്്റുസേലോകമാട്ിരു
അം അവിദൈവക്കവകകിം മു് എന്ന അവയവം ൭.
അയിരുന്നില്ല . അവരുടെ മരുത്സവസ്ഥലത്തെകകാണ
ണ്ടോളൂം ചെന്നുചേന്റത, അമ്നനെകണ്ടപ്പേം
അവരെല്ലാവരും ആശു 3" അ്ജനനെറ മുഖത്തേ
9 പേസ്സ്രം നേകിമ്തുഭ്ി സ്റ്രികഠം വായപൊത്തി
ചികി്ചുതുടങ്കി, ആണ്കടടികളും പെണ്കുടടികള്ം അ
നെറ അദുതുചെന്ന് :ജൂയ്സേ ടെ മുഖത്ത മരു മുഴ
കണ്ടുവോ! അതിനെറ ജിയില് ര്ടുതുമയും" എന്നും
റവ പറഞ്ഞു കൈകൊട്ടി. പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ജതെ
ല്ലാ%കണ്ട വിഷണ്ണനായ അജ്ജനന് 4*എന്താണ് ഇവ
ല്യം എന്നെയും പരിഫസിമ്നേത്? രരീയഗ്ണിനെ
പരരിഫസിക്കത്തേതെന്മാണ്?! എന്നു വിചാരിച്ച ശരീ
ന്റ മുഖത്തേക്കു ഒനകിര്പോം അദ്ദേഹത്തിന്നു
ശുക്ണ്ടോയിരുന്നില്ല, ശരീൃക്ണനാകുട്ടെ ഇത്രയം മതിയെ
കരുതി അജ്മനനൊന്നി്ചു തിരികെ പോികയം
ചെയ്തൂ
'പഠിചയാധിച്ചം ഫാസ്മരംശത്തകംഉയമെന്നുള്മ
തീന്ന 2൪ കഥ നല്ല ഒൂന്തമണല്ലേോ, കേല്പ്പകാമെ
നാടകാഴിനയമ്തിന്നുവേണ്ടി നമിച്ച വികൂത്്ോക
ി
ദം വദ്ിച്ച് അതിന്െറ വികൃരതവംപേടയി സാധോ
,അമായിതലീറ്മെന്നു മാത്രമല്ല ഫാസ്മപ്ലത്ത തരംഗ;
ീീരാടിസന്ദര്ങങമെക്റിച്ചും ആമാതിഴിയിലക്ക പദ്യ
അം ജ ജാം ധാരാളം നിച്ചു ഇട്കി. അങ്ജനെയം
കരെ കഴിഞ്ഞപ്പോഠം ആ രീതി മലയാളസാിര്യത്തി
ലെ ഒരു പ്രധാന പ്രസ്ഥാനമായിരടീരുകയും ചെയ്തു. എ,
അതുന്നെയുമ്ലം കറെഷിഞ്ഞപ്പോം സംസ്തൂതപ്രത്യയം
ചേന്ന സസ്സേതപരം മന്ധധില്ലെമ്ിലം സദസ്തൂതവ്ൃത്ത
ഒഞില് നിധിപ്പിടടു്മ പദ്ൃങ്ങറകെല്ലം മണിപ്രവാള,
മെന്നു പ്രാചീനര് പറഞ്ഞു ലന്നിരുന്നതായിപ്പോ
ലും ഒെമിയുന്നുണ്ട്. എങ്ങിനെ എന്നാല്, പ്രചിന
പ്രമ്ഡിതന്മഃര് മലയമേദാല്ലസാിത്യത്തെ മണിപ്പ
പാളം) പാ ഇനെ കിടെ ഭന്ദു തമായി
ണ് തിഴിച്ഛുകാണന്നത്. അതിനാല് വസന്തതിലകം
തലേ സ്ലൃതവൃത്ത്ങളില് നിമിപപിട്മ പല്ല
ല്യം മണിപ്രവാളം. *എതുക' എന്ന പഠമോന്പ്പാ
ത്തോടും 4മേനേ' എന്ന മുഖന്പ്രാസത്തോടും കരടി
൫മിഡവൃ തങ്ങളില് നിിച്ചിടടുഷ വെല്ലം പട്ട്. ഇ
നെയാണ് അവ താമിലുമ ഭേമെന്നും 'ലീലതില
ക" എന്ന പ്രാചീനഗന്ഥം തെിയിക്ക്നുണ്ട,
തെളിഞ്ഞ തേന്കറ്റി കടഞ്ഞേശംഖെ.
(അിവററിലൊന്നേ ലിരിതേവിക്റും
ആഅതല്ലറിഞ്ഞേനണിവനനംഗന്
മടിഞ്ഞുവെല്ലോരു കറിഞ്ഞിമംല.
എന്നീവക സംസ്തൃതരൂപം കലരാത്ത പല്ലങ്ങളും മ
നിപ്പവമളേമാണൈന്ന് ആ ഗ്രന്ഥകാരന് സ്തൂഷ്ടുമായിത്ത
ി
ന്നെ പറത്തിട്ടമുണ്ട്. പാട്ടുകളില് സംസ്റ്റതപ്രത്യയ
മ്മേടടകൂിയ സംസ്നൃതപാങ്ങോം ഉണ്ടായിരിക്കരതെ
ന് അക്കാലത്തു നിബ്വുന്ധമുണ്ടായിരുന്നതായിക്കാണ്ടന്നു
ട്, ആദികാലത്തെ ഗ്രന്ഥങ്ങളെല്ലാം ആ നിയമത്തി
അനുസഭിച്ചാണിരിക്കന്നതും. ദൂിഡവൃത്തങ്ങളിലം സം
വൃത്തുപം അല്യമായി ചേതതടങ്ങിതു ഉൃ്ൂഗാഥഃ
കൂര്രാവും അതു ധാരാമ്മായില്ലേമു൭ യുടങ്കിയത് എ
ആഅമ്ലൂനുമാണ്. അതോടുക്രടിയാണ് മണിപ്രവാളമെ
തിന വൃത്തനിയമം ഇല്ലതെ ഏതുജാതിവൃത്തത്ി
ചയോലും സംസ്തൃതതൂപമമ്ം മലയാമതൂപങ്ങമ്ം കല,
ടട സാഫിയ്യം എന്നതി ഭ്യവസ്ഥിതമായിരതീ
നിത്; എഎന്കിപം സസ്യതവൃത്തങങളിലണ് ഇ
ഭീതി പില്ക്കാലത്തും അധികമായി പ്രയോഗിച്ചിടടമമ.
തെന്നും അതിനാല് മുന്കാല്നെ വ്യവസ്ഥക്കനുസരില്ു
തന്നെയാണ് മണിപ്പവാളസാഫിര്വത്തിലെ അധിക
ഭംഗവും ഇരിക്ന്നേതെന്നും ജൻ വിഷയത്തില് കരുത
രുന്നത്, ഇര മണിപ്പവാരീതിയെപ്പററിയേട
ത്തോളം മറെറാര വിശേഷവും അറിയേണ്ടതായിട്ടുണ്ട്.
ആമി മാലങ്ങളില് ഫാസ്േത്തിന്നവേണ്ടി സംസ്ലതപ്ര്യ
യമ്ളേടക്ൂടിയ സംസ്ൃൃതപങ്ങേളോടു കലതറിയിട്ടുമ
മൂപോലെ മലയാമപ്പരൃതികളില് സാസ്ലൃതപ്രത്യയം
ചേത വിശൂതമാക്കിയും പങ്ങളെ പ്രയോഗില്ലുവന്നിര
അ. അതിന്ന് ഒന്നുരണ്ടുദോഹരണം കരണിക്കാം. സ്വ
പ്ലനാടേകത്ങിലെ
*ബഫുശോഫ്യൂപദേശേ യയാ മാം വീക്ഷമാണേയാ
സ്പ്േന സ്ര്തരകോണേന കൃതമദകാശവാദിത
എന്ന നായക്േകത്ടിനുക്ള. പ്രതിഗ്ോകമായ
ബഹുഗോപ്ൂമിചേവയ്പോം യയാമാം നോക മാണയാ[
ഫസ്പ്റേന സ സ്തൃശര്പേണ കൃതമാകാശചേറിതം"
എന്നതിലെ “നോക്മാണയാ, ചരിതം" എന്നും
മറവമുള്ളു പ്രയോഗങ്ങം എത്രത്തോളം വികൃത
മാണെന്നു പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. മണിപ്പവംളരീതിയടെ
ഫാസ്ത്രശേംപോഷിട്ടം അ്യുകലേതേമക്ക' ഇര മാതിരി
പ്രയോഗങ്ങോം നില നിന്നിരുന്നു എന്ന് *ഉണ്ണിനീലിസ
ന്ദേഗം' മുതലായ ശൂംഗാഭപ്രധാനകാദ്ൃക്കളില്ക്കണ
അ പാലവും പിന്നി “*കേഴന്ീ വ ശേ
സി വിഫേദ്യകേലവേല്ലഭ മേ? &*പോകഞ്ച്രേ തരു
ജലം കാള്ളിോസ്ര കവീയ" എന്നീവക പ്രയോഗ
ഒം തെളിിക്കുന്നുണ്ട്. എജിപും ആരീതി ഏററവും
പിൂതമണെന്നവെച്ചു പില്ക്കാലത്തു കയികാം ഫാം
ശൃ്തിലല്ലഃതെ പ്രയോഗി കഷതോയിമീനിടടമണട്, മ
ഇിപ്രവാഭപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെറ മാറ്റം ചുതക്ഷത്തില് ഇ
പ്രകാരമെല്ലാമാണ്. ഇര പ്പസ്ഥാനത്തിലക ഷാഗ്ര
്ഥജജം പ്രധാനമായി ഉണ്ണിനീലി സന്ദശം, മസ
രം മുതലായ പ്രാലീനസന്ദേശങ്ങാം, ചന്പൃഗ്രന്ഥ്ധാം,ം
കരഥകളികാം ഇവയും ഉ്സചഭിതംം ല്രോ്സേവം മുത
ലായ ലില കുറ്യേ്ള മാണ്,
൧൨. ഗാഥകാം,
ഇ പ്രസ്ഥാനേമ്ടില്ല്ലേന്ന സാഷിര്യയ്രന്ഥങ്ാരം
എണ്ണത്തില് വളരെധികമില്ലെങിലം ഇതും ഷേയില്
പ്രധാനപ്പ യ സാധി തിതന്നെയാണ്. “കളു
9
മ എന്ന വിശിഷ്ഠരരന്ഥമംണ" ജൻ പ്രോസ്ത്ം ൮
അക്രടടവാനുക്ള മുഖ്യ കാരണം. ദ്രമിഡവ്ൃത്തങ്ങളായ
പടകില് മ ്ര്യേകയസ്ഥാനാാണിൽ
മണിപ്രവാമഭീതിഴിലല്ലതെ ഗുദധാലയാരീതിയി
പുണ്ടായിട്ടുകമ ഗ്രന്ഥങ്ങളില് പ്രാചീനത്വം ൃക്സുഗഗേ
ക്കാണെന്ന്' അതിലെ ദാഷോരീതികൊണ്ടുതന്നെ സ്തു
കന്നുണട സസ്ത്രതശബ്ദുാമെ തദ്വേരീതിയില്
എടമ്തു പ്രയോഗിച്ചിടടുമേ ശുദോഭഷാഗന്ഥം ഇതി
നോട മുദ്യമാി മരറാന്ും ഇല്ല. ഗാഥ ന്ന പേര്
മുന്കാലങ്ങളില് ഭൂമിഡവൃത്ത്കില് നിമിപ്പിടടുമ്മ
ഗ്രന്്ജവംക9 പൊതുവരയിപറഞ്ഞിരുന്നതാണെന്നു ക
അന്നുണ്', ചിലപ്പതികരം എന്ന ചന്ദി റഗന്ഥ
ക്ഞില്പ്പേലേം ഗാഥാശബ്ദത്തിനറെറ തഠവേമായ “അര
മേറവകാൈമനൈയറംപപടുത്തകാത' എസ്സീവക
ശബ്ദും പാട്ട" എന്ന അമ്ധാമ്മില് പ്രയോഗി ല്ലുക
അന്നതുകൊണ്ട' ഈ സംഗതി ലഫിക്ഷാവുന്നതണ്.
ഇര ഭരീതിടെ ഗാംഭീദ്യത്തെകഷമം ലാളിത്യമാണ്
അധികം യോജിപ്പുഷ്കത്. രാരോ സിം
രസരില്വ" അലതാര്ങം സലമോയി പ്രയോഗിക്കാന്
ൃ്ശാഗകത്മാവിനോടു കിടപിടിക്കാന് സംസ്തൃത
സാഹിയ്യകായമോരില്പ്പോലം ആരിലും ഖണ്ോ എ
അ സംശയമാണ്, ദേവകിയുടെ ഗസ വണ്ണിച്ചി
ഭികന്നേതും മറവം നോക്ക.
കപ്പില് നിന്നൊരു നല്ധികൈാനെ
കഡ്ലിരെച്ചുഘ വികി ഞോയം
0
ഗമയ വൈഷ്സുവം ധമേമ..
ഭൂര്ഭിങിതന്നെയധ്വണ്ണമേ
രര്ത്തിനുമരേ ചിഠനാവും പോന്നവാം..
കല്ലമാ്്രാണത്തുടക്കി മെയ്യില്
നേ നിന്നീഴുന്ന ഗാത്രമ്ങല്റമേ
ചീമ്ുതുടങ്ങീത്ു നാളില് നാളില്.
പോയെമ്കാനും വീ്്ണാരു നാഭിയും
പൂണ്ണുമായ്തള്സുമെഴതുടി.
സ്ൂക്യുമായമ ര മദ്യവും ചെയേമ്മേ
ലീക്ഷണംഗാചരമായി വന്നു.
മാസ്ത്രമായുമ്മവലിത്രയം മാഞ്ഞുപോയ്:
ശ്ു്ൃമാസ്ത്ന്നിതു മെല്ലെമെല്ലെ.
ആനകടുനുളി മാനിക്കും കെ്കാം.
കനേനം ചല്വേകരത്തുതപ്പോം
നന്നനുദ്നായാലെങ്ങളകെ സ്റ്േഫമി.
മ്ലന്നതു ചിഷ്ിച്ചിട്ടെന്നപേലെം
ചരുവടയ്റേവുമമ്മാറേട്ടേ ചേരുന്നെം..
രാം പോയ ദൂരമോയി,
ബാലേകന് വേണി മമാറോടേ ചേരുവാന്
ഞാനിനി നീങണമെന്നപോലെം!
ചില സ്ഥലങ്ങമില് അലഖരങ്ങളുടെ ക്ഷാമമില്ലായേമ
കൂറെ രരധികമായിംപ്പോഷോ എന്നു തന്നെയും തോന്നു
അതാണ്. നോക്ക.
44മരിയെറ്റൂ്തുകണ്ടോരുനേത്തേ
നിഭൂതാന് മഴ്സിനാം ദുരം റൂമ,
തന്നുടെ കാമുകനസ്തയെപ്പൂണ്ംപോം
ലിന്നമാരമല്ലോ മേനിനിമര്
ചി
4രശാവിന്ദനായൊരു മന്രം തന്നാലേ
മേയുന്നു മന്ഥനംകൊണ്ടു ചെമ്മേ !
പ്രലൃൂനഃയൊരു നന്നിതകണ്ടായി
രശിണിയായൊരു പാല്കുടലില്.
എമ്മിലും രസങ്ങളെയം ഭാവങ്ങമെയും പ്രായേണ വിട
തെയും മന്ദമായി ഒഴുകുന്ന, തെ്ിഞ്ഞ നമിയടെ ചെറി
യ മഓമങ്ങളോടുകൂടിയ ഒഴ്ുകിനെറ രീതി പിടിച്ചും പോ
കുന്ന മൃക്സൂഗാഥാഗന്ത്തിനെറ പ്രസാഗുനം അസാ
രണം തന്നെയാണെന്നുമതിന്നു സംഗയമില്ല, മേല്
കാണിച്ച മരതിഭിയില് ഉ ഫേരണത്തിന്ന്' ആ ഗ്രന
അിലെ ഏ്തതുദോഗം ഭനക്ിയാലും , മതിയാകുന്നതുകെട
ണ്ട പ്രായം എത്തു കാഞികോണ്ട ആവദ്ൃവമില്ല.
"സംസ്തൃതത്തിലുള്ള, ഭാഗവതം ദഗാസ്തംന്ധ'ത്തിലെ ക
യാണ് ഇതില് വണ്ണി ച്പിടടഫ.തെങ്ിലം ജതുവണ്്നുനം
മുതലയേ ചില പ്രതൃതങ്കമ്ടില് കാഗവതത്തിലെ ചില
്ോകങളെത്തന്നെ പരി ദേഷപ്പെടനീടടമ്മ മാതിരി
തില് ഒരേ അത്ഥമായി പ്രതിപാിച്ചിടടം ഉണ്ടെയിലം
ഗ്രന്ഥമേ സ്വതന്ത്രമായിതതന്നെയാണ് കഥാവസ്തു
പിസ്ത; അല്ലാതെ വഗവത്്ോക ങളുടെ
എല്ലാം ൭൪ ശരിയായ പഭിദസേയടെ ദിതിഡില്ല,
പ്രിര്ക്കാലത്തു സാധാരണ നഃപ്പില്ലാത്തതിത്തീന്റ
പല ശബ്ദങ്ങളും ഇതില് കുണ്ടന്നണ്ട്, മണ്
പ്, പൂണ്പ്, മുകണ്ണ എന്നീവകപടങ്ങംം അവയില്
പ്ൃടതാണ്. അതുപോലെതന്നെ
4പേദവതി ന്നോക്മ്പോറം ലേവല്ലേം മേവുന്നു"
നാഭിമാരെല്ലരേം കേഴയായീ
്രാപികളായേക്ടെ തോന്നിഞെയം'
3
എന്നീവക പല പ്രഷോനരീതികളം ഈ ന്ഥ
്ഞില്ക്കാനടന്നുണ്ട. ഇതെല്ലാം കൃക്സ്ഗഥേയുടെ പ്ര
ചീനതയെ തെളിഡിക്കുന്നതാണ്, കവി വലിയ മത
നാണെയിലം പ്രായപുത്തി വന്ന ശീയ സിനെക്കം ലീ
ലാതല്പരനായ ബാലഗോപാലനെയാണ് അധിക,
അദ്ദേഹത്തിനു പിടുത്തമെന്നും രഗിണീസ്വയംവരംവ
മ, കഥാദേഗവും അതിന്ുംശഷമള്ള ദേഗവും നേ
ക്കില് അറിയാം. ആമുകറ്യുടൈ കവിതാഗുണംകൊ
8 മ്ലശാഥാകത്മവിനോ$ കിഭനില്ലാന് മലയാ
സാിത്യകായമോില് എഴുതത്നല്പഃതെ ആടെമിലം
ണ്ടോ എന്നു സംശയമാണ്, ഉൃ്സഗാഥ ഇത്രത്തോ
൫൦ വിശേഷമാണെരിലും ആ ഗഥാ്രസ്ഥാനത്തില് വ
ചി ഗ്രന്ഥം നിമ്മിപ്പംന് പില്ക്ലേത്ുകമ ദോഷോ
സംിര്യൃകരന്മദരില് അധികമൊന്നും ശ്രധിച്ചുകണ്ട
ല്ല. അബനെ വധ്നത ഇ രീതിയെന്ന ഏക:
ദേമെയിലും ഉൃ്്ഗഗേയോട കിപിഴികത്തക്ക മത
ഗ്രന്ഥം നിജിപ്പംന് പ്രയാസമുഷ്മ ഇകൊണ്ടായിഴികകാമെ
അം ആ ഗ്രന്ധതിനെറ വിഗിഷ്ഠുുണങ്ങാം കാണു
ബേം വിചാഭിക്കാവുന്നതാണ്. ഭാരതഗാഥയെന്നെം
ഗ്രന്ഥം മത്രം ഉൃശ്സൂഗാഥയിലേ രീതിപിടിച്ച് എന്നു
മാത്രല്ല ചില പ്രയോഗങ്ജറംപേലേം അനുസരിച്ച് ൭
ഭം നിമമിച്ിട്ടണ്ട'. എത്തിലം ഗുണംകൊണ്ടാവട്ടെ
കവിക്കുള്ള വ്യൂല്പത്തികൊണ്ടെവട്ടെ ഉൃഷ്സുഗാഥയോട്
ആടുക്വാന് പോലം അതിന്നു കഴിഞ്ഞില്ല. പിന്നെ
ചില ഖണ്ഡമൃതികമണേ” ആ ഭീതിയില് ചിലര് നി
ഷിച്ചിട്ടുളത്. അവയുടേയം ഫലം മിക്കതും മേല്പ്പ
കരം തന്നെയാണ,
ി
മേല്പ്രകാരം മറവമ്മ വക" അനുകരിപ്പാന് പോ
ചും പ്രതസേമകതതക്ഷവണ്ണം അത്രത്തോളം ഉല്കൃഷ്സ
മായേ ആൃഷ്ണ്ഗംഥയുടെ കത്താവിനെവ്പുററിയും അദ്ദേഹ
ത്തിനറെറ ജീപിതകലേത്തെപ്പററിയം പല 'വാപ്രതി
വാ്ങേ്ലം നടനനിടണ്ട*. എത്ിലം പരകഷസ്സ്മ്മതമായ
മദിപ്പായം ഇതുവരെ റ്യവസ്ഥപ്പടടകിഞ്ഞിടടിലല.
ഷചേഭിത്രകത്താവായ ഗേവിന്പ്പിമ്മ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന
ത" കൊല്ലം ശതകത്തിലാണ് ഈ ഗ്രന്ധഥത്തിനറെറ
ഉല്പത്തിയെന്നും ഉത്തരകേരളത്തില് കവസ്ത്രനാടു.
താലുക്കില്ച്ചേന്റ *പടകര' എന്ന ദേശത്ത് ചെവശ്ശേ
ഭിജല്ലത്തെ ഒരു നമ്പൂഴിയാണ്* ഇതിന്െറ കവിയെന്ന
മാണ്, ഗ്രന്ഥാര്തില്....
44പാലാഴിമാതുതാ൯ പാലിച്ചുപേരുന്ന
കോലോധിനാഥനുഭയവമ്മന്,
ആജ്ഞയെപ്്പെയ്ക്രാലജഞനാുക്മ, ഞാന്,
പ്രാജ്ഞനെന്നിമാനെ ഭവിച്ി പ്പോ
എന്നിങ്ങനെയും ഗ്രന്ഥര്മിലെ എല്ലാ പ്രകരണങ്ങളു.
ടേയും അവസനേത്തില്
ആഞമേയാ കോലഭൂപസ്യ
പ്രംസ്യോദരവമ്മണ
കൂതരാരാം കൃഷ്ണഗാഥയാം
എന്നിങ്ങനെയും കുണുന്നതുകൊണ്ടു പ്രസ്തൂതകവി ൭
മേവമ്മന് എന്നു പേരായ ഒരു കോലത്ജിരിരാജാ
വവിന്െറ ആശ്രിതനായിരുന്നുവെന്നും ആ രാജാവിന്െറ
കല്ലനപ്രകരമാണ് ഗ്രന്ഥം നിിച്ചിടടു തെന്നും സ്റ്റ
ി
മകേന്നുണ്ട, ഒരു ദിചസം രാജാവും ഗ്രന്ഥകാരനുംകരടി
ചതുരേഗം വെല്ചുകൊണ്ടിരിക്കബ്വോം രാജടവു തോല്,
ക്കാറായത്രു കണ്ട്" അദദ്ദഫത്തിനെറ ഭാ്യയ കുട്ടിയെ ഉ.
വോന് പരട്േക എന്ന വൃജത്തില് പ്രരൃതഗന്ഥത്തി
ലെ ഒടടേനസഭിച്ച" ഒരു പാട്ടേപാടികൊണ്ട' രാഭാവിന്ന്:
കളിക്രില് കുരു വെകെണ്ട മരാം പേദേഗിച്ചുവെന്നും അ
താണ" ഇന മട്ടില് മരു ഗ്രന്ധുണ്ടക്കോന്൯ കവിയോ,
ക്ിക്കു്നതിന്നുണ്ടായ കാരണമെന്നും പ്രസിോമായ ൫.
ഒരൈതിഫ്യവം മണ്ട, ഇങ്ങനെയെല്ലാമാണ് ഓഷാച
ഭിത്രകുനിതവിനെറ അഭിപ്പായച്ഛുരുക്കം; രതഗഃഥയെ
ന ഗ്രന്ഥത്തെ അവലിച്ലുംകൊണ്ട' ഉക്സഗാഥാക
ത്മാവുതന്നെയാണ്. ദോരതഗ?ഥയം നിമിച്ിളതെ
ആം ആ ഗ്രന്ഥത്തിലും മുയേവമ്മന് കോലത്തിരിരജം
ലിറ ആ്െപ്കാരമാണ് അയ നിധിച്ചിടടമ്മതെ
അ കുണുന്നതിനാലും കെല്ലേവവം ലുരം..ംമണ്ടിനിട
ക്ക്" മുഭയവമ്മന് എന്നു പേരായ ഒരു കോലത്തിരിരാജം
രാജ്യം വാണിരുന്നതായം ആ രാജാവിന്െറ സേവനാ
രി ഒരെ നമ്പൂതിരികവിയുണ്ടാജിരുന്നതായും കേേ
ക്ജീരിരാജകഡുബോദിലെ പഴയ രേഖകാംകൊണ്ട്
തെമിയുത്നതിനാജം പ്രസ്തൂതകിയുടെ ജീവകാലം കെ
ല്വഷ്യ ൯ശേതകര്തിനെറ മദ്യകാലമണെന്നും ചി
ക്കല് രാമവമ്മതന്പുരാന് മുതലായവര് അദിപ്രയപ്പെ
ന്ന. ഉൃഷ്സ്ഗഥേജിലും ഭരതഗഥേയിലം ചേരിട്മ.
തായാം ൃഷ്സൂഗംഥായും' *കലേദിരതഗദഥായാം' ഈ
ഭാഗങ്ങളുടെ കടമുരിച്ചുത്ളി “തായം ഉൃഴ്ണുഗാഥായാം
എന്നതും *ഖപര്ംതേഗാഥായാം എന്നതു ഗ്രന്ഥനിമമ
[
കത്തെ കലിസംഭ്യ കഴണിച്ചിഴിക്കകേയണെന്ന
ഒരു യുക്തയമോസത്തെയും അവര് പ്പസ്താവിച്ചിട്ടണ്ട്.
കവനോദയമ്കരോകുട്ടെം സ് ണഗംഥയുടെ കത്തു,
പ്രനംനമ്പൂരിയണെന്നും ഉത്തരകേരളത്തില് ചെവശ്ശേ
രി എന്നു പേരായി ഒരില്ലംതന്നെഴില്ലെന്നും മദണ്ശാ
സ്്രികഠം കേരളയില് വന്ന കാല് പുനംനമ്പൂരിയെ
കോലത്തുനാട്ി ല്നിന്നു സമമുതിരിരജോവു കോഴിക്കോ
ട്ടേ വരുത്തിയതായിടിക; മെന്നും അതിനാല് കോം
ഴിക്കോട്ടണ്ടയിതന്നവരാധി പ്രസിദാാദോയ പതിനെ
ഭൂക്കവികമില് പനംനന്യരി ഉദ്്ന്നതിന്നും, ൭8
്ഥശാസ്റരികം ആ കുവിരെപ്ുകംത്തികൊണ്ട്_.
അധികേമേഗ്യഗിര കല
കവയ്്വയ്ത് നതാന് വിന
പരഖകോഗമകാടിവല്യ പ്രസഭം
പുനമേവ പുനഃ പനരാനേമ ഫോ."
എന്നും മറവം വൃ്്ിച്ചിടുലേതിന്നും .അസ്ധഗതിരി
ല്ലേന്നും അഭിപ്രായം പറയുന്നു. പി, കെ. നാരായ
പിക്കു അലര്കഠം ചെവി എന്നില്ലഡ്വോരായ ഒരു
ഇന്പൂതിരിതന്നെയണ്, മൃദ്സിഗഥയുടേയം ദരേതഗാഥ
യുടേയും കയ്താവെന്നു വ്യവസ്ഥാപി ല്ിരിക്കന്നു. എ
ണല് :തായാം ഉന ഗഥോയാം എന്നും മറവമുേത് ക
ിസംഭ്യയായിക്ളി ന്നത് കണി ലഃയിവഭില്ലെന്നും
ഗ്രന്ഥകാരനെറ കാലം ൯.ംഗതവഷത്തിന്ന' ഏത്രയോ
വരെ മുദ്ധാണെന്നും മുന്വകാിച്ച പക്ധകഷാകെതി
ഓയി പ്ര സകരാവികഭത്െയിരുനനിട്ടിലല. ക്ടര് നാരായ
ണമേനോനുവര്കാം, ഒരരഗാഥയും ഏൃദ്ണ്രൂഗാഥയും ഒര
ി
കവിയുടെ കൃതികളാഷിവരുവംന് മരു വിധമ്ജിലും വ
ഴിഷില്ലെന്നും ഭാരതഗഥോകേത്താറു പക്ഷെ ൮൪൫൦൭൦
്രിനിടക്കു നാടുവാണിരുന്ന കോലത്തിരി ഭാജി
സേവനായിരുന്ന നമ്പൂതിരിയായിരിക്കാമെന്നും മൃഗ
യുടെ ഭീതി പിടിച്ച് അദ്ദേഹം ആകവിത നിമി
ച്രതായിരിക്കുമെന്നും അഭിപ്രായപ്പെടടിരിക്ന്നു. ണ്ടു
ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെയും കവി ഒരമേല്ലെനനക്ുതിേക്ക്* കവി
താഗുനത്ങിനെറ ഉല്ക്കഷാപകഡിശ്ങളെയാണ: പ്രധ
നമായി അദ്ദേഹം അഴിസ്ഥാനപ്പുടടീടടുമേത്. ഭാരത
ഗാഥാകര്താവ് എത്രതന്നെ പരിഷൂതനായിര്തീന്നാലം
ക്്ലഗാഥയെപ്പോലെ അതിവിഗിഷ്ടുമായ ഒരഗന്ഥം
ിമമിപ്പന് വേണ്ട വഃസനാവിശേഷം അദ്ദേഫത്തിന്നു
അകുന്നതല്ലെന്നും കവിതകോരണങ്ങളില് വെച്ച് ജന്മ
സിധമായ വരസനയൊഴിച്ഛ" മററ, / സംഗതികളെ.
പഴിച്ചു നന്നമ്കോമെിലം വംസനയെപ്പമിഷചികഷ
൬ കാഴ്ചം ഒരു ക അ്യനിയമമനുസഭിച്ചല്ലാതെ സഃ
ഗികകന്നതല്ലെന്നും സ്വതസ്സ്ിലാമായ വാസനാഗുണം അ
പിടവിടെ പ്രതിഫലിച്ചുകരണടതിരികയില്ലെന്നും നഃ
ഭായണമേനേനേവര്കര്ം ആ രണ്ടു ഗ്രന്ഥങ്ങളെയും താ
തേമുപ്പടത്ടി അനേകം മൂഷ്ടൂന്മേക്കാം കാണിച്ചു
തെമിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാല് ദോഷില് ലീലാതിലക
കരാലവടെ ഒഴിച്ച പ്രചരേണ്ടാിരന്നവയും ആടഡ
കാരം വൈശികതന്ത്രം മുതലായവയില് ധാരം ക
അന്നവയുമായ ചില പ്രരോഗവിശേഷങ്ംം എീ്സൂഗംഥേ
്രില്ക്കാണ്ുന്നുണ്ട, ദാരതഗാഥാകര്മാവ" രീതിക
ഒ ഉശ്ലഗാഥയെ അനുകിച്ിടടുണ്ടമിലും സൂക്ത
[2
ഉയ ആവക പ്രയോഗവി ശേഷം അദ്ദേഫത്തിനെര
ഗ്രന്ഥമ്മില് കാണന്നില്ല അതിന്നുോഫണമമോയ
പ്രയോഗങ്ങോം മുന്പു കാണിച്പിടടുണ്ടല്ലേ.
ഇങ്ങനെ പലതരം സൂമല്ാമായ അംഗങ്ങളും എ
ടൂത്ത് നോമദയോദം ദേരതഗാഥ കൃഷ ണഗാഥയെ അ
സരിച്ചു പില്ക്കാലത്തു" ഒരു കവി എഴുതിയതാണെ
മ തത്വം തെമിയന്നതാണ്. അതിന്നും പുറമെ
ഭാരതഗഥേ ആല്ലത്തിലം ശൂ ണഗാഥ പിന്നീടും ഉണ്ടം
ക്കിയതണെന്നു പറയുന്നതും കമിസംഖ്ൃയായിഷിച്ചു
ചോയി, സംഗതിയും പരസ്ററരവിരമവുമാണ്, കലി
സാംഭ്യ ഷ് ണഗാഥമ8 പരയുന്നത് ,൭൨൫൧൧൬.൦
(കൊല്ലവവി.ം.൮൩൧൦) ത്േഗാഗമമ പറയുന്നത
൧൭൬൩൬൨൪൩. (കൊല്ലുവര്_൮൬൩) ആകയാല്
ഭാരതഗാഥ മട്ടില്, അതായത് മൃഷ്ണഗംഥ ഉണ്ടം
കടി മുന്നകൊല്ലം കഴിയു്പോറം ഉ്രംക്കിയതാിട്ംണ്
രുന്നത്, പക്ഷെ അതൊന്നും കലിസംഖ്യയാവില്ലെ
അമമതിേക' ഗ്രന്ഥന്തിലലംപ്പട എല്ല്വേകരണങ്ങ
കൂടയും അവസനേമ്നില് *കൃതായാം കൃഷ്ണഗാഥ
താം) എന്നും *ക്േര്രതഗര്ഥായാം' എന്നും തന്നെ
കാണുന്നതും ലരന്ധം മ്ഴവനും മരു ദിവസംകൊണ്ടുത
ന്നെ നിമ്മിച്ചതാണെന്നു കരുതുന്നത്: വെറ അസംബ
സ്മമാണെന്നു പ്രത്യേകം പറഞ്ഞറിയിക്കണ്ടതില്ലെന്നു
കതം തന്നെ വേണ്നേടതേതാളം സാധകങ്ങളായിഭിക്കു
അഞ്ജ്. അതും കരഭാതെ തൃഷ അഗാഥാകര്താവിന്ന്*
അല്ല സംസ്ലൃതവവല്പരതിയു്ടെന്നു ഗ്രന്ഥത്തിലെ ഏതു
ഭാഗും നല്ലവണ്ണം തെമിയിക്കുനുണ്ട്. ഭരതേഗംഥി
ി
ംകട്ടെം അപശബ്ദം പലേടത്തും കരണന്നതിനാല്
കേവലം ഒരു പുരാണദ്യൂല്പത്തിമത്രേമേ അതിനെ
ക്മാവിരുണ്ടായിരനനുള. എന്നത സ്ഷൂമാണ്, മൃ
ഷിണശാഗക്ക *ശൃഷ് പ്പാട്ട്? എന്ന പേര് മണിപ്പവഃ
ൂടീതിചില് പാട്ടുകഠം നിച്ചു തട്ടിയതിന്ു ശേഷം
പരറഞ്ഞുതുഭങിയതവാനേ യുക്തിയും കാണുന്നുള്ളൂ. ത
ഭികാലങ്ങളില് പാട്ട് എന്നത് ഭൂമിഡവൃത്തത്തില് നി
ഷിച്ചിടുമമ ഖണ്ഡിക ഗഥേ എന്നത” ആ
വൃത്തത്തിലുള്ള മഹാശൃതികഠംം ഭൂഥിഡന്മാര് പറഞ്ഞു
ന്നിരന്ന പേരാണെന്നുഭതി വേക്ക് ചിപ്പതികാരംം
കണിമേഖല തുടങ്ങിയ പ്രാചീനതിാംഗന്ഥങ്കം തെ
ളീവാിട്ട്ട്, .ഞ സഗേതിയം മറ സംഗതിക
കരത്തില് മൃ അഗാഥരുടെ പ്രചീനതയെ സൂചിപ്പി
ക്കാന് ഉപയോഗപ്പെടന്നതാണ്. കവി അദ്ദേഫ്ഞി
൫൯െറ കൃതിക്ക് *ഗഥ' എന്നല്ലാതെ “പാട്ട്” എന്ന
പേര് മടത്തു പ്രയോിച്ചിടടില്ലെനം ഇവിടെ
ഒകേണ്ടതുമാണ്, നാരായണമേനോനവര്കര്ം ചെ
ശ്ശി എന്ന ഗരന്ഥനാമം ചെരിപ്പട്ട് എന്നതില്നി
അ വന്നതാഴിരിക്കാൊന്നഴിപ്രായപ്പെടിടടുത' ഒരു
വെവം കസ്ഷ്സിാെന്നുമാത്രമേ കതിതുവാന് തരം
കാണുന്നമ്ളം അതിനേ ചെവശ്രരി എന്ന്: ഗ്ര
്ഥകര്രാവിെറ ഇല്യപ്പേരണെന്നുക്ള മതംതന്നെ
യാണ് അധികം യമതിയുക്തമിരിക്കുന്നത്, നമ്പ
തിഭിമരുടെ വിവാഫസസ്ധ്രയം നിമിത്തം പല ഇല്ല
അം അസ്റ്നിന്നുപോകന്നത് അതിസധാരണമഃ
ഷരിടികെ ചെവാഗ്രൂടി എന്നൊരു ഇല്ലം ഇക്കാലത്തു
9
കാണ്ന്നില്ലെന്നുകൂ ആദക്ഷപതിനു മറെറാരുസമാധനേ
വം തേടേണ്ട ആവധ്യംതന്നെ ഇല്ല. നാരോയണപി
കള. അവര്കര്ലടെ അഭിപ്രായപ്രകാരം ഉണ്ണിനീലീസ
സ്േശത്തിലുള ഷോദേം ദേഗദേംകൊണ്ടെ ന്ിട്ടു
ക്തകോമെന്നും ശ് ണഗഥക്ക്' അ ഗ്രന്ധഥത്തെക്കാ
൫൦ പ്രഃചീനത്വമുണ്ടജിരികകമെന്നും കുണ്ടന്നതിലും
ല്യം അനുപപത്തി തോന്നുന്നുണ്ട്, ലീലാതിലക,
ത്തില് പാട്ടിന്െറ ലക്ഷണം നിയിചിച്ചിേതില്നി
അ ഒൂമിഡവൃത്ത്ജളില. ഗ്രന്ധം മണിപ്പവാമഭീ
തി്ിലായിട്ടേം സംസ്തൃതമാതൃകാവള്്്ുാമെല്ലം ചേന
ഭീതിയിലാിട്ടോ അക്ഷാലത്തണ്ടംയിരന്നില്ലെന്ന സ്റ്റ
മാകുന്നുണ്ട, ഉണ്ണിനീലീസനേഗം ലീലാതിലകത്തെ
ജാം പ്രചീനമണെന്ന' ൬ ഗ്രന്ഥം തെമിയിച്പിടടമു
ഞ്, സംസ്തൃതക്ഷേങാം നിറഞ്ഞ വക്കുക എം
കരണേന്ന (ഷണഗഥ അകഷലനതുണ്ടാരിരുന്നുവെ
രില് ലീലതിലകക്കാരന് തീച്യായും ആ ഗ്രന്ഥത്തെ
കവക്കുതെ പാഴ്ദിഒെറ വക്ഷണം നിധിചയില്ലായിത
അ. പാട്ടം ഗഥേയും രണ്ടാണെന്നുമമ. നിലയനുസരിച്ചി
ടൂബില് റാഥക് വേറെ ലക്ഷണംകാണിക്കുകയം
ചെയ്തുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്: അകലത്തു പൃഷ്ണ
ഗാഥ പ്രസിദ്ധി സിദധിച്ചിട്ടില്ലന്ക്കത' തീച്ചുത
നനെ, ഇത്രത്തോമും ഗുണസമൂദ്രിയുക്ള ഒരു ഗ്രന്ഥം വ
രെമടാലം അപ്രസിദ്ധമായിക്കിടന്നു പിന്നെ പ്രസിദ്ധി
സ്മാഭിച്ചതാണെന്നു കരുമുന്നതിന്നും അച്ചടി നടപ്പ
കത്ത അക്ഷാലത്തെപ്പററിയേടത്തേമേവും പ്രത്യേകം,
ചില കാരണം ്ൂടതെ കഴിയുന്നതല്ല. ഇതെല്ലം
100
കൂടി നോക്്വേം ലീലാതിലകത്ിന്ന ശേഷവും ച
ഗന്ധം പലതിന്നും മുന്പുമായ കൊല്ലവഷിംം
൦ ശതകത്തിനെറ അവസാനം മുതല് ൭.൦ ശതക
ഞിന്െറ അവസനത്തിന്നിക്കോണ് പ്രസ്തൂതഗന്നി
മമണകാലമെന്നും കവി ചെവ്ലൂരി എന്നില്ലപ്പരായ
നന്പൂതിിതന്നെയാണെന്നും ശഷ് ണഗാഥാകത്താവും
ഭാരത ഗാഥാകത്തവും രദന്ദാളാണെന്നും തന്നെ അനു
മിക്കുന്നതാണ് അധികം സംഗതമായിത്തോന്നുന്നത്.
൧൩. ചമ്പൂഗനഥങ്ങം.
മണിപ്രവേപ്പസ്ഥാനത്തില് ഏററവും പ്രധാന
പ്പെട്ട ഒരു വദ്ലുമാണ് മലയത്തിലെ ചമ്പുഗരന്മജജം
സസ്ത്ത രൂപ വടെ അധികമായും പേരിന്നുമ
തരം ചിവ മലയാമപ്ങമെച്ചേമ്ും നിഷിച്ചിുേ
ഗ്രന്ഥങങാം ഇത്രയധികം വേറെ ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തില്
കണ്ന്നില്ല. ഈ പ്രസ്ഥാനവിഗേഷിനെറ ഉ
പര്തി ഇങനൈയാണ്.
കൂടികടടമെന്ന സസ്തതനംകോിനയത്തിനെര
പരിഷ്ഠംാരകാലത്ത്: ആ നാഭകാമിനയത്മിനറെറ ഒരു
അംഗമെന്ന നിലയില് വിദൂഷകനെറ വേഷം ധരിച്ചു
പുഭാണക കഠം വിസ്കി പറയുക എന്നൊരു എസും
ഭം പ്രബലപ്പെട്ടു ലന്നു. അക്കനെ ലാക്യാന്മര് എന്ന
കലനനര്മോരുടെ ക്രത്ത്, ആം വാക” എന്നിങ്ങനെ ൪
ടതരതിലുണ്ട ിട്ടണ്ട അതില് ആട്ടത്തിന്നു പല
നാകേങ്ങരം എന്നപോലെ വാചി പല സുസ്ൃതച
ബുക്കമായ പ്രബന്ധങ്ങളും ക്ാലംമുതല്ക്കതന്നെ
101
ഷിച്ചു തുടുകയും ചെയ്യിടണ്ട്. ഈയ വക സംസ്കൃത
പ്രബന്ധങ്ങളില് ചിലതു മ്ഴവനും സ്വതന്ത്രകൂതികളം
തിട്ടം ചിലരു? ആവശ്യംപോലെ ചില പട്യങ്ങളം ശല്യ
അമ്ൂം പ്രശഡ്ലകവികളുടെ കൃതികളില്നിന്ന' എടത്തു
ചേതം മറക്ക, ഭാഗമെല്ലാം സ്വതന്ത്രമായി നിജി
ചും രൂപപ്പെടുതതീടടള്മ ഗ്രന്ഥജമായിട്ടമിരിക്ന്ന
അ, പലതരം ഫലിത അമോഭക്രടിയം ലേക
കളെ അവസരംപോലെ കാണിച്ചും ദുന്റീതികമെ ൭
ക്ഷേപിച്ചും കഥാപ്രസംഗമെന്ന ല്യാജത്തില് ജന്മം
ക വില്ലരല്ഭസവും സന്മാദ്റേടപർഗേവും ചെയ്തുവന്നി
ന്ന ഇര ചാക്യാര് ശ്രതമിനെ അനുകരിച്ചുംകൊണ്ട്
പരാാകും പറയുമ എന്ന കഥാപ്രസംഗവും കുലേക്രമ
ഞില് നപ്പായിത്ീനം, അതി ആഭികാലത്ു ച
ക്യാര്്രതതിനുള്ള സസ്തൂതപ്രബന്ധക്കം കലനടന്മഃ
രായ ല്ോന്മേകല്ലതെ 2൨൨ ജാതിക്കാകിപയോഗ
പ്രമ്മുവാന് പാഴില്ലെന്നായിരുന്നു നിശ്ചയം. അതി
അക്ക കാരണം ചാക്യര്ശ്രതു കേവലം കഥാപ്രസംഗ
മോ നാഭകുഃഭിനയമേ മാത്രാല്ലഃ ആ ജാതിക്കാ പ്ര
്യേകമായുക മതകമ്മമാണെന്നുരടി കരുതിവന്തിരു
അതാണ്. പാഠകം പറയുന്നതില് ഏറ്റന്നതകട്ടെ
മറവജാതികാരുമാണ്, അങനെ മറ൨ ജാതിക്ക പാ
കം പറയുന്നതിനാരിട്ടാണ് ഷോചമ്പ എന്ന രീതി
ഭരിലുള ഗരന്്ജാം നിിച്ചുതുടങ്കിയത്*, ഈ ലക്ക്
ാഷാപ്രഡന്ധം എന്നാണ് മുന്കാലങ്ങളില് പറമ്തു
ന്നിരുന്നതെന്നും ചില പ്രാലീനധന്ഥങ്ങളി വക്കാ
അണ്ട', എന്നു ഇക്ഷലേത്തു പഠകേം പറയുന്നതിനും
102
ചരക്യോനമോരേടെ സസ്ൃതപ്രബന്ധശ്ംതന്നെ ഉപയോ
പ്പടത്തി വരന്ില്ലെന്ില്ല, ആ സസ്ഖ്രദോയം ഭൂത്തില്
ചാക്യക്ക യമു ന്യ്മോര് രൂരമത്തില് തുടങ്കിയ
(തെന്നും ചാക്യര്ക്രത്തിനുക്മ മതബന്ധത്തിനെറ ശ
ക്രിക്കറവോടുക്രടിയാണെന്നും ആലേചികേണ്ടിയിരി
ന്നും എങ്കിലം ഇപ്പോഴും പത്തില് അല്ലം ഒരു
മംഗമ്ന്ോകം ചൊല്ലേണമെന്നും ആ ദകം ഷേ
ൃഗന്ഥ്ങളില്പ്പട ഏതെജിലം ഒന്നിലെ മംഗമ
്ോകമായിരിക്കണമെന്നും നിര്്യന്ധമണ്ട്, മിക്കപേ
൦ ഇക്കാലത്ത്" ചൊറ്റിവരുന്ന മംഗമഗ്ോകം ഒന്നു
കില്
4നാവര്്യൈകമുലം നതനഥിവിഷല്..
പരംപോം നേവി.
ജവാലാനിര്ഗഭോമീനധ്വജമലലസതാ.
ൂഡവരമമഗേം
കരലോതിം കപഠ്ദോദകബമിരമ..
ജാകിനീമാനിനീയം
കൈലാസാവസേലേലേം കനനിവെട്ടേ മനമേ
ചയ്രചയൂഡം ദേഥം
എന്ന പാഡ്ല്തീസ്വയംവരം ചന്പുവിലെ ഒ്ല്ോകമേോ
അല്ലെടി
4: ഘേരോദ്നാം നേവനോം നിരുപമപ്പതനം..
ഴിന്നാം രിയി.
മോരോ ലിലവേതാരൈദകിനൊട്ടേ സമഃ
ശ്വസേയന്തം നിതാന്മേം
യോഗി രാമുദോം
നേഭേകൈകൊണ്ടു ലാകീകളുര്മുല പുണരും
പത്മനാഭം ജേഥമ?
എന്ന രാമയേണചന്പുവിലെ ദ്ര്രോകമോ ആണ്. ഈ
ഗമകം ചൊല്ലികഷഴി ഞ്ഞാല് പിന്നെ മനുസ്ൂഴനമ
ജിന് ദൂര്ല്ലതേും ജയശവജേനത്തിൽന്െറ അവശ്യ
കര്വ്യതയും വിസ്തരിച്ചു പറയം. ഇരശ്വഭനത്ില്
വെച്ചുതന്നെ കഥാപ്പ ഗേങ്ിന്നു പ്രാധാസ്തം വ്വ
സ്ഥാപിച്ച" ഏതെമ്കിലം പുരാണകഥയില് ഒരു ഗേ
ത്തെ വളരെ നീണ്ട അവതാഭികയോടുക്രടി ആരംഭിക്കും.
പിടന്ന ്ോകങ്ാം ചൊറി അതിന്റ അത്ാം പറ
ജക എന്ന മട്ടില് പല നേോഭപോക്കകമ്ോടുംക്രി ക
ഗം വിസ്തരിച്ചു പറയുകരായി. ഇങ്ജനെയാണ്.
പരകത്തിനെറ തൂമ,
ഇഡ്രകാരം പകം പറയുന്നതിന്നേ്ത്തിത്തു
ബീടടുഥ ചന്പൃഗ്രന്ഥ്ങം നാടകത്തിലെ പ്പസ്ത്രവന
തെന്നപോലെ കഥയില്പ്പള ഏതിലും ഒരു സംഗ
തി ഉഹേണേമാക്ി കാണിച്ചുംകൊണ്ട് ഒരു സ്നേഫിത
നോ കഥപറയുന്ന നിലഭിലാണ് നിിച്ചിടുശത്.
ചില ചന്പുക്ഷില് ഗ്രന്മമധ്യത്തിലം സ്റ്റേിതനോടു
ക സംബോധനം പ്രയോഗിച്ചുകാണന്നുണ്ട്, ഈയ
ക ഗ്രന്ഥത്ോംക് ഷോചനുക്കാം എന്നു പറയേ
ണ്ടെമിലും സസ്ത്രത ല്ുക്കളടെ ലക്ഷണമായ ഗല്പദ്
അം ഇടകലന്റിടിക്കുക ന്ന സംഗതിക്ില് ഇവക്കു
104,
അല്യം വൃത്യസം ഉണ്ട്. സസ്തതവൃ്തക്കിലുകക പ
ഭം ബരാഹമിപ്പ്ടിനപയോഗിക്കുന്നും അവസാ
ില്ലാത്തവിധം പ്രവാഹതൂപ്തില് നീണ്ടനീണ്' ഒഴി
കിപ്പോകന്നമും യ ഭൂിഡവൃ്താിലമ. പാമ.
കാണ് ഗ്രന്ഥത്തിലെ അധികാഗവും വ്ൃപിച്ചിരിക്കെ
ണയ. വൃത്തലേന്ധം ഒന്ന ഇല്ലാത്ത ഗദ്യം ഇവയില്
വരെ മുര്ല്ലദമാണ്. അജ്ജനെയുു. ഗവ്യം ദുര്ല്ലര്മാ
യിച്ചേമുന്നേമായാല്ത്തനന്നയും അതു മുഴുവനും സംസ്ക
തഭയില്്തന്നെയായിരിക ണമെന്നും നിർ ്വന്ധം
കണ്ട്. അല്വാതെ ശുദാമലയാമത്തിലോം മണിപ്രവദമേ
അിലോ പാടതല്ല, അതിന്നു പുറമെ വേണമെ
ക്കില് ബ്ഡേകവും പകം, അതു മണിപ്രവാമന്തിലോം
ശ്രദധസംസ്തൃതത്തിലോ എ്ജനെയും അവാം, അങ
നെ സാസ്തൃതവൃത്തപ്യങ്ങവം ഭൂധിഡവൃരേപട്യങാം, ഒ
്ഥകമെന്ന നീന വൃത്തത്തിലെ പദ്യം; ഗുരധസം
സതൂഗെദയങ്ങാം ഇപ്പികമരം നഃലതരം ഭചനാവിശേഷ
ഒം അഭമ്ിഷിറ്റുമേ നിലയിലാണ് ചുക്കു
്വതരപം ഇരിമന്നേത്, അച്പിപ്പിചചിട്മ ചിലച
സ്ക്കളമിലെ ഭൂവിഡവ്യത്തപദ്യ ദോ ശ്യം എന്നു ചേ
ജിട്ടുത് ആലയം ഒരു ചനുപ്രബന്ധം അച്ഛിപ്പിച്ി
ടൂ ആമുടെ ഓവേധാനക്കുറവുകൊണ്ട്' അബോമായി
പ്ൃറിടിട്ടുഷമം പിന്നെുമമവരുടെ ഗതാനുഗതിക
തവം കൊണ്ടു തുടന്ഭ വന്നിട്ടു തമാണ്. അല്ലാതെ വൃ
്ഞബന്ധമില്ല്ക് എന്ന ലക്ഷണം ആവക ഭാഗങ്ചം
ക്കണ്ടായിട്ല.
രാമായേണകഥയം ഭാരതകഥയം മുഴവന് ഭാഷം ച
ബുമോയി നിിച്ചിടമതിന്ന പുറമെ നൈഷധം
105
(ഭാജത്തേവലീയംം ചെല്ലൂര്മഹരയം, വെണേയുരോംം,
കമേഫേനം മുതലായി മു്യുതോമം ചമ്പയഗന്മജജം
ഇപ്പോ കണടകിട്ടിയിട്ട്ട്. ഇ ഗ്രന്ഥങ്ങളെല്ലാം ഒ
ടേ കാലത്തുണ്ടായതല്ലെ്ിലും പ്രയോഗരീതിയിലം പഴ
യ പടോം സ്വീകരിച്ചിട്ടമ സംഗതിഴിലും പ്രേ
അ ഐരത്ര്യംകാണന്നതുകൊണ്ടു പഴ്യ ചയ്പുക്ക
മല്ലം ഏകദേശം മന്തുറോ നാനൂറോ കൊല്ലം
ഭജില് ഉണ്ടാജവയാണെന്നു വി ചാഭിക്കേണ്ടിയിരിക്ന്നു.
സാിത്യുണത്തേപ്ററിയേത്തോളം നോക്കുന്നതു
ജാ ഉത്തമഗ്രന്ഥങ്ം ധ്യേമഗന്ഥങങളും അധമ
ഥം ഇൻ നത്തില് ധിം ഖന്ടായിട്ടന്ന്നു
പറയാം. രാജരത്തോവലീയം, ബര്യുമാം, കമോഫ
നം ഘോനൈഷയചമ്പു ഇവ ഒന്നാമത്തെ ലസ്ററ്തി
ലും'കിരതം, ഒസേവധം ഇവ സ്ോമന്േതിലം 20൨.
പരതും മുന്നാമത്തേതിലം ചേരുന്നത്. ഇവയില്
ഒരോന്നിര്ന്റയും കവികം ജന്നിന്നവരാണെന്നു തില്ല
പ്പടുത്തുവംന് തധില്ലംതെയാണിഭിക്കുന്നത്. മഴമം
ശലം എന്ന സംസ്ലൃതഭാണം നിജിച്ചിടടു മഴമംഗലം
തന്പൂതിരിയുടെ കൃതിയാണ് രജേത്നോവിലീയം എന്നു ലി
ചര് ഫിക്കന്നു. ഭാസാനൈഷധചയ്പ അദ്ദേഖത്തി
൫൯൨ ശൃതിയണന്നാണ് വെച്പിട്ടമമത്. ആ ചമ്പവി
പ്പററിംയടത്തോമം മംഗമറ്റേകക്തില്
കിടന്നേ കഴലിണവലയാധീശ്വഭീലിശ്വനംല
എന്ന ഗംകൊണ്ട വലയാധീഗവഭിയായ ദൃരരകത്
അമ്മതി ജവഭിയെ വന്മിന്നേതായിക്ക സന്നതിനാല്
ആ ദേവി കലദേവതയാധിരന്നേ മോമംഗലന്തു നമ്പു
106
തിിതര്നയാണ' ആയ ചമ്പ ഭചിച്ിട്ടളളതെന്നു മിക
ഡോ തീച്ചുപ്പെടത്തോം. രാജരത്നവലീയത്തിലംകട്ടെ
ഇ വക പ്രത്യേകമുടകമൊന്നും മാണ്ടന്നില്ല, മഴമാഗ
ലം, പുനം, ചേലപ്പറ് ഇ നമ്പയതിരിമാകാണ് മി
ക്ക പ്രബന്ധ്ങളല ടേയും കത്തൃത്വം ന്യാ: തുഭ്ളല്ക്ക
കളുടെ എല്ലം കത്തൃത്വം എന്നതുപോലെ ഇക്കാല
ത്തശവര് കഴ്ഠിച്ചു കൊടുത്തുവരുന്നതെങ്ിലും തക്കതായ
തെമിവൊന്നും ജല്ലാത്തതുകൊണ്ടും മറവമ കവിക
ടെ പേര് അയിപ്പസി ാല്ലാത്തതുകൊും ആകഡ്റാടെ
ഒന്ന പറയണമെന്നുവെച്പുമാത്രം ഇങ്ങനെ തീ്പിപ്പെട
അടു താണെന്നു വെക്കനേ വധി കാണ്ടന്നളു, എ,
(അഃന് രാജത്വവും ഖണയുമോവും ഒരു കവിധു
തന്നെ എൃതികംണെന്നു നിസ്സംശയം തീച്ചപ്പേട
താം, ണ്ടേഗന്മങ്ങളിലം പല ഭാഗങ്ങളും ഒന്നായി
ന്നെകാന്നന്നുണ്ട്,
ബാവ തവം പ്രിജസി ബാഗ്ുഷിതാകഷീ.
ഭദമശധസിത വിശോഷിരാധരോഷ്ഠിം
സന്ാപപഗ്ശപിതതനും വിലോഷ് സീദ.
തൃഗോടേ പതിതമിവാല്ല മാനസം മേ.
എല്ലനോം വിശേഷംലയി തവ സുഖ.
ഖങമയ്കല് പത്തി.
ടട കീഴില് കഴിഞ്ഞു ഉഡധമിനിയമത
വ്ണമേ കൈവദേണം
ചൊല്ലിടെന്നോടിദാനീം ദൃസനധിതുരഫ.
സ്യം തല്പോമെ്ിലം കേ.
107
ല്ലാ ധന്യ സഖീ ലഞ്ചനമഖിലമനോ..
ഞ്ജോഗി കല്യാണിനീനാം,
ഇത്ഥം തദേ സഖ്വി പറഞ്ഞമുവകലത്തട
അല്ലയോ വിയത്മധികവേപിതകോമമംഗീ
മന്തും യേന പറവാന് പുനക്ഷേമാ സ
രക്തം മറച്ഛണികരേണ ജരോഭ ബാല
പ്രിംസലി പടിലിന്നാ പിന്നെ മേല്ലെമ്തുച്ച.
നമനുസധിലമുനനം പൂണ്ടു ചോദിച്ചനേരം
ഭയമകേലെ വെഴിഞ്ഞിടശ്വസിച്ചപീഡാം..
മിഷധഗതി പരഞ്ഞാമാതുര കാതാകഷീ.
മ൪പ്രാണാലംബഭൂതേ പ്രിയസഖി ജനനീ
നി്യിശേഷാമിമാം തവ.
ുപ്രേമ്ശന്നികൊണ്േല്ലനദിനമിതു മു.
ഭീ വശക്ഷേടസൈര ഞംന്൯
ഇപ്പോമെന് തപ്പേമുലം തവ ചെവികളിലം..
ക വിധെര നിന്ദയേ ചെ.
ഡഫ്ലൂനില് കോപമോ വന്നുഭയതി മഗ
ന്നോത്കു പേടിച്ചുതന്നെ?
മറഡമമ ദോഗങ്ങംമം ഈ രണ്ടു ഗരന്പങ്ങളിലം കുണ്ട
അ സ്വാസ്യേവും ആശയഗംംമീല്ലവും നോക്കമ്പേഴ്ം
ഇ അദിപ്രായം ബല്വപ്പെട്നണ്ട്, പ്രാചീനങ്ങമായേ
സംസ്തൃതഗുന്ഥക്കളില്നിന്നു ചില ഗ്ലോകട്ങാം ചമ്പ
ഗ്രന്ഥ്അഭില് എടുത്തു ചേന്നത് സാധഃണേയണെ
ചം മണിപ്പവളോഴ്്കേങ്ളെല്ലം സ്വന്തം മൃതികളം
108
ചിത്തന്നെ ഭരൂവക. തന്ഥമാളില്കകന്ടുവരന്നതു നേം
ക്ഴയ്വോം കവിതാവിഷയത്തില് അസമന്ലേസാമഃ
മുളള ഒരു കവി മറെറരോ്ലടെ മണിപ്രവേകറിതയെ
രക്ഷരംപോലം മേം ക്രടതെ തനെറമന്ഥത്തില്
ചേ എന്നു വിചാഭിക്കന്നും വിഴി കാണ്ടന്ില്ല, നേ
മറിച്ചു സംസ്തൂതകവികളില് പോലും വെഭൂതി മുതുലം
ജവര് അവരുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങളില് മന്നിലപ്പുട്ട ഗം!
നനെ മറെറാരു ഗ്രന്ഥത്തിലും ചേയുവരുന്ന പതിവു ക
അന്നത്, അതുകൊണ്ട് ഒ ഗന്ഥമമംം രണ്ടും ഒരോ
ൂടെ കൃതിതന്നെയണൈനനാണടഷിക്കേണ്ടത്, അസാധാം
ണമേ നോധമ്മക്ങളുടെ വിലസേവും ആശയ്ങംകഷ
4 ഗുിയം റവ ഏതയല്ൃഷ്ണഗന്ഥങ്ങളോടം കിടപി
ഭീകകത്തവണ്സം ഇത്രധാരമമായിപ്പകശിച്ചംകൊണ്ടാ
0" ഉത്തമലന്പുഗന്ധങ്ങളുടെ സ്വരാവഥിരിക്കുന്നത്,
ചാക്യാര്ക്രത്തിനുക്ള പ്ബന്ധങ്ങളെന്നപോലെ ഇര
വക േചേന്പുക്കളും ജിലു മഴുവും സ്വതന്ത്രകൂതി
കളും ചിലതു കാടിദോസാഭിശൃതികളില്നിന്നു ചില
ശ്ലോകം സന്ദധിമനസഭിച്പ ചേതം മറവക്മ ഭാഗ
(അമെവ്വാം സ്വതന്ത്രമായി നിജിച്ചും രൂപപ്പെടുത്തി
ലയും ആടിട്ടണിരിക്കുന്നന്. ഇവയില് മിക്കതും കേ
ഭീയബ്രാവമണരായ നമ്പൂതിരിമാര് ഉണ്ടാക്ിരിട്ടുമേ തഃ
തിട്ടം" പറഞ്ഞുവരുന്നത്. നയ്യയേടെ ഇമ കടി
ലെന്നപോലൈ ദുര്ല്ലരം ചില ചന്യയക്കളില് ഫമിതത്തി
അവേണി ചില “ജ്ടിവാസനന്പയതിരിമാരുടെ വരമ
നങ്ങളും മരം സന്ധശഷി നോക്കതെയും പ്രയോഗി
ച്ച്കാണ്ടന്നുണ്ട്, ആവക സംഗതികളും ഫമിതത്തി
109
൫൫൪൨ ആധിക്യവും ആണ" മേല്പ്പറഞ്ഞ അമിപ്രയോടി
ണ് അടിസ്ഥാനമായി ഗ്ലണിച്ചുവതന്നേതും, എന്നാല് ഇ
വയില് ചിലതു നമ്രിമാരുടെ ശൃതികളായിിക്കമെന്ന
പതെ അധികവും അങ്ജനെയാണെന്നുിപ്പാന് തക്ക
തായ തെളിവുകമൊന്നുില്ല. ഇവയിലെ ഷം സം
സ്തൂതപ്രലുഭമോങ്കിലും സംഗിത്ൂണംകൊണ്ട്: ഈ
ശ്ശ: മലയമേസാഗിര്യതിന്നു സിദ്ധിച്ച ഉസ്
സ്ത്താധിട്ടാണ' ഇരികന്നതെന്നതിന്നു സംശയമില്ല.
൧൪. മിശ്രദാഷാകൃതികം.
ചെന്തമിിലെ ശബ്ദുതൂപങ്ങളും മലയമേശബ്ദരൂപ
അല്ലം ഇഭകലത്മി പ്രയോഗിപ്പിടണ്ടംഷീടടുമതം ദി
വൃത്തങ്ങളില് മാത്രമായി നിമിച്ചിടതം അയ ഒത
ഭാഷാസാദിര്പ്രസ്ഥാനമാണിത്. 'മണിപ്പവമകൃതി
കരം വദ്ധിച്ചുവന്ന്' അതു ധാരാളം പരി പിതമായിത്തീന്ന
പ്പേഴാം സംസ്ലൃത രൂപവും ഭഷോശബ്ദതരപവും കലി
ഭൂമ മിപ്രവമേധ്സ്ഥാനപോലെ ചെന്തഥിവഗബ്ു
രൂപവും ഭംഷോശബ്ദതൂപവും കലനിട്ുക്ക മറെറാരു സഃ
ഹിര്ചപ്രസ്ഥാനവും ഉണക്കേവാന് വിചരരിച്ചതില് ഒട്ടം
അത്തുതപ്പെടവനില്ലെന്നു മത്രേല്ലം അമ്മനെ ഒരു കൌ
തുകം തോന്നുന്നതു സാധണേവുമണേല്ലേം. വിശേ
ഷിച്ചും മലയാളോഷേയോട ചെന്തമിിന് സസ്ലൃതത്തെ
കമേഗികം രരബന്ധമ ഇകൊണ്ടു യോജിപ്പിനു കറ
൮ വരം നിവ്ൃത്തിയി്റ. ഇങ്ങനെ എല്ലം കരുതിയി
ഭടജിരിക്കും പക്ഷെ ഈ മാതിരി ർൃതികഠം ആല്ൃത്തില്
ുണ്ടാക്കിത്തുടങ്ങിയത്, അവയുടെ ഉല്പത്തി ദേഗം
[1]
നോക്ഷിയാലും ചന്തി ഭാഷയോട്" അധികം അടുപ്പ
മുള ഇപ്പോഴത്തെ തിരുവിതാംഭൂറിനറെറ തെക്കെ അ
ത്താണ് ഇരവക രൂതികഠം അധികവും ഉണ്ടായിക്കു
ന്നതും. എന്നാല് കാലദേദംകൊണ്ടു മലയാമുദേഷാ
വിക്കു ചെന്ദമിംസഡഹോദരിയോടുമമ ൂട്കെട്ടു കറ
(ഞു വിയ പ്രമവായ സംസ്തതപ്രിയതമനോടുകമ ഇ
നക്കും അധികമായും വന്നിരുന്നത്" സ്വഭോവികമായിര
അതിനാല് ഈ മാതിരി മിശ്രപ്പസ്ഥാനം അധികം വ
കരിക്ന്നതി നഃ കേത്മില് പരഃ വയിച്ചു നില
ില്ക്കന്നതിനോ കുവികഠം ആരീതിയെ മണിപ്രവാള
മെന്നപോലെ തുടരുന്നതിനപോല്യമോ സംഗതി വന്നി
൮. ജര പ്രസ്ഥാനത്തില് ഉണ്ടാിട്ുള്ള ശൃതികഠം രാമച
ഭരിതം രാമകഥപ്പുട്ടം കണ്ടിയാര്കളത്തില്പ്പോര്ം ക
ബുതയ്ധികഥം നിണേംഉതികഠം ഇത്രയമ്ംണ് പറയ
ത്തക്കുതായിട്ടേത്ം ഇവയില് നിണോകൃതികളിലെ
ഴികെ മറവു വയിലെല്ലാം ചെന്ത്മിംഭൂപങ്ങം വള
രെ അധികമായം നിരണംകൃതികളില് മാത്രം ആവക ൭൫
പര്ജം മറവമ്ളവയെ അപേക്ഷിച്ചു കറവയയമാണിി
ക്കുന്നത്, ഇടവക ൃതികളില്വെല്ല' അധികം പഴ
ക്കമുമ്ളത് രാമചഭിതത്തിനാണെന്ന സംഗതി പരക്കെ
തരമതിച്ചിടട താണ്, “രാമചരിതം” എന്നാണ് പേ
രെയിലം രാമായനത്തിലെ യോകാണ്ഡത്തിലെ കഥ മഃ
തൂമേ ഇതില് പള്്റിച്ചിട്ു. തിരുവിതാംക്രരിലെ
ടെ സസ്തൃതറംകഴ ജായരോഡസ്തള്ിലും മറ പടുന്നതി
അവേണ്ി നിഷിച്ചിടടമ്മതാണ് ഈര രാമചഭിതമെ
ആം അതുകൊ്ോണ് അതിന്നചിരുമായ യുമോകാണ്ഡും
1]
മതം നിമ്ിച്തെന്നും ഒരൈതിഷ്യം മണ്ട. ചീരാമന്
എന്നു പേരായ ഒരാളാണ് ഈ ്രന്ഥരിനെറ കീദ്തം
വെന്നു ഗ്രന്ഥാവസാനത്തില് (ആതി തേവനിലമിഴ്ന്ത
മനകാമ്പയഭയ ചീരാമനയ്ധിനൊടിയമ്പിന തമിരംക്ഷവി
വല്ലോ" എന്ന ഭാഗത്താല് സ്ത്ഷ്ൂമാിത്തന്നെ പറ
്തിട്ടുമണ്ട്. വാവ്സീകിഭാമയണത്തില് യഭാകണ്ഡേ
അിന്റെറ ഏകദേശം മരു പടിസപോലെയാണ്: ഗ്ര
ഥത്തിലെ മിക്ക ദോഗ്മും നിജിച്ിടടമമത്, ഭധിഡ
വൃമ്ത്ങളിലാണ: നിിച്ിടടക്മതെജിലം മധ്യമം
മുതല്ക്കു, കമ്പരാമായണാദിചെന്തമിംശൃതികളിലെ
പ്പോലെ നന്നാലപാദമ്മലംകൊണ്ട' ഒരു പല്ലം അവസാ
രിക എന്ന സംസ്ൃതഭീതി ജില് സ്മിത സ്വീ
ച്ചിടുണ്ട, 'എതുക' (മോന! എന്ന പ്രസേവിശേ
ജം ഉന്ടായിഴിക്കണമെന്നുമ്മ. ചെന്മധി ഭീതിയും
സധ്യത നി്യന്ധമായി സ്വീകരിപ്പിടടണ്ട്. പ്രായേണ
പരമ്തും ചിലപ്പോ പതിനൊന്നും പല്ൃക്കാം കഴി
ഞ്ഞാല് വൃത്തം ഒന്നു മാഡം. അമ്മനെ കമ ഒരോരോ
ഭാഗതിന്ന 'കണ്ഡലം' എന്നൊരു പേരും കെടത്ിട്ു
കളായി ചില ഗ്രന്ഥ്ഭളി ല്ക്കാണുന്നുന്ട്, ഇതിനറെറ
ഏതാനും ഭാഗം അച്ഛടിപ്പിപിടടുമതില് ഓരോ അംശ
അം 'പടലം' എന്ന പേര് കൊടുത്തിടടുമത് ചെന്ത
മിഴിലകമ കമ്പരുടെ രാമായണത്തെ അ൯സരിച്ചാിരി
ക്കാം, മേല്പ്പകാരം ന്മററവപ്തിനംലു കുണ്ഡലം
അല്ലെമരില് പഭലങ്ങമാണ് ഇയ ഗ്രന്ഥത്തില് ആകെയു
ത്, വളരെ ല്ൃഷ്ണമയേ സാിത്യഗുണം ഇതിനി
ല്ലതകിലും ആകപ്പാടെ ള്ലിഷയല്ലാത്തേ ഒരു രീതിയിലാണ്
വമ
സംഗതികമം പ്രതിപാമിച്പിട്ടത്. വാപ്വീകിമോയേ
(അയിന്റെ പരിേഷയായതുകൊണ്ട: യഥാധ്രുതാതച
ക്മിന്നുദമ ഗുണം ഇതിന്നുന്ടെന്നു പ്രത്യേകിച്ച പറ
യേണ്ടതില്ല. എന്നാല് (വ്രും ടന മുതലേ
സമ്ജേതാനാജജമെ ്പയോലം അദ്ദേഹത്തിനെ ചെയ്ത
മിഠം ദാത് മഴുത്തതുകൊണ്ടോ എന്തോ *4വച്തിവേല്ലെ
ലിറ" എന്നകിയും മറ പ്രയോഗിച്ച കാണുന്നത്
(റെ അധികമാഴില്പോഷി എന്നു പറയാതെ തരമില്ല.
ഫൊര്മാന് ഗുണ്ട് മുതലായവര് ഈ ഗ്രന്ഥത്തിലെ ചെ
(അമിാതൂപ്്ലടെ ആധിക്യം കണ്ടിട്ടും രാമകഥ കഞ്ചു
ത്ികഥ മുതലായി യുതുപപേോദ്വയക്മ. ഗ്രന്ഥം അ
വമ കാണ്മാന് സംഗി വരാഞ്ഞിടും ആയിരിക്കാം ചെ
്മിമില്നിന്നാണ' മലയാഖത്തിന്റെറ മല്പത്തി എ
ന്നെരിപ്രായം പുറപ്പെടവിക്കാനേം ഇ ന്ഥം പ്രാചീ
നമലയാമത്തിനെറ മാതൃകയും ഇതിനെക്കാം ചെന്ത
മിദരൂപബ്ചം കറഞ്തിട്ുമ്മ നിരണംശൃതികം മധ്യകും
വമലയാമ്മിനെറ മാത്രകയും ആണെന്നും മറഡപ്രസ്തം
പിക്കും ഇയോയതെന്ന് തഷിക്കേണ്ടിഴിരിക്കുന്നു
ഏകോശം കൊല്ലവഷം ആറാം ശതകത്തിലാണ് ഇതി
(൯൨൯൨ ഉല്പ്രടി എന്നാണ” പല തെളിവുകളെക്കെ
ഒം വിചാഭിപ്പാന് വധി കാണന്നത്.
ോകഥി എന്നത് ഈ രീതിയില്തന്നെ ഭാമ
യനം മലവും പ്രതിപാിച്ചിടടു, ഒരു ഗ്രന്ഥമാണ്,
പക്ഷെ വിസ്താരം ഭമചരിതനോളില്ല. ഗ്രന്ഥസം
ഭ്യകൊണ്ടു യുമോകാണ്ഡം മാത്രമ. മിതവും രാമാ
ണം മഴ്ുവനും ഉളള രാമകഥയും ഫ്ലൂകദേശം യുദ്യമോ
113
ണെന്നുപറയം. ഗ്രന്കടരന് വാസ്ലീകിരാമായണ
ത്തേയും അര്ലയേത്മേരമോയണത്തേയും തരംപോലെ
അനുസഭിച്ചുംകൊണ്ടാണ് കറ പ്രതിപാിച്ചിടടമ
ത്. തെക്കന് തിരുവിതാംകൂരര്കാരനും ഏകദേശം
കൊല്ലവര്ഷം ൯.൭൦ ശതകത്തില് ജീവിച്ചിരുന്ന അമ.
മായ അയ്പ്പിള്ള ആശാന് എന്നാണ! ഗ്രന്ഥം നിമി
ചിടടമ്മേത്, സംസ്ലൃതശബ്ദു്ം ദൂര്ല്ലദമോയി ചിലേടത്തു
തല്സമരീതിയിലം പ്രയോഗിപ്പിട്ടില്ലെന്നില്ല, എനിലം
ചെന്തമിഴിനറെറ രൂപം രാമചഭിതത്തില്തിനെ
ധം ഒട്ടം കുറവല്ല. സാഹിത്യം വമദസ്സമസ്റ്റ
ണെന്നു പറയത്തക്ക നിലയിലഭണിരിക്കുന്നത്, തി
വിതാംക്രറിലെ തെമ്മന്പ്രദേങ്ജളില് വിനോദ
അം മറവം 'വില്ദിച്ചഃന്പാട്ട്' എന്നൊരുതരം
പാഴ്ച പാഴിവരുന്നുണ്ട്. അരിന്ന്' ഈ രാമകേഥപ്പാും
മപരോഗപ്പെടുത്താപണ്ട്.
കണിയാര് കളരി ല്പ്പോര എന്നത് ഇരിക്ക
ഭിപ്പിഛ എന്നൊരു വീരനെറ പരാക്രമ്ളെ വിവരിക്കു
അതാണ്. അതിനെറയും ഓയും രീതിയം മേല്പ്പറ
ഞ്ഞ തരത്തില്പ്പെടതുമണ്. ഏകഠോശം രമമേകഥയു
ടെ കാലംതന്നെജാണ് ഇതിനെറയും കരല്പത്തി കാലം;
സാഫിര്ചഗൂണലം വമരെന്സുമോസ്യമാണ്. “കുതി
കഥ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില് തിരിതംക്രര് മര്തംണ്ഡ
മ്മ ഹോരജേവിനെറ മാതുലപ്പയ്ര്മാരം വിരോധിക
ഭും ആയിരുന്ന ണ്ടു തമ്പിമാരുടെ ക ഥയെ്പററിയാണ്
പ്രതിപാിക്കുന്നത്. ഇതിന്െറ ൪ പരി കൊല്ലവ
ഷം ൧ ശേതകത്തിനറെറ ആദികാലത്താണ്. കണി
1
യര് കില് പ്പോരും പ്രസ്ത്ത ഗ്രന്ഥവും മറ൨ മണ്ട
ഗ്രന്ഥമേ ചലെ അത്ര പ്രധാനപ്പെട്ടവയല്ല, ഗ്രന്ഥ
സാഭ്യകൊണ്ടും അവയെ അപേക്ഷിച്ചു വളരെപ്ചെ
തണ്,
നിണേംൃതികമെല്ലാം മേന് പ്പറഞ്ഞ ഭാമചഭിതം
മുതലയേതില്നിന്നു ചെന്തമിഠംരൂപങ്ങം കുലത്്ന്ന
കാഴ്ജുത്തില് കുറെ വൃത്യസപ്പെടിടു്ളവയണെന്നു മുമ്പു,
പ്രസ്താവിച്ചിടടുണ്ടംല്ലാ ഇ ൃതികള്ുടെയെല്ലാം കര്മ
ജന്മ പരമ്പരയോയിത്തന്നെ നാട്ടുകരയുടെ ആചാ
സമാനം വഷിച്ിരുന്ന നിരണത്തുപണികഷഷതോണ്.
ഇവരുടെ സ്വദേഗം തിരുവിതാംകൂറില് തിരുവല്ലം എ,
ന പ്രദേശത്തായിരുന്നു, തെക്ഷന്തിരുവിതംക്ൂറില് മ
ലയിന്കീഴ് എന്ന പ്രദേശന്തും ജവരില് ചിലര് തമ
സിച്ിരുന്നതാമിക്ക അന” രാമായണം, തം, ൫
ഗവല്ഗീതമുതലരയി ചിലപ്ലധമ്ധങ്ങളുംം ബരശ്മാണ്ധ
പരരാണംഗല്ലഗന്ഥവം ഇവരുടെ പൃതികളിമരി ഇപ്പം
പ്രസിരാമാധിട്ടം ഉണ്ട. ഒപ്പം രണ്ദമകൂം അവരുടെ
ഒരു ദാഗിനേയനം ഇങ്ങനെ നാവാമൂകളാണ്: ഇയവക
ഗ്രന്ധം നിഷിച്ചിടുമ്ള തെന്നു പ്രസിമ്ധപണ്ഡിതനഃ
യ പരമേശവിയവേര്കഠം പരിധോിച്ച പ്രസ്യാവിച്ചി
ടൂണ. ക്്്പ്പണികള് എന്നു് ഒരു കലനാമംപേഃ
ലെ ജവകഴഘ്ാം പറ തയുവരുന്നതയും കന്ടെന്നു, ര
മംരിതാമികളുടെ ഭീതിയില്നിന്നു' ഇവരുടെ കൃതിക
ളില് പെന്ത്മി6. രൂപം കുറെ കുറഞ്ഞിട്ുന്ടെന്നു മാ
രാല്ല ചിലേടത്ത് സാസ്തൃതശബ്ുരൂപങ്ങളെ അതേമാ
തിരിയില്ത്തന്നെ പ്രയോഗിച്ചിടടുമണ്ട്. ആകപ്പാടെ
വട
മലയമേഗബ്ദുരൂപങ്ജമും ചെന്നി ലംശബ്ദരൂപങ്ങളം ഇട
കഴ് ചില സംസ്തൃതശബ്ദരൂപങ്ങളം കലത്മിയ ഒരു ഭീതി
യിലാണ്” ഇരവക ഗ്രന്ഥങ്ങളെന്നു കഴ്ണിച്ചു പറയാം.
ആ വഴിക്ക് രമമചരിതാദികളില് നിന്ന” അല്യം വ്യത്യ
സമയ ഒരു പ്രസ്ഥാനമാണെന്നും പറയാം. ഒന്നുണ്ടു
ഫൈണേങ്കളല് ഇതു തെമിയികം.
ചരിതം. (൧)
*പഴിക്രഭാതേ പോക് നമ്മോടുവരിന്റ
പനേപ്പടി.
തഴിയതേകണ്ടാട്ടിയത്തചൊടേ.
ക്രടന്മനെയം
ഒഴിയേനിദ്ലോം കൊന്വടിച്ചപൈററി.
(൭. പതം
പിഴക്രടതെന്വുിതം പെടതനേ
ുര്മുകന് ചൊ്ലിനന്.
ക്സ്ൂമോയണം_
'ആനതുകാലം ചൊന്നാന് ദുര് മ്മുഖനഖില
ജഗല്പ്പുതി ജസരാജനു
ലനേനേേരിമാനവി രോധം വന്നതു
നൂഃണവയംത്ജിനിച്ചു
ഞാനതിനിപ്പെട പ്പോയ വനമേതിയെ..
രൊകെ ഒഴിച്ച വഭിന്റന്
ഭീനതയുറെറാരേ കാള്ഴിതാകി നിരൂപി..
പ്രത തക്കതുമല്ലെന്റ.
ഭമലഭിതം (൨)
വാനവർ കനല് പൊഴിയിന്റതൊന്വം മാരുത.
ഭിട്തു വഭിന്റതുംപോം..
116
നകളവിതേവം കണ്ണീരാമമവം പൊഴിഞ്ഞു
തളന്നതൊന്൨൦
തനേറിഞ്ഞറിഞ്ഞുനെങ്മിലം തേര് തതി യോ
തെളിയെ൯൨രൈതത.
മ്മനികഠം തലവന് മുതിര്ന്തു തെക്കിന്വതിലെ
ലിവൈടട പിന്നിടാന്
കണ്ണുരമായണം_.
ഏറിര ചോഭി പൊഷിഞ്ഞന വിബീതെങും
തിന്നേന മുകില്കലമപ്പോം,
വേറെതിര്വന്നു വെരത്തിതു കറേവവിറ.
ച്ചിതുമ്േിനി മറഡിവിണ്ണം.
കൂറതതാതള തപമിയറവം കൊടിയ
നിമിത്തപ്പിൽ പലകണ്ടും
മില്ല നിശാചരനേതും മനസി
പിഷമൈിഞ്ഞേ പോയാന്.
ഭൂമിഡവ്ൃത്തങ്ങളില് ത്തന്നെയാണ് ഈവക പല്ൃഗ
ഥം നിിച്ചിടുളത. രമചശിതജിലെന്നര്്പം
ലെ ഇവയിലും നാലു പം കഥിയുമ്പോംം പ്ലം അവ
സാനിപ്പിഷക എന്ന രീതി സ്വീകരിച്ചിട്ട്. ഇവ
ളി രാമായണതരിനു മറവഗന്ഥരജമെക്കാറം സാഫി
തൃഗുണം അധികുണ്ടെന്നു്മതിന്നു സംശയമില്ല. ശു
ആുഃലതംക്ോളില് ആ കി നല്ലവണ്ണം നിഷ്യഷിച്ചുകം
ന്നുണ്ട്. അന്താഭിപ്രാസം എന്ന ശബ്ദാലയാരത്തെ
പ്രായേണ നിര്സ്ബന്ധമായി വെച്ചിട്ടുണ്ടെന്നതുന്നെ പറ
യാം. കഥമിക്കതും വാവ്പീകിരാമായണത്തെ അനുസഭിച്ചു
വ
അന്നെമമണങ്ിലും വിസ്താരം കുറെ കച്ഛിട്ുണട്.
ഉത്തരരാമായണം ഉ്യ്യടെയക്ക, ഭാഗമെല്ലംം വിവരി
ച്ചിട്ടുണ്ട്. വളുടെ മനൃഷ്ുമായ സാഡിര്യണം ഇ
രിന്നുണ്ടെന്നു പരവാനില്ലെമിലം ക്ിയ്യതക്ൂഭാതെ സം
തികം പ്രതിപാടിക്ന്നതിന്നുധ സാമതിറ്റം ഈ മ
മായണേഗ്രന്ഥകര്മാവിന' നല്ലവണ്ണമണ്ട്. ' ഇങ്ങനെ
ഭയോക്കെ ആണെിപും ഇര മി ശ്രഷോീതിക്ക മണി
പ്രവാമരീതി പോലെയ അസ്വാല്യത അനുമവല്പെട
ല്ലെന്ന് നിസ്റംഗയം പറയേണ്ടതാിട്ടണിരി
ക്കുന്നത്,
൧൫. കിമിപ്പാട്ടുകറം,
കണിപ്രവേപ്രസ്ഥനേതേതം₹ മമതയും, എൃക്്ഗഥ
യോ വ്സേ്യും; ിശ്രോമൃതികമേോ' അവയും
ഇരുന്നോട്ടേ എന്ന അനുമതിയമാണേ' നമുക്ക” പ്രധനേ
മായിത്തോന്നുന്നത്, എന്നാ 4:കിളിപ്പട്ട്"എന്ന പ്ര
സ്ഥാനമരമപ്പുററി വിചഭിക്കമ്പോഴാകട്ടെ അസാധരേ
മായേ കടുംേസ്റ്റേഫവും ഗുരുജനങ്ങളിലക്ഷു ഭക്തിബ
ഹുമ്മനങ്കളും ഒന്നില്ല പ്രമാഗികന്നേ. മലയമേഷേ
യോ" ഇത്രത്തേമേം ണക, ഒരു പദ്യസംഹിത്
പ്രസ്ഥാനം വേറെ യാതൊന്നും ഇല്ല ഏതു സത്തെ
യും എളുപ്പത്തില് പ്രകാിപ്പിക്കവംന് ഈ രീതിക്കു പ്ര
ത്യേകം സമേത്റ്ലമണ്ട്. “തുൽ എന്ന പ്രസ്ഥാന
൦ ഷൈയോട്േ നല്ല ഇണകഷുക്മതാണെനയിലം തുറന്നു
പ്രറയേണ്ട സന്ദര്ക്ാംകം ഫാസ്ൃപ്രധാനമായ സന്ദര്)
റംക്ഷം മാത്രമാണ് അതധികം യോജിക്കുന്നത്. കി
ിപ്പാടടരീതി യാകട്ടെ എത സേദോവാഭികംമാം ഏതതുമാ
വ&
തിരി ഭ്്നകകം പൂണ്ണുമാജി യോജിക്കുന്നത്.
അതുപോലെതന്നെ ലഭ തമാിട്ടല്ലതെ പ്രെരഡമം
യ രീതിയില് പ്രതിപാഭിക്കുന്നത് തുമ ലില് അത്ര യോ
ഭിക്ന്നില്ല, കിളിപ്പാട്ടില് പ്രെരഡതയം ലാളിത്യവും
ഒരുപോലെ യോജിക്കുന്നതാണ്. ഭൂധിഡവൃത്തങ്ങളില്
ച്ചേന്ന ഈ രീതി ഭാഷയില് മുന്കാലത്തുതന്നെ ഉണ്ടെ
കിലും റേ. രീതികമെക്കോം സ്വോന്കൃഷ്ണമായ പ്രാ
സ്തം ഇതിന്നു നല്കീട്ുക്കത' കേരമീയമഫകേവിക
മിഴ് അദ്വിതീയനായ സാക്ഷാല് തൂഞ്ചത്തെറതതച്തുനം
ണ്. സസ്്തസാഫിര്യത്തില് കാളിസേമൃതികരംക്ക
തില് ഒട്ടും കുറയാത്ത സംഫിത്യഗുണം ഈ മഹംക
വിയുടെ അദ്യരത്ത ദയേണം, തം എന്നീ കൃതിക.
ഭി ഏതുസ്ൃയേനും അനുഭവപ്പെടുന്നതണേ*, ആവക
ഗ്രന്ഥം എരമ്തു വാഴിച്ചുതുഭങ്ങിയാല് അതു
ക്കില്നിന്നു വെക്കാന് തോന്നാത്തതുതന്നെ അതിന്നു
4 ഒന്നാംതരം തെട്ിവാണല്ലോ. മലരുഭ്ികളുടെ ജട
ജില് ഇത്രത്തോ പ്രപാമോയിട്ട മറെറാരു കവിയുടെ
സാഗിത്യഗരനജമില്ലെനനമ്മ തും നിസ്തകമായ സഗ
തിയാണ് സസ്ററേതവൃത്തമമില് മുത്രം പ്രയോഗിച്ചി
തന്ന മണിപ്പവാമരിതിയെ ഈ മഹാകവിയാണ്" ഭൂമി
ഡവദ്ൃത്തക്ങളിചും ധാരളം പ്രയോഗിച്ചുതുടങ്കിരത്. മ
െറാരാമായിയുന്നവെതില് അതു പാടില്ലെന്നു നിയമം ൭.
ഞായിന്ന അകലത്തെ സാധിത്യലേകേത്ിന്ന് ആ
മറേറം ഇതന്തോമം തിമഃമെന്നോ സവസമ്മതമാ
ഫി എളുപ്പത്തില് സ്വീകളിക്കുമെന്നോ വിചി ചാവു
അളൂല്ലേ, പ്രതിയെ സ്ൂഷ്യവലേകനം ചെയ്ത്
119
ഓരോരേഃ വിഷയമല്ലേ പ്രതിപലവിക്കന്ന സംഗതി
ലും ആശയഗാംഭീ്ലത്തോടേക്രഴി ഒരോരോ തത്വങ്ങാം
വെളിപ്പെടത്തുന്നതിലം ഈ ആലാദ്നോ കിടനില്ലന്
ഭഷാസാഫിത്യലേകുത്തില് ആരുംതന്നെ ഉണ്ടായിരു
ജില്ല.
“ഇതിപവനതനയന്ചെയ്തുവംലം നിർ
മേററമുയത്രിപ്പുരത്തിക്കരങ്ങളും
(അതിവിപ്പലഗഭതലവുമാര്ജവമക്കിനി..
ണാകട്ചിതാം്വിയായയദ്നയനനായ്
ശേവനേപപടിയില് നിജ ഹൃയേവുമപ്പിച്ചു
ഭകഷിണമിക്കമാലോക്യചാഭിഴിനാന്
എന്നമാതിരിഷിലം മറ പ്രമ്തിയടെ ഘൃതം
൭: ആന്തതേതവ്ങളും പ്രത്വക്ഷപ്പടത്തി വീരംഭിസേ
അമെ പുഷ്ഠിബ്ലർക്കികകണിക്കുന്നതിന്നും,
വാരണവീരന് തലയറ൨ വില്ല
വീരന് ഭഗത്തേന്തനറെറ തലയറ൨
താലരമതനേമെ വാലാഭിഞ്ഞിട്ട
കോലോഹവത്തോടു പുക്കിതു ബണേവും"
എന്നമാതിടി വ്യൃഗ്ൃഭീതി ഷി ഓരോരോ അവസ്ഥാന്മ
രങ്ങളിലുണ്ടാകുന്ന സ്ഥിതി ഭേദത്തെഷാണിക്കുന്നതിന്നും
മറെറാരു കവിക്ക് ഇത എകതില് സാധിക്കുമെന്നു
തോന്നുന്നില്ല. അതുപോലെതന്നെ മാരോരോ വിന്ധയ
അമെ വള്സി ന്നേതില് ചുരുകേണ്ിടത്തു ചുരുക്കത്നതി
അം വിസ്ത്രി ക്കേണ്ടിടത്ു വിസ്പിമന്നതിന്നും എസാല്
ആകപ്പാടെ അവരവ വ്്തിച്ചു വായനക്കാരെ മഴിപ്പി
ക്കാതെ ഇരി എന്നുമല്ല കുറച്ചുകൂടി പറയ
120
്രീതന്നു എന്നു തോന്നേത്തക്ഷവിധം പിമീതമാലി പ്ര
'തിപാഭിക്കുന്നതിന്നും മേ സമമത്റവും ഈ ഗ്രന്ഥ
രന്മുമതുപ്പോലെ മറെറാരു ക്വിക്ക' ഉണ്ടായിട്ടും
എന്നു സംശയമാണ്,
4ുടിവെട്ടീടുംണ്ണം വില്മുറിഞ്ഞൊച്ച കേഴ
നടീ രാജാക്ഷന്മായരഗങ്ങളെ പ്പോലെ
മൈഥിലിമയില്ലേടപേലെസന്തോഷംപൂണ്ടാം
കെരതുകമുണ്ടാ്സന്നു ചേതസി കെരശികനും"
എന്നും
സ്വ്റുഖയും ധമി്പരോല് മനം മന്ദം
അല്ലോജനേത്രന്മഡില് സത്രം വിനീതയായ്
വന്നുഭന് നേതോല്പലമാലയ്ിടടം മുന്നെ
പ്രിന്നാലെ വരണത്ഥമാലയുമിട്ടീടിനും."
എന്നും രാമായണത്തിലും
4സ്വൂ്ലരളഷണങ്ങളു മൊക്കുവേയണിഞ്ഞെയേ
കരണ്ണാടിതന്നില് മുഖപത്മവും നേക്കി നോക്കി
നല്ലരു പുരുഷനെപ്പിനില്ു ചിന്മിചചമി..
ല്്ൂാസം ചേന്നോരശേകത്തെയും ചാരിനിന്നു
എന്നു േതത്തിലം കണിച്ചിരിക്കുന്ന മംതിഭിടില്
രംഗമോ
നിന തവ മനസി പെരുതെത്രയം നന്നു നീ
നിന്നോടെതിരൊരു നൂവന്തറായിരം
രജനി ചരകലപതികളായ് ഞെളിഞ്ഞുള്ളേേ
ഭേവണന്മാരൊരുമിപ്പെത്ൃത്തീടിലം
0ിയതമിതു മമ ചെവവിരല്ക്ക പോരോ പിന്നെ
നീയെന്തു ചെയമുന്നിതെന്നോടട കശ്മൂല"
[
എന്നു ഭേമായണങ്തിലം,
വിജയ തവ സമരലതുരത പെരികെ നന്നെഭോ
പിസ്തരയം വീര! വിചിത്രം തൊഴിലുകം
ചരതേമൊഴട പൊരുവതിനു വിരിക വടികാശു നീ
ചാകുത്ത നാളല്ല ഞാനും പിറന്നത്
എന്നും മറരം ഭാരതത്തിലും കാണില്ല മാതിഴിയില് വീ
സോമോ) ഭാരതത്തിലെ
പീണിതല്ലോ മിഭന്നേ ധരണിയില്
ശോണിതവുമണിന്ഞയ്യോ ശിവശിവ!
യ മതെകക്കല്ലിദനംമാതാര
കഴ്യംണരൂപ൯ കുമാരന് മനോഫഭന്,
ചൊല്ലെഴമള്ളുന൯ തടവറ തിരുമക൯
പല്ല ചീവുല്ലര്! നിറ മതമകന്.
എന്നും ഭാമായണത്തിലെ
പപുണ്ണിലെതേ കൊക്കി ലെക്ന്നഇുപോലെ
പ്ബ്തമില്ലാത മാം ഖേരിപ്പിയായ്ക് നീ
ഭിഖമുാംക്കൊന്ടെ മരിപ്പാൻ രഴമെ.
അംമമ്പേരുഷിപ്പായ്്്കേ വല്ലേ
എം മറവു മതി ടിയില് കരുണരസമോ ചുരു
ഞി വയ്്ിച്ചും വിചാഭിക്കന്തോവം പുഷ്ടി വരുത്തു
ലന് ഈ കുവിവല്ലനല്ലതെ ഇതര ഫല്പ്പില് സാ
ിക്ഷമെന്നും തോന്നുന്നില്ല. പുരാണകഥകളെ സ്വര
(്ഥമിന്ു വിഷയമാക്കിയതുകൊണ്ടെ സ്ഥായിയായ ഭക്തി
രസത്തിന് ഒരേടത്തും കേട്ടം കൂടതെ കൊണ്ടുപോ
വാന് ഇമ, സമത്വവും അസാധാഭങ്മായിട്ടാഞ്* ക
അന്നത്, ശൃഗാഭവീരകരുണാമികട്ടില് ഏതു രസം
മമ
പ്രധാനേമായിട്ുളള, സന്ദിളിലം ശ്രീരാമനെയോ ഗ്ര
നെയോ കണ്ടെത്തിയാല് കവി തൊഴ്ിത്' അല്ലമൊ
ന സ്ത്രി്ചലലാതെ അവിടെ നിന്ന് ഒരു പരം വെക്ക
രിപ. ശബ്ബജമേപ്പററിഖേടത്തോളം മഹോകവികറം
ക്ര സഹജമായനിരങ്കശത്വം ഇദ്ദേഹവും സ്വീകരിച്ചി
ഭൂണ്ടെിലം ആവകയിലൊന്നും നമ്മുടെ മനസ്സു പ്രേ
ശീക്തിടികകാന്തക്കവിധത്ിലക്ക എല്ലം ഗുണോല്
ഷവും ഇദ്ദോത്തിനെറ ശൃതികക്കണ്ട്, ഈ മം
തിരി സവ്വോന് കൃഷ്ണായ ഗുണങ്ങറം ഇര മഹാകവിയു
ടെ ഗ്രന്ഥങ്മംഴ്ടംയതുകൊണ്ടുതന്നെയായിരിക്കണം,
്സോഫിര്യത്തില് | റേഡളള പ്രസ്ഥാനമ്മൈക്കാറം
കിഴിപ്പാള; എന്ന പ്രസ്ഥാനതമിന്ന് അധികം പ്രാധം
സം സിധിപ്പാന് സംഗതിയായതും, അ്യേത്മരാമാ
യണം, ഭാത, ശിവപുരണേം, ഹിനാമകീ തനം ഇവ
ണോ” എഴുത്തല്ലുനേറത' എന്നു തീച്ചപ്പെടിറടക. ഗ
നഥ്കറം, ഭാഗവതംഭിളി്്ടം രാമായണം ഇപ
ഴിനാലദൃത്തവം ലിന്താത്തം മുതലയേ ലിലതുക്േടി
ആ മദാകവ്റിയടെതുന്നെ കൃതികളാണെന്നു ചിലര് അ
ഭിപ്പായപ്പെടിടില്െനനില്. എന്നല് ഇരുപത്തിനാലു
വൃത്തത്തിന്ന്' എഴുത്തു ഭാസയെക്കാറം കുറെയധി
കരം പഴചുള്ള ഗൈലിയാണ് കണേന്നത്. ഭാഗവത
ത്രില് അജമോപ്രയോഗ്ഷാം ധാരമേമുകള ഇകൊണ്ടും ക
ലിതകഷ്മ ആസ്വാദ്യത ഭതോദികമിലെപ്പോലെ ഇ
രത്മതുകൊബും അത് ആ മഹാകവിയുടെ ൃതിയാ
ണോ എന്നു വളരെ സംശയി ക്കേണ്ടതായിട്ടംണിരിക്കു
അത്.
123
ആചാദ്യ്യെറ സ്വദേശം ബ്രിട്ടീഷുമലങ്വാദിലള്ള.
4വെട്ടത്തുനാട്ടി 'ലയിരുന്തവെന്നു നിദ്്റംശേയമായിതതീച്ചു
പ്പേടടിട്ടു്ട്. ഇപ്പോഴത്തെ കൊച്ിരജ്യദിഒെറ വ
ക്കെ അററതുമ്മ “മജൂ.ഷരഎന്ന പ്രദേത്മുണ്ടാധിരു
അ 4മനക്കോട്ടച്ചന് എന്ന പ്രഭവിനെറ അധീന്തില്
ആചാ്ലന് കുറെക്കാലം തമേസിച്ചിട്ടണ്െന്നം “ശിവപ്പ
ഭാണം! ഗരന്ധകൊണ്ടു തെളിയുന്നു. പിന്നെയും പ
ല ഐതിഘ്യ്ങകം ഇദദുഘ്തിനെപ്പററിയമത് രം
ന്നും പരിശോധിച്ചു തീച്ലപ്പെടരണതായിടടം
ണിരിമുന്നേത്. ഏതരായലം ഈ കരികലചോഴ്നെ
തുടരാന് പില്മാവത്തൂ പര കവികമും ഉണ്ാിട്ടു
ണ്ടന്നും ആ വിക മിക്ക പൂരണ മറകളും പലതരം
്ഥവമാാണ്സ്ു റായി അനവധി ഗ്രം
ണ്ടായി, ആ വഴിക്ക് മലയേഷേദ്ോഫിര്യത്ിന്
അസാമാസ്തമായ പ്ഷ്ി ലഭിച്ചിടുണ്ടെന്നും സന്മോസസ്ധ
മേതം അഭിമംനിക്കാവുന്നത്്. ഒരു മഫാകവിയാ
ഭിന്ന കോട്ടയത്തു കേരവമ്മതന്ുരാന്പോലം വ
പ്ലീകിരാമായണം സുദോകാണ്ഡംവരൈയളതു വനും മി
ക്തും ശരിയായിത്തന്നെ പരിദാസപ്പെടലിട്ടമേത്' എ
മ്തല്ലൂമന്റ രീതതിയനുസഭിച്ചുംകൊണ്ടണ, എഴുത
ച്്ററ കൃതികമെ ഒഴിച്ചുല് പിന്നെ ൃത്തമസ്ഥാനം
അർഹിക്കുന്നതു" ആ ്രന്ഥവുമാണേ, അകജനെയുമമ 2:
ഹാഗ്രന്ഥജാംതന്നെ പലതും ഈ പ്രസ്ഥാനില് ഉ
ഞഴിട്ടണ്ട്. നമപഭിതം, പ്ചരുന്തരം മരലായ എട
തതേിലുള ഗ്രന്ങലും ഭീമം, പാവ്വിത്.
സ്വയംവരം രാമാശവമേധം മുതലായ ചെവവക ഗ്രന്ഥ
124
ങളും ഈ ഭീതിയില് എത്രയാ ഉണ്ടായിട്ടു തെന്ന്"
ഇപ്പോഴും മുഴവന് അദിയാത്ത നിലയിലാണിരികന്നത്
ല്യവത്തില് ദംഷോസാഷിത്യതതിനെറ പകതിജില
ധീം അംശവും ഇര പ്രദഥാനംകൊണ്ടാണ പുഷ്ില്പെ
ഭികതെന്ന നിസ്സംശയം പറയാവുന്നതാണ്. ഇവ
ജില് ഓരോന്നിനെറ്പററി പെതുവായെതിലും ചില ഗു
അഭോഷങ്ങറം വിവരിക്കാന് ഇര ചെരിയ തപസ്തസ
ഞില് നിവൃത്തി ടില്ലാത്തതിനഃല് തല്ക്കാലം ഈ വി
ഷയം അവസാനി പ്ിവോനേ തരോ കാണുന്നുള്ളു
൧൬. കഥകളികറം.
ഇര എനത്തില്പ്ലെട എല്ല ധന്ഥങ്ങളം നിമ്മി
ച്ചി ദ്്ോകങങള പരത്തും ഈ കഴനിട്ടുമമ ഒരു
സ്വരൂപത്തിവാണ്. ചിലതില് ഇതവക രണ്ടു പദ്യ
അറംമപേറമെ ഒന്നോ രണ്ടോ ബ്ഡേകങ്ളും ക്രഴിയുണ്ട
യെന്നുവരും, എന്നാല് വൃത്തനിവന്ധനില്ലാത്ത വെവം
ല്ചേതാമോം ചുണ്ണികകമേം മത കഥകളിധധന്ത്തി
വം കുന്നുന്നതട്ലു, ശ്രമമ്ഴിവുക്ള. കഥാഗതി കാണിക്ക
അതെല്ലാം കയി സ്വന്തം വാശ്മായി ഗ്രോകത്തില് കഴി
ച്ചുകഥാപാത്ര്ങാം തമില് നടനനിടു സംഭാഷണങ്ങ
മോ അവയുടെ വിപാരങമ്ോ അതാതു പത്രങ്ങളുടെ
പാക്കായി ത്തന്നെ പദ്ജമുടെ സ്വരൂപത്തില് നിഷിച്ചി
രിക്കും. ഇങനേജാണ' ഈയ സാഷിര്യപ്രസ്ഥാനത്തി
ന്െറ മട്ട്
ചക്ോന്മാര് ്ിവരന്ന ൂദിയാടം എന്ന സ്ത
തനാഭകാടിനയം,, അയ്ലപപദിയാട്ടം, ൃക്സുനാട്ടം ഇങനെ
മൂന്തരം ട്കാവയ്മംണ് കഥകയിയുടെ ഒക
125
പത്ത് കേക്കില് കരരകൃഷധ്ൃകാവ്യങങക്ടെ നില
യില് നപ്പുണ്ടാഷിരന്നത്. ഇതില് അഷ്ണപരിചട്ടവും
കൃഷ്ണനനട്ടവും നരരപ്രധാനങ്ങളം കൂിയടടം നാട്ടേപ്രാ
നവവമാണ്, ഗ്രന്ഥ സവരൂപത്തെപ്പുററിയേടത്തോമേവും
അഴ്ലപരിഷാടടത്തിന്നും കൃഷ്ണനാടത്തിന്നും തമ്മില് പറയ
ത്തം വൃത്യസമൊന്നുില്ല. ശ്ലോകങ്ങളും പങ്ങേളം
ഇക് രൂപംതന്നെയാണ' രണ്ടിന്നും മമ്മത്. പ
മിലെ ചരണങ്ങളുടെ സംഭ്യമോത്രം ഉസ് നാട്ട
്ഞില് ചിലേടമു കുറച്ചിട്ട്: എന്നേ മള. രണ്ടു
ഗ്രന്ഥങ്ങളും മൂവര് സസ്യതേയിലാണ്, കഥക
ഭിജില് ഭാഷ മണിപ്പവാമരിതിയോ മലയാളംതന്നെ
യോ സാസ്തൃതംതന്നെയോ, ഇസ്പപോലെയകോമെന്നു
വെച്ചു. അത്രയേ ആകം ഥയില് ആതിക ഭേ
ഭം ചെയ്തിട്ടും എന്നാല് ശ്ദരോകജാം മിക്കതും സം
സതൂരതവും പരാം മിചംും മണ്ടിപ്രവരളവുമാിടടണ്'
കഥകക്സിഗന്മ്ില് അധികവും മണ്ടി,
കഥകളിയിലെ വൃതേനിയമനമടിനുക്ക ബജിസ്ഥഃനവം
അല്ലിയും ശൂ ഞനാട്ടവും ത്തെയാണ്, പക്ഷെ
ആ വിഷയമ്മില് പലതമേടിലും പരിഷ്ഠരേങ്ങം
രരുമതി കുണ്ടാലറിയാവിധം മാററം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്,
ഈ പടിഷ്യാരരീതികഠം മാണ് *കല്ലികോടന്' സയ്്
ഭയമെന്ന *കപ്പിമിജാടന്' സസ്്ഭായമൊന്നും രണ്ടു
ത്തി വകമേങളും മണ്ടയിട്ടുമേത്.
വേഷങ്ങളുടെ മട്ടം അട്ിനയഭീതിയം കൈദ്യരകം
ഭം മറ൨ സകല പടശ്ബകളും കൂടിയാട്ടം എന്ന നാടക
ഭരിനയത്മിനറെറ മരു നേര്പക്യംണെന്നുരുന്നെ പറ
126
രം, ക്രടിയാട്ടത്തി വെറ ആരംഭത്തില് മിംവിന്മേല്
കേളി കൊട്ടി വരുന്നത്" കഥകളിയില് ഗുരാമദൂമത്തിന്മേ
ലാക്കിമയന്നേയളും ക്ൂദിയട്ടത്തിനെറ നായിക മു
യായി നടന്മോരെല്ലാം കൂടി അവരുടെ കലമൈവങ്ങ
മെയും ന്ലേശാസ്ത്രകത്രക്ഷന്മാരായ അയുച്േന്മാരെയും
പല ചഭജ്ജകളോഴും കരടി വന്മിക്കന്നതിന്നുപകരമായി
ദൂതാണ് കഥകിഷിലെ തോടയം. പക്ഷെ കൂടിയ
ഭൂമ്മില് ഈ വന്ദനം അണിയറയില് വെച്ചാണ്” കഴി
ച്ചുവരുന്നത്, കഥകളിയിലെ തേടേയം അങ്ജേത്ത' തി
ശ്ലശിലക്കുക്ളില് വെച്ഛംണെന്നൊരു ഭേദം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്,
ഇര മേദോിനും ചിലകദണേമ്മളില്ലെന്നില്ല. കൂടിയ
ത്തെ ഒരു നാടംകോദിനയത്തിഒെറ നിലയില് മത്രമം
ഷൂിട്ടല്ല ജനബം കരുതിവരുന്നത*, ഇരശ്വരപ്പീതിക്ും
സന്തതി സ്ഖത്ത് മുതലാഷതിന്നം കാണേമായ ഒരു
മംഗമകമമമാണെന്നുകൂ മാഫാത്ലയവം കരടി അതിന്നു
കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്, ചാക്യജുടെ മി കണ്ടതൊട്തുപേവം
നായി ക്രടിരാട്ടും ക്രത്തും കോന് വരുന്നവര് ഇ
ക്കലേത്തും വളരെ ദുര്ല്ലമോഷിട്ടില്ല. അതിനാല് ആവക.
മംഗമുകമ്മങങളു ടെ അംഗം പിഴച്ഛുപേയോല് ഈയ
ശ്വരകോപം ഉണ്ടാകുമെന്നും കൂടി വരുന്നതുകൊണ്ട് അ
ങിഖറില് വെച്ചു ചെയ്തുന്നതായാലം അജന്ത വെ
ക്ലു ചെയ്യുന്നതായാലം ഏതുകാലത്തും മുദം ക്രര്തെ
തിലനി വരുന്നതാണ്, “വാക്ക് എന്നു സാധാരണ
പരറഞ്ഞുവരുന്ന ചാഷ്ലാര്കരത്തിലെ സ്ൃത്തമംഗളം രഗ
അില്വെച്ചാണ് ചെയ്തുന്നത്. അതിനെറ ശ്രധതത്വ
രും മതത്തോടു കരടടികൊട്ടീടു, ആവക കമ്മങ്ങളില്
137
മംഗളം മുതലായ പ്രാംഭകമമര്ം വിടെ എങ്ിംല
വെച്ചു നടത്തണമെന്നുവെക്കേണ്ടതല്ലതെ ഭരതിനുക്മ.
സ്ഥലത്തെപ്പുററിയേടത്തോളം നിർബ്ബന്ധം ചെയ്ക്ുണ്ട
ആവേധ്യധില്ലെന്നുമ തന്നെ േധിരികണം, കഥകളി
വേട്ട ഒരു വിനോദവിശേഷം മാത്രമായി വെച്ചിടുമമ.
തിനഃല് അതിലെ പ്രധാന മംഗകമ്മം രഗേത്തില്ത്ത
ന്നെ നടത്തേണമെന്ു നിശ്ചഷികഞ്ഞാല് കലക്രമ
്ഞില് ആ ചു തീരെ ഇല്ലാതായി പ്ോയേക്കമെന്നും
അങ്ങിനെ വരയതെന്നും കഥകളി യുടെ ആമികത്മാവു
കരുതീട്ടായിരിക്കണം ഈ ദം ചെയ്തിുമമത്, അതി
അപേറമെ ക്ൂഴിയാട്ത്തിലെ നേം മംഗമത്തിനു വാ
ഭൃ ടെ ആദ്യം തീരെ ല്ല സ്ത്്മവും നാട്യവും ൭
പ്പോലെ പ്രധാനമായ കഥകളിയില് വാങ്ങു ടേയും
പ്രഴ്ടിനേറയും 'സഹായത്തേടേ്രടി നടത്തേണ്ട തോട
യ തിദഗ്ലീലക്കകതേന്നെ അണി യറരെന്നു കറ്സിച്ചു നട
തുന്നതിന്നേ സെരകഴ്വും ഉണ്ടാകയള്ളു ക്ൂദിയാട്
കിലെ നാനദിതന്നെയാണ് ക ഥകട്ിയിലെ വന്ദന
കര്മം. കൂിട്ടത്ടില് നാനികശേഷം സ്ൂയ്രരധാന്
പ്രവേശിച്ചു പ്രസ്താവന കലിയന്നമുവരൈക്മ. ഭാഗമം,
ണ് കഥകളിയില് വന്ദനദ്രോകല ശേദമുകമ പുറ
പ്രാട് എന്ന ഭാഗം. പുറപ്യകില് വരന്നചേഷങ്ങളും വ
സ്ൂവ്ില് സ്തരം നിയും നടനദംതന്തെയെല്ലാമഃ
െന്നു അതി നെറ ചടകകഠം നല്ലവണ്ണം പരിധി
ച്രാല് അദിയാലുന്നതാന്, പുറപ്യാടില് അദിനധം
തൊന്നും ഇല്ല. കയും മെയയം സ്വാധീനമുന്ടെന്നു
കാണിച്ച് നൃത്തനാടകം അമിനയിക്കുവാന് തുടമ്ന്നു
28
എന്നു സന്വയരെ മനസ്സിവംക്ഷുകയും അവസാനത്തില്
അന്നത്തെ കഥയില് ആമയം പ്രവേശിക്കുന്ന കഥാപാ
ഞെ മുളി അിയിച്ചുപോകയുമാന് അമിന് ചെ
യുന്നത്. പല കഥകളി ഗ്രന്ഥങ്ങളിലം പപ്പുടില്
ചൊല്ലുന്ന പ്ളം അതാതു ഗ്രന്ഥമാരയോര് നിമി
്ിടടണ്ടായിഴിക്കും. അതിന്െറ സ്വരൂപവും അത്ഥാവും
പി ശോധിച്ചുനോിയധം ഈ സംഗതി മനേന്്റില
ക്കാവുന്നതാണ്. നാഭമത്തിലെ പ്രസ്ത്രവനഷിലം സം
ശരതികാം യതുതന്നെ ോണാല്ലാ, എന്നാല് ഈര വിഷ
യത്തില് കാലക്രംകൊണു' അയം ലിഖ മാററത്തിന്നിൽ
സ്ിടടുണ്ട്, ആയത്തില് പ്രവേഗി ന്നേ കഥാപാത്ര
ക്തി വേഷം പ്രായോ *പുപ്ല?എന്ന തദേരിലും
പ്പെുതാകകൊണ്ടും സൂത്രധാരന് അശികം വലില്ല
അതുകൊണ്ടും വേഷം കെട്ടന്നതിനുക്മ പ്രര്നന്തി
(൭൫൯൨ ആധിക്യംകൊണ്ടും ൭ കഥാപാത്രമ്തിന്െറ വേ
ഷം രിച്ച ഞാം തന്നെ ആയത്തില് സൂത്രധാഭറ
ചക്രി കഴിച്ഛംല് മതി എന്നുവെച്ചു" സെൌകഴ്യം
നോകി അപ്പകാരം ചെയ്തുുട്ി. ആവി
സൂത്രധാരനെറ പ്രവേശമായ പുറപ്പാടിന്ന്' അംബദീഷ
(൫൪൨ പുറപ്പാട്, ശീമക്സുഡെറ പുറപ്പാട്" എന്നൊക്കെ
പ്രവംന് ഇടയുംവന്നുക്രടി. കഥാപാത്രതടിനെറ പ്രവേ
ശക്കില് വേണമൊന്നു വെച്ഛിറുമമ ശംഖം ആലവട്ടവും
കേലോപ്പും എല്ലാം സൂത്രധ്മന്റ പ്പാവശത്തിലായി
ടീകും ചെ. അന്ധപ ബേദി ഇങ്ങനെ ൭
രകാ തി ിടടണ്ടേജിലം പരപ്പാടിനറെറ പടം
ആ വേഷ സൂ്രധാരനെന്ന്* ഈ കലേത്തും സ്ൃഷ്മാക്ക
തിരിക്കുന ജാല.
129
കൂടിയാട്ടത്തില് പ്രസ്താവന കഴിച്ചു മിമംവുകാം മ
ന്നതും കഥകളിയിലെ മേലും കഥാപാ
൫൪൪ പ്രവേശത്തില് നിശ്ചയിപിടട മംഗമഘേഷേം
തന്നെയാണ്. പ്രായേണ കഥകള്ികളിലം ചാക്യന്ര്
പ്രധാനമായി അമിനയിച്ചുവരുന്ന നാടകങ്ങളിലും ഒന്ന
തായി പ്രലേശിക്കുന്ന കഥാപാത്രം രാജപഭവിയിലിരി
ന്നേ ഒരാമുഃണെന്നുമതുക്രടി മകസ്വോം മേള്ൂട
മെന്ന ആഘോഷത്തിനെറ ഒരചിര്യവും സ്ഷ്ടമാകന്ന
താണല്ലോം, ഏത്ുകഥയിലും മേമപ്പദത്ില് “മാത
കഞ്ജതലഎന്ന അഷ്ലപഭിതന്നെ ലൊ്ലിവരന്നത് ക
കളിപ്പ്തിനെറ സ്വരൂപത്തിന് അഷ്ടപദിയണ്
മ്തേകയായി സ്വീകരിച്ചതെന്ന സംഗതിയുടെ സ്ത
്ക്കുവേണ്ടിയും ശരിയായിരിക്കാം. ഇതിനെല്ലാം പൂ
മൈ കഥകളികളില് മം സന്ദമിത്തില് അദിന
രിച്ചുവരുന്ന ശ്രേകങ്ളാംതന്നെയും അവയുടെ അഭിനയ
ക്രമ്ങ0ംപോലം മിക്കതും കൂഴിയാട്ടമായി അഭിനയി
പ്ലാന് ചിടപ്പെടുത്തി ശു ചെയ്തിട്ട സംസ്ൂതനാട
കരങമോയ ധന്ജയാ തപതീ സംവരണം, ആശ
ചൂഡാമണി, ലിപ്ലിന്നമിഷേകം ഇവജിലുടംപ്പുടവയ
െന്നുമ്മ, സംഗതിയും പരിശോധിച്ചേറിയാവുന്ന
താണ്,
എന്നാല് അ്റിനജത്തെപ്പററിയേട്തേമേവും ക.
കളിക്കാരന് അല്യം ചില മാററങ്ജരം ചെയ്തിട്ില്ലെ്ി
ളു. നാടകരിലെ ഗ്ലോകമും ചുണ്ണ്ികകളും എല്ലാം
തന്നെത്താന് ചൊല്ലുന്ന ൂഭിയാട്ടകന് അവഷില്പ്പുറ
ഞ്ഞ സഗേതികം ആല്യം ഒരു വട്ടം അിനജിക്കയും
130
പിടന്ന അതു ചൊല്ലി രണ്ടാമതും അഭിനയിക്ഷയും ചെ
സതൂഖരന്നതിനെ അസ് പേദിയാടടംപോലെ പാട്ടു മറെറം
വന് ചൊല്ലുന്ന കഥകമ്മിയില് അഭിനയം ഒരു തവണ
മാത്രം മതി എന്ന നിലയില് പരിഷ്യിച്ു. അഭിനയവി
ഗേഷംകൊണ്ടു വളരെ പുഷ്രിപ്പടത്തി സമസ്പയേന്മാു
ടെ നേസ്റ്ിന്നു തന്മയത്വം വരുത്തിടടുമ. രസത്തിന്നു ന
൯ ചില വക്കം ഭരസ്വാദോവികമഃഷി നീട്ടിപ്പറയു
ബോം പെട്ടന്നുണ്ടായ ീരന്ന വിച്ലേത്തെപ്പേടി
ച്ചും അറിനയ ചതേട്യവും സംഗീത നൈപ്പണ്വും ഒര
ഭില്ത്തന്നെ സിദ്ധിക്കുന്നത് അതിദുര്ല്ലമേകയാല്
സെരകഷ്യമനുസരിച്ചും നടന് ശബ്ദം പുറഡ്പർവിക്കുന്ന
തന്നെ നേത്രേനിയം ലധിക്കനഭയിച്ചു തന്മയത്വം വ
നിട്ുമ്മ സേത്തിനു സ്ത്ൃനതവരുത്തുവ കാരായി
്അീരാനാണ് പ്രലപ്പിലും എറ ്പമെന്നു്മ സഖ്യത
തവം ആലോചിച്ചും നട്മാര് ഒരു വാക്കും പറയേണ്ടതി
ല്ലെന്നും ഏദ്റുട്തി. ഈ ഏറ്റുനിമിത്തം അനമിെ
മാരുടെ ഇഭയില് കഥകളി (കരമേകഷി' എന്നൊരു
പരഭിഫസപ്പേരണ്ടാസിട്ടിലലെ്നില്ല. പക്ഷെ ആ പരി
ഹാസമ്െക്കാഥം അമിജഞന്മാരുടെ സതൃ്ണിക്കാണ്
കരഥകളിക്കാരന് അധികം വിലവെച്ചത് എന്നേ മുള്ളും
സംസ്ലൃതനാകേക്ക “യും രാതൃഭ്ശോ മരണം നഗ
ഭോപ്ഭോധനം ചൈവ പ്രത്യക്ഷാണി തനേ." എ
അ രേശാസ്സപ്രകരം യും മുതലായ ലില സംഗതി
കരം രംഗത്തില് പ്രര്യക്ഷമായിക്കാണിക്കരുതെന്നു നിയ
മ വെപ്പിട്ടുത കേവലം അദിസ്ഥ?നമില്ലത്തേതല്ലെ
രിപ കഥകളിക്കാരന് 2റ൨൮ചില ഉൃദ്ദേശങ്ങമാല് ആ
131
നിമ സ്വീകഴിച്ചിടടിലല. അനടിയമ്മനാരും കൂടി ഉം
പൂട പൊതുജനങ്ങളെ തൃഷ്ഠിപ്പെടത്തുന്നതു പ്രചാര
യിക്യത്തിനുപയുകതമായിരിക്മെന്നു കണ്ട കഥകമികക
രന൯ യുദ്ധം മുരുലായ ഭാഗങ്ങറംതന്നെയാണ" അനമി
ഞ്ഞ്മാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന് ഏപ്പതതീടുമ്മത്.
ഇനി ആക്പുടൈയമമ സ്വഭാവം കൊണ്ടുനോകി
അലം നാഭകേരീതിയില് നിന്ന് അല്പം ചില വൃത്യസേ
ഒം മാത്രമാണ് കഥകളിയുടെ ഭീതിയില് ചെയ്തിടുളമ
തെന്നുകാണാം. നാടകത്തില് കവിയുടെ സ്വന്തം വദ
കയി ചില അട്മിനയച്ുജേകാം മാത്രമല്ലെ ററ
അം പറയരുതെന്നും കഥാഗതിമ്യ്ചനും കഥാപാത്ര
ഉടെ സംഭാസണരൂപമായിമ്മന്നെ കാണിക്കണമെന്ന
മാണല്ലോ നിശ്ചയം. അതുപോലെതന്നെ മരമതഴില്
പൂരികംഗം, പ്രീധനേമായ അമം ഇങ്ങനെ ഒണ്ടു രംഗത്തി
ചധവികം പാടില്ലെന്നും കഥയുടെ പ്രധാനദോഗം അയം
മേം അപ്രധാനമോഗം പൃൂറിരംഗങ്ങളായ വിഷം
പ്രവേശകം മുതലയേതില് പ്രവേശിക്കുന്ന അപ്രധാന
പരംതരമാമൂടെ വാക്കുകഠംകൊണ്ടം വെടിപ്പെടത്തേണ്ടതാ
ന്നും സംസ്ലൃതനാടകങ്ങളുടെ സ്വദവേം നോക്കിയാ
ചരിയാവുന്നതാണല്ലോ. ഇതില് കഥയടെ അപ്രധാനം.
ശ്രങ്ജം കവിക്കു സ്വന്തം വക്കില്ത്തന്നെ പറയാമെന്നു
വെല്ല കഥകളിക്കരന് അതിന്നുവേണ്ടി ഗ്രരോകങ്ങളും
ഭണ്ഡകങ്ങളും ഏഡ്റുടത്തി, ഇങ്ങനെ നാടകക്കാരനറെറ
പൂ്വാംഗങ്ങളു ടെ കദ്്യമാണ" കഥകളി കാരന് ഗ്ര്നോക
ത്തില് കഴിച്ചിരികന്നത്. ഒരു നാടകത്തില് ഇയ അ
മേ പാടുള്ള എന്നു. നിശ്ചയും കഥകളിക്കാരന്
132
വേണെന്നുവെച്ചു. അതിനാല് കഥകളിയില് ദേ രഗം
മും നടേകത്തിലെ അഅമ്യടെ സ്ഥാനം വില്ല
രം മതിയായിത്തീന്ര,
4കൊട്ടാരമരത്തമ്പുരോന്! ആദ്യമായി രാമനാട്ടം എ.
അ പേരോടുകടി ഏ്ുടതീട്ട കഥകളി കേട്ട
തതുതമ്പുരാന്, കപ്പി മിതാ നയയതിരി മുതലായ കലാ
പില്ലാനി പുന്നന്മാരുടെ ശ്രദ്ധ വിഷയമായിത്തീനു.
കൊണ്ടാണ് ആിനയത്തിലും നൃത്തത്തിലും അസാമാസ്ത്
മായ ല് സിലെ പ്രാപിച്ചത്. അങ്ജനെ ൭൯൫
ഷ്ൂനിലകില് എത്തിചതുരകാണ്ടാണ് കേരമത്തില് മ
െറാത ്ൃകാര്യത്തിയ സിദമികകാതത പ്രോ കഥ
കളിക്കു സിദ്ിപ്പാനും പല മശാരാക്കേന്മായം ഈ 0
ശൂകാവ്യത്തെ വേണ്ജവിധം കൊണ്ടാടി പഷ്ിപ്പടത്തു
ഖാനും ഇഭവന്ിട്ടുമയം.
ഇങനെയമ്മ കഥകളിക്കലേണ്ടി പല കവിക
മായി നറിലധികം ഗ്രന്ധം നിജിപ്പിട്ട്ട്. സഃ
ഹിര്ശുണങ്ങളും സംഗീതഗുണങ്ങളും അടിസ്ഥാന
ടൂത്തി നോക്കുന്നതായാല് ഇവയില് അധികഭഗേവും വ
കൂടെത്താണനിലയിലുക വയാണെന്നുതന്നെ പറയേണ്ടി
യിരിമാന്നും നല്ലതാണെന്നു പറയത്തക്കതായി ഒരി
തിലധികം കഥകളി ഗ്രന്ഥം കണോന്നതല്ല. അ
തിജിത്തരന്നയും കേട്ടേയത്തുതമ്പുടന് നിമമിച്പിട്ടഷ
ാലുകഥകമോ$ കിടപിടിക്ന്നതായി മെറാന്നമില്ലെ
അ തീമ്മപറയവോന്നതാണ്, വ്റ്രേവത്തില് നല്ല
ര കഥകളിഗന്ഥത്തിന്െറ നിമ്മംണം മറ൨ സാഭിതു
ഗ്രന്ഥനിമാണുത്തെക്കാര്ം എത്രയോ അധികം പ്രയാസ
133
തും കേവലം സാഘിര്യവിടവത്വം കേഴും കീ
താവസനകൊണ്ടും മത്രം സഃധിക്കത്തേതുമോണ്, സഃ
ഫീത്യജ്ഞാനം പോലെതന്നെ സഗീതവില്ലജേമനേ
പം അതിന്നത്യവേസ്ൃമാിട്ടാണിരിക്ുന്നത, അതും സം
ീരില് ന്യ വസനം പരിചയവും സിരിച്ചിട്ട
ണ്ടന്നുവന്നാല് പോലം മതിയംകന്നതുല്ല. സംഗീത
ശരസ്ത്രത്തിപം അസഃധാരനപാണ്ഡിര്യം ഉണ്ടായിടിക്ക
ഇം. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്. സാിത്ചയ്തില് മോത
രം സന്ദിക്ങംകം വിദേവാനുഭഃവാരികരക്കം ശൃംഗഃ
ഭയ വീരം കരുണം മുതലായ സേങ്ങളെയും ദവങ്ങളെ
യും പ്രകാിപ്പികന് കഴിയുന്നതുപോലെ സംധീത
ക്ഞിലെ ഓരോതദം രാഗം ആവക രാഗങ്ങളേ
മേമുവിശേഷമ്ങറംക്കും ശരാഗാരാദ്ദികളായ ഒരരോതരം
രസങ്ങളെയും ഭവങ്ങളെയും സ്വതേ തന്നെ തെമിയി
പ്രാ ശക്തിയുണ്ട്, ഇന്നിന്നരാഗങ്ങറം ഇന്നിന്നരസത്തെ
പ്രകാശിപ്പിക്കമെന്നു ചില വ്യവസ്മകളൃമണ്ട്. അതി
നാല് കഥകളികളില് ഒരോരോ സാഹിര്യംശം ഏതു
സത്തെ പ്രകഗിപ്പിക്കാ൯ വേണ്ടി നിിക്കന്നുവേഃ।
അതിന്നുമ്മ. സംഗീതത്തിന്െറ ഭാഗമേങ്ങളും അതേ ഭ
സത്തെ പ്രകാഗിപ്പിക്കുന്നവയായിത്തന്നെ ഇഭിക്ോേണ്ട
താണ്. അങ്ങനെ സാഹിത്യവും സംഗീതവും ഒരസ
ക്തിനെറതന്നെ പ്രകശകമായിരുന്നാലേ ആരസം പു
ഷമായി വഭികയുളം രും വിഴിന്ന്ജമഡോല് സപ്ര
കാശമ്മിന്നു ശരി വരെ കുറയുകയം ചെയ്യും. അതു
കൊണ്ടു ശിയ ഒരുക കളിക്കാരന്: സിരാ
യ്രരജിലെന്നപോലെ സംശീതശാസ്ത്ര്തിലും ബല്ല
184
സൂഷഷ്യതോനം ഉന്ടംഭിഴിക്കേണ്ടതാണ്, ഈ മുണങ്ങാം
ണ്ടും പുണ്്ുമായി യോജിച്ചിരിക്ുന്നതുകൊണ്ടംണ് സ
തന്തുസ്വതന്ത്രനായിരുന്ന കോട്ടയത്തു തന്പുമേനറെറ
ഗ്രന്ഥങ്റം്ര ഗൂണംതികഞ്ഞുവന്ിട്ടുഷ്ത്. മൃമ്മീരവ
ത്തിലെ
അഥ കേതുരദോതി വിപൽ പിശ്ുനോ
മുഖതേസ്യേവിഭേഃ ദൂകഴില്ലലത്
പചസജ്ചേ സമു"ഗമ ആവിള്േ.
സഹസസേഫസാതൃകിനാചലത്വ
എന്നുമുതല്ക്കമ യരീമ്ുെറ ഘട്ടം, “ഇത്ഥം വിനി
ശ്ചിതവ " ഖല രാക്ഷസീ സാ" എന്നുമുതല്ക്കുക്ള ലളി
തയുഭഘൈട്ടം) കാവകേയവധമമിലെം
4്വര്ല്ധൂജനമണിഞ്ഞിടുന്ന മണി..
മെലിയില് ഖച്ിതരത്തമാ..
ുദശീ തനേ മന്മഥേന ഗി വശീ.
പൃതാപി പിവശീരൂതഃ
ശരദഭീശകലളൂസണം യുവതി.
മോഫഠനം ധവളവഫോനം
പാ്യിണേന്ുമഖി പംുസുനഷ്ടി
ഷ്യ ചൈവമവല് സീം
എന്നമുതല്ക്ക ശാപംവരെയള്മ. ഉര്വശിയുടെ ഘട്ടം .
ബകവധത്തിലെ അഥ കൌചന വിപ്പേതി" എ.
മുതല്ക്കു ബ്രാദമണഭേയിമാരുടെ ഘട്ടം; കര്യം
ണസെഗന്ധിക്തിലെ “കാലേ കുദാലിഥ കുഗ്ജ
നാന്മക്ൂലേ" എന്നുമതല്ക്കുളള ഘട്ടം? ഇവപ്രത്യേകിച്ചും
ിസ്തൂ്യമായിര്ന്നെ ഗോഴിക്കുനനുണ്ട്
135
ആയഗ്രന്ഥ്റം കഴിഞ്ഞാല്പിന്നെ 4 ഇരയമ്മന്ത
ബ്വി'യുടെ *കീചകവധാ' *തൂത്തരാസ്വയംവരം' “ക്ഷ
രരാഗാ' എന്നീ മുന്നുകതികളാണ' ര്ടാംതരത്ില് നി
വന്നത്, ഇവയില് പലരാഗങദദിലും സംഗീതസാധി
തങ്ങ സഭാസ്രമായി യോജിപ്പിടടണ്ട്. കിക്ക്
അസമോസ്ത്മയേ 'ശബ്ദുവംസനവമുണ്ട്. എങ്കിലും ശം
ശ്രേഴ്്റനകഠം നിലവിട്ട് കടന്നപോഴിട്ുന്ടുന്നകള ൫
ര മുഖ്യദോഷം ഇദ്ദേഹത്തിന്െറ ശൃതികല്ില് പ
ലേടത്തും കണ്ടേന്നതാണ്, നളചരിതം കഥകളിയില്
സാജിര്ൃഗുണം ധാരമേം ഉണ്ടമിലും കഥകളിപ്പം
ദ്ദരീന്െറ നിലയില് സംഗീതത്തിനുമ്മ ഭസാനുഗു
ലം വമരെക്കേവാണ്. അതു സംഗീതത്തെപ്പാറി
യേട്തോളം വെവതെയിരന്നപാഴടി കേ ഠംപ്പം നാ
(ണ" അധികം നന്നായിരിക്കുക. ഇങ്ങനെ ആ ഗന്ഥവും
രണ്ടാതര്തില് മ്രേമേ ചേതുന്ഭളു. 20൨. ചിത്
ഇവയെക്കളേം എതാണ്ടു ഗുണം കുറഞ്ഞവയാകയാല് മു
ണാഭതരവമാണ്, അധികവും സംഗീതസാധിരൃങ്ങ
െപ്പററിയ്തോളം ഗുണങ്ങം താരതമ്യപ്പെടത്ു
൯ തരില്ലത്തേവിധം അയ്യ തസ്ഥിതിയിലമായി
ഭൂണിരിക്കുന്നത്,
൧൭. തുമളുകറം,
മലയാളത്തിലെ ഫലിരപ്രധാനമായ സാഹിത്യ
അല്ലല് ഈ പ്രസ്ഥാനമാണ് എല്ലററിം മന്ിട്ട നില്
കുന്നത്. തീരെ വില്ലാ്യസ്മില്ലാത്തേവകകൂി കേട്ട
നേന്്ിലാക്കി രസിക്കത്തി്കവിധം അയ്യ ലദ്ദിതമായ
136
ഭാഷയിലും പറവന്ദേമ്മതില് ഒരംശവും ഒളിച്ചുവെക്കാ
തെ തുറന്നുപറയുന്ന ലിധത്തിലുമാണ: ഈര പ്രസ്ഥാനുത്മി
ലുക്ക മിക്ക ഗ്രന്ധം നിിച്ചിടടുത്. ഇതിന്നുപ
ജേഗിച്ചിടടു ഭൂ9വിഡവ്ൃത്തങ്ങം പണ്ടുതന്നെ ചില
പട്ടുകളിലാ നിരണംഭൃതി കളിലും മറ മക്കൂതനൈ
തിലും അവയുടെഭീതി ആമപ്പുടെ മന്നു മാററി അതെ
രൂ പ്രത്യേകം സാിര്യപ്രസ്ഥാനമാകി്തീത്ത" ഒ
ഷാകവികളില് എഴുത്തപ്ലുനെ ഒഴിപ്പാല് പിന്നെ അ
പ്രിതീയനെന്നുതന്നെ പറയാലുന്ന കഞ്ചന്നമ്യോണ്
അദ്ദേഹം തന്നെയാണ" ഇ പ്രസ്ഥാനത്തിലക്, അധിക
കവിതകളും നിമധിച്ഛിടറേതും: പാമരന്മാരെക്കൂടി രസി
പ്ലിക്ഷണമെന്നു നമ്പ്ര പ്രത്യേകം കൂദ്ദശിച്ചിടുണ്ടായി
തനനിള്ിക്കാം. എന്നല് ഗ്രന്ഥത്തില് പ്രതിപംിക്കന്ന
കഥയിലെ പ്രധനേരസം ്ലേയതന്നെയ ലും ഹാസ്ത്ര
ത്തെ അതിലു പ്രധാനംംഗമാഷികഷണ്ടോണ് അ
്തിനെറ ഇയജതി കവിതകളെല്ലാം നിമിച്ചിടടുമേ
തെന്നു നിസ്റുംശയം പറയാം. സസ്ദദിശുദി നോക്കാതെ
സകല പുരണകഥകളം മലത്തില് വെല്ല്" മലയാ
കളികളുടെ ഇടയില് നടന്നമാതിഭിയില് തി ്പിടടുമ്കതി
റ തത്വവും അതുതന്നെ മാണ്. അത്ഥംകൊണ്ടോ
സന്ദിംകൊണ്േം യോജിക്കാതെ സംഗതികളെ കൂട്ടി
ച്ചേത്തു പറയുന്നത" ഫാസ്ൃത്തിരന്റ പ്രധാനോദ്രീപക.
മാണല്ലോ. അതുതന്നെയാന് വിന്ധ്യന് പ്ിതത്മി
൯൨ അടുത്ത തെക്കദാഗതു കഴക അറാത്തുണ്ടായി
ന്ന നിഷധമ്മില്നിന്ന' അതിന്െറ പടിഞ്ഞാറെ അ
ത്തുണ്ടാഷിരുന്ന വിദമിദടിലെക്ക് അയക്കുന്ന അയേന്ന
137
(തെ മലയാളത്തിലെ നായന്മാരുടെ ഇടയില്ക്രൂടി പറ
ഞ്ഞയച്ചിട്ടമേതിനറെറയും അതിന്നിടക്ക' മരു നയര്,
അമ്മി കിണററിലിട്ടതിവെറയും അതുപ്പോലെ അദ്ദേഥ
്ഞിന്റെറ ഈവക മിക കൃതികളിലം സന്ദദിവിയമാമാം
രിപ്പറഞ്ഞിട്ടുളതിനെറയം കാര്ദവീഴ്ുവിജയത്തിലെ
ഭാവേണനെറ വളളംകളി മുതലായ മറ൨ പല സംഗതി
കരടും തത്വം, ദേഫരണങ്ങം കാമിച്ച" ഇതു യി
സതൂഭികേണ്ട ആവശ്യം കാണ്ടന്നില്ല, നയ്വയേടെ യമന്
ൂതികമെല്ലാംതന്നെ ഇതിന്നുമാഹരണമകുന്നതണ*,
മേല്പ്പറഞ്ഞ വിധത്തിലല്ലതെ പാമരന്മോരെ ഭസിപ്പി
കേ അവരുടെ പുററവം കാണുന്ന സംതികഠം എഴ
ത്ത ലന്്രിക്കന്നേത' വമരെ ഉപയുകതമാനിഭിക്മെന്നു ക
തി മാത്രമാണ്" ആതു മഹാകവി അങ്ാനെയെല്ലാം അ
സാബ്വന്ധം പരഞ്ഞിരിക്കന്നതെന്നു വിചാഭിക്കുന്നത്'
കദറ്റഫോസവുമാണ്. മേല്പ്രകടംതന്നെ ഏതൊരു
സംഗതിയിലും സ്ത്ോഗം മ്ിഞ്ഞുകിടക്കുന്നതായിക്കാ
വാന് നമ്പ്യാരുടെ ദൂഷ്ണിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സാമരിറ്ലം
കണ്ട്. അതു നേരെക്കണ്ടില്ലെമരില് തല കീഗായി നി
ക്ഭികിട്ടെമിലും അദേഹം കണ്ടപിഴികകയും ചെയ്യും. അ
വക വിലയാണ് ക്യംണസെൌഗന്ധികങ്ടിലെ “പഠ
ബാലിയെന്നൊരു പപെണ്ണിനെകണ്ടിടട്! എന്നു മുതലേ
ഭാഗങ്ങളളെക്കൊണ്ടും റവം അദ്ദേഹം കാണിച്ചിട്ുഷത്,
രീക്സന് കോപിച്ചുപറയുന്ന 4 ഇന്രന് സഖിയെന്നേ
ടിം നമ്മെ നിന്ദിച്ചു മതികതുകംതന്നെ" എന്നതി
ലെ “കുതുകം തന്നെ ന്ന അംശവും ഇര മാതിഭിയില്
പ്പേട്ട *കതുകം" തന്നെയാണ്. ചുരുക്കില് എത്ര
138
ശെരേമുമ ഒരു കഥപോരവം നയ്യരേടെ അധീന
ക്തില്പ്പെടുമന് ഇുടക്കിക്കൈിലം അജളൂടെ ഗെരരവ
മെല്ലംപ്പോയി ഒരു വിദുഷകല്ലുയേ വാകിലം പ്രവി
ലന്നു ക്രമതിരികകയില്ലെന്നു പറയാം ഈര സ്വദ
നിമി ത്തവുദ്ദേഫമമിനറെറ കവിതക്ഷമമ ലാളിര്യം
നിമിത്തവും മന്നം ഒളിച്ചു വെക്കാതെ അഞ്ചേ അററംവ
രെ തുറന്നു പറയുക എന്നുമമ മട്നിമിത്തവും ഈ വക
കരവിതകഠം൭൭ കേവലം പാമേരന്മോരുടെ ഇടയില്
മം ധന പാ ടി
ടൂണ്ട്. എഴുതൂ ൃതികാം കഴിച്ചേ പിന്നെ മ
റൊരുടെ തികം പൊതുഭനങ്ങളില് ഇയ പ്രചാ
രം സിലിച്പിട്ടുണ്ടോ എന്നു സംേയമാ്*, പക്ഷെ
എഴുത്ത്ലൂനെറ കൃതികമെ ഒമേതിപവ്യകമായും ന്യു
൭ മൃതികമെ വിനോബേഷുലമായും ആന് പെരി
രുന്നത് എന്നൊരു ദേദം മാത്രം ഉണ്ട്, നായതേടെ
മ്മലുകംക്ഷ സാമസ്തരമായുള്ള സ്വഭവം മേള്പ്രക
മേല്ലാമാണെമിലം അതിന്നിടയില് ചില സമ്ധിങാം
ആശയപ്പഷ്രി േടുക്രടി പ്രെരഡന്മരയ സററ
ടെ കടി നല്ലവണ്ണം സിപ്പികകതതക്ഷവിധം ആത കയി
ആന് പ്രഷോഗിച്ചിട്ട ഓഗങ്ങളും ഒട്ടും അപൂ്യമല്ല. ക.
യണസെയഗന്ധികമിലെ കഠമീവനണ്ണുനയും മറവം
ഈ സംഗതിക മതാ ദഷ് മണ്. ഈയ
ചക യുമ്കലുകം ഒട്ടം, ഗീതമ്, പറയ എന്നി
നെമുന്നു വകയായിട്ടാണുകത്. ചൊല്ലുന്നരീതിയുടേ
യും തുരാ വേഷ്തിനറെറയും ഭേദമാണ് ജയ
ക മേദിന്നടിസ്ഥാനമായിട്ടുമേതും. ഈ മുന്നവക
139
ത്രിലുമായി നായര് തന്നെ നാല്തേമം തുമ ഥകം
നിിച്ചിടടണ്ട്. അതിനെത്തൂടറ്രകൊണ്ടെ പിന്നെയും
രല കവികളും ആമ രീതിയില് അനേകം ഗ്രന്ഥങ്ങളു.
ണഓാകീടടണ്, എന്നാല് എഴുത്തല്ലൂന്െറ കിളിപ്പാട്ടു
മോട്നേതുപോലെ നമ്പ്യാരുടെ തമ്മ ലകമോടം കിട
പ്രിക്കെതേതായ ഗ്രന്ഥം അവയില് ഇല്ലെന്നുതന്നെ
പ്രറയാം, പൂന്തോട്ട നനമൂതിരിയുടെ കുലേകേയവ
മം തുമ്മല് മുതലായി ല്ലം ചിലതുമാരം ശ്കമേ
രം നന്യാരുടെ കൃതിക അടതത മട്ടായിടടണ്ടെന്നേ
ളു. ഭാഷാസാഗിര്യത്തില് കിളിപ്പാട്ടു കഴിഞ്ഞാല്
പിന്നെ അധികം യോജിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനം ഇുഷ്മവാണെ
അ മുമ്പുതന്നെ പ്രസ്ലായിച്ചിട്ടണ്ല്ലോ: അതിന്റ ആ
ഭികത്താവായ കല" കുഞ്ചന് നമ്ധ്യരേടെ ജന്മദേ
ശം ഇപ്പോഴത്തെ തും മലയാമന്തില് (ലകിഴി' തീ
പണ്ടിസ്റ്റേഷനില്നിന്ന് ഏകാശം ഒരു നാഥികയോളം
പ്മ കി്ജിക്കപ്റിമംഗലമാണ്. കൊല്ലേവഷം
പരത്തശതകത്തിനെറ ആരംഭത്തിലാണ് ആ മാക,
്വിയടെ ജനനം, സാധസ്്രികമായി അദേഹത്തിന്
ഇടിട്ടു. പേര് മൃദ്സ്ലന് എന്നായി ന്നു. കുഞ്ചന് എ,
അമ്ളത ഒമനപ്പോരാണ്. അദ്ദേഹം ബാദ്യകലേത്ത്*
ഇപ്പഴത്തെ തിരുവിതാംകൂറില് മക്മ മിടങ്ങ,ര് എ
അപ്പമേശത്ത്* പിതൃഗ്ൃഹത്തിലം രെരവനകാലത്ത്
അധികവും അമ്ഖലപ്പൂഴ് ഭാജംവിനെറ ഭൃദ്രിതനായി
അവിടേയും അതിന്നുശേഷംതിരുവിതാംക്രര് മഃറ്മണ്ഡേ
രമ്മമഹാരാജാവിന്േറയും രാമവമമഘാരാജവിനേറ
യും ആ്രിതനായി തിരവനന്പരത്ും താമസിലിട്ടു
[1]
ഞ്, സസ്ത്തത്തില് വലിയ പണ്ഡിതനും സംസ്തൃത
ക്ഞിലും പ്രാതൂതഭാഷയിലും പല ഗ്രന്ഥങ്ങാം നിമമിച്ചി
ഭൂ, കവിയുമായ രാമന്ന്ധിയാര് എന്നു പേരായ ഒരു
ഭാഗിനേയനും ഇദ്ദേഫത്തിനെറ ക്രടെ തിരുവനന്തപുര
ഞ്! താമസിച്ഛിരുന്നതാിക്കാണുന്നുണ്ട്. കമ്ചന്. ന
യുടെ ചരമം കൊല്ലുവഷം ൯൭൬ മിഥുനമാസത്തില്
ര ണപക്ഷചതുക്ഥിയും ചതവും ചേന്റ ഭിവസമ
ണെന്ന! ഞു കൂവിയെപ്പുററിയുക്കൂ ഒരു ചരമ്റ്ോകത്തില്
ജിന്നു തെമിയുന്നതാണ്, ഇദ്ദേത്തിവെറ കുട്ടംബപ
രമ്പര ഇവ്ല്ോഴം മേല്പ്പറഞ്ഞ കിക്ളിക്കേശ്സിമംഗല
ണ്ട്,
൮. പലവക പാട്ടുക0ം.
ഇര എനത്തില്പ്പട്ടതായി എന്രയേം അസം;
ക്രരികഠം മലയാമഭാസയില് ഉണ്ട്, ഇര്ശ്വിസ്്തിപ
്ജേളായം വിനോപപേരങളോയും ഉള്ള ചെറിയ പാട്ട
കരം ആദികാലം മുതല്ക്കേ ഉണ്ടായിട്ുുതാണ്. ഞു
വക പരട്ടേകംതന്നെ ബാദ്മണിപ്പാടട, സല്ലപ്പട്ട്ം
കാമിപ്പാട്ം അദയപ്പന് പാട്ട് എന്നീവക തുടങ്ങി എണ്ണി
യാലൊഴുശ്കാത്തവിധമുണ്ട്. അതിന്നും പുറമെ പില്
ക്കാലത്തുണ്ടയേവയാനി കറരിപ്പട്ടേകം, തിരുവാതിര
പ്ട്ടുകം കൈക്കെട്ികളിപ്പ്ടുകം, വജ്മിപ്പട്ടേകോംം
പരടക്കന്പാട്ടുകറം,, മണ്ണൂര്പാട്ടുകം പുളളവന്പാട്ടേ
കരം അാമാനേഡ്റാട്ടുകം പഠനേകരം ഇങ്ങനെ പലതര
ക്തിലുമായി്ടം അനവധി ഉണ്ട്. ഈയ വകയില് ചേ
ട്ടു ഖണ്ഡദൃതികഠം ഇപ്പോ എത്രയണ്ടെന്നു ക
്8പിടിപ്പംന് തന്നെ മലയാമും മുഴവനും ഒരു പരിശോ
ളു. എന്തുകൊണ്ടെ
ണല് രാരോരോ പ്രത്യേക ദിക്കേളില്മായ്രം നടപ്പ
കയം മറ പ്രദേശങ്ങളില് ഇല്യാത്തതുമയിത്തന്നെ പി
തരം പാട്ടുകളും ഉണ്ട്. ഇവയില് ചിലത് താണത
ഭം സംഭ്നെേഷേയില് നിമ്ിപ്പിടടുക വയും അപശ
ഖൂ്ങം ധാരാമം പ്രയോഗിച്ചിടട്കവയമാഴിട്ടാണിഭിക്ക
അത, മാവരേതംപാട്ട:, പുള്ളുവന്പാട്ട്" മുതലായവ
ഇതിന്നു ഫോരണങ്ങളന്, എന്നാല് ആ വകയില്
കരവിതാദേവിയുടെ വിലാസം ധാരാളം പ്രകാശിക്കുന്ന
തയി പലതുമണ്ടെന്നു കാണാവുന്നതുമാണ്, പണ്ടുണ്ടം
ഭിരന്ന ചില യുരാി്മോജടെ പരക്രങങംം വ്്ിക്ക
അ വഭക്കന്പാട്ടകളില്കണ്ടന്ന ചില വള്സ്റനകഠം മ
(നോധമ്മക്ങം മുതലായവ അതിന്നുത്ത മോദാഫരണങ്ങ
ഉണ്, അവ്യിലല് *കന്നത്തുവെച്ച റിളംപേമൈ'
കന്നിന്മേല് പൂക്കൊന്ന പൂേപോലൈ' എന്നീവക ഉ
പ്രമകളും 4മ്ഴികൊണ്ടെ ലെണ്ചാഭി വീയികൊണ്ടും!
4കാല്കൊണ്ടമ്മോര്തമം വിട്ടി ക്കൊണ്ടും" എന്നിമാതി
ഭി പള്സ്റുനകളും ഏത്തസഹൃദയനെറ ഹയത്തെയും ലയി
പതിക്കുന്നതാണ്, ഇങ്ങനെ അപഗബ്ദ്ങും മറവമമ്മ പഠ
ഭും പലതുദന്ടെിലം ഉല്കൃഷ്ണഭാഷതില് സിര
ഗുണം തികഞ്ഞു നിധിച്പിടടഥ കൃതികളും ധാരളം ൭,
ണ്ട്, പൂന്താനത്തു നന്നൂതിഭിയുടെ ജഞനപ്പയാനനയൊടും
മേപ്പത്തുര് ട്ടേതിരിയടെ സന്മാനഗേപോലം പാനയോ
ഭം രാമപുരത്തു വാഭിയരുടെ കുചേലവൃത്തം വഞ്ിപ്പട്ടി
നോടും മറവും കിട നില്ക്ഷത്തക്ക മൃത്തമകൃതികഠം ൨൭,
രെ മു്ലൂമോയിട്ടേ ഏതൊരു മാഷയിലും ഉ്ടകേയള്ളൂ.
149
എന്നുമേ നിധ്യിവംദമംണ", ഈ വറ്റുത്തെപ്പറി
പൊതുവെ ഇനെ ഒന്നു പറകയല്ലാതെ ഈ പ്രതൃത
ത്തില് സാധിക്കയില്ല. ഇവയില്പ്പെട്ട ഒരോ വക രേ
്ിന്െറ സ്വേവതിനെറ്പററി പോലും പ്രത്യകം
പ്രറയാന് ഇര പ്രരൃതത്തില് സാധിക്ന്നേതല്ല.
൧൯. ഗരൃങ്ങം,
ഗദ്്യഗുത്ഥ്ങളും ലോയാഭാഷയില് ആടികവം മു
തല്ക്കേ ചിലത് ഉണ്ടായി നീനിട്ടണ്ട്. എന്നാല്
കേവലം സാഷിര്യസ്ധരപരടിലക്ക ഗ്രന്ഥങ്രം ഗയ
മായി നിഷിപ്പിട്കത” അടുത്ത കാലംവരരേയും വളരെ
ച്ലരുകമാണൈന്നുതന്നെ പറയാം, മതാ ചാരമ്ലേസ്സും
ബസ്ധിപ്പിടുമ, കമ്മ്കളും മരം വിവരിക്കുന്ന മതഗ
്ഥങ്ങളും വൈല്ലം, ജ്യോതിഷം, തച്ഛുശുസ്ത്രം എന്നീവ
കര വിഷയങ്ങളിലക്ഷ, ഗാസ്ത്രഗന്ഥങ്ങളും ആയിട്ടാണ് അ
കം ഉണ്ടായിുരമത്. അതില് വൈദ്യം, ജയതി
ഷം തല്യശാസ്ത്രം എന്ന മുന്നവിഷരത്തിലം ദേതേഖ
്ഥത്തില് 2൨ പ്രദേശ്ങമെക്കാറം പല തരത്തിലുള്ള
പ്രമിഷ്യാരങ്ങളും മലയാളത്തില് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്, അതി
ആവേണ്ടി മണിപ്പവമേരീതിയിലം ഒറഡമായി ആവക
പ്ലിഷയങ്ങളില് പല അപൂവവഗനഥങ്ങളും ഉനണ്ടകേന്നതി
അം ഇടയായിട്ടണ്ട്, വൈല്ൃത്തില് പല അപ്ൂദ്യതേം
ശരങ്ങളും ചികി തസാകരമശ്ാമെയം പ്രതിപാിക്കന്നതി
അണ്ടായിട്ടമേഗരന്ധങ്ങറംകടപുറമെ ധാരം പിഴിക്ഞുവീ
ത്തി: എന്നീവക ചികി സാസസ്ദ്രദദയംതന്നെ മലയാളി
കടെപ്രതതയേക ഭീതിയകയാല് അവയെന്സുംബന്ധിച്ചം
കരിലഗന്ധധാം ഉണ്ട്, അതുപോലെ ജ്യേതിഷത്തിലം
[1
ൂശൂണിതം എന്ന ഭീതിയും മറഡം ക്ടപിഴിപ്പിടടമതും
കഥയാളികളാണ്. ആവക ഗണിതവിഷയങ്ങളിലം മ
ഡ്മ ഗ്രന്ഥം /യുകഭിഭാഗ മുതലായി 2൨൨ പല
ഗരന്ഥ്മും ജ്യോതിശ്ശാസ്രെപ്പററിയം മലയാമത്തില്
കണ്കോനിടയോഴിട്ടണ്ട്.മതവിഷയമ്ദെന്റുംന്ധിച്ചം
കൂട്ടെ ബ്രാഹ്മണര് മുതല് നായന്മാരുറം്ടെയുക്ക ഒര
3 ജതിക്കാമ്മം അവരവരുടെ മത കമ്മമാമെ വിവരി
ക്ന്ന ചര്മ്ജേകറം, യാഗം അഗ മുതലദയ വൈടികക
ഴ്ിയകഠം മലയമ്േദേഷതില് വിവഭിക്കുന്ന യാഗഭാഷം
അശിഭാഷമുതലയേ ഗ്രന്ഥം) പ്രായേശ്ധിത്തിവിസ
റം പ്രതിപികുന്നേ പ്രലതരം അഗെര പ്രഥം
ഇങിനെ തുടക്ഡി യയാ സന്ധി വലിയ ഗ്രന്ഥ
അറംതന്നെയുണ്ട്, ഇവക്കുപുറമെ മേല്പ്പറഞ്ഞ വൈ
ഭൂം മുതലയേ വിഷയങ്ങിലും മതവിഷയങ്ങളിലം മമ.
ബാസ്ലൃനഗന്ഥടെ വയഭ്യാനങങെ രൂപമിലം
അനേകം ഗദ്യഗന്മ്ജഠ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്, ഇവരില്
മികും എന്നല്ല മയവനുതന്നെ സംഭാസണദാഷയതോ
6 അടതത ഭീതിയിലംന: നിമമിപ്പിട്ുമേതും. കേവലം
സംഹിയ്യമതരമായി നിഷിപ്ിട്ട അംഗുലീയാമംത
മിംം, നാശാനമദകതെധിം, അദ്ിമസ്ററവധം മുതലായ ചി
ലയിലകേട്ടെ സസ്തൃതിലെ മാമം്വരി മുതലയേ ഗ്ര
്ഥങ്ങളിലെ ഭീതി അനുസരിച്ച് വദ്വിയ രിഘസമാസേ
അമ മറവം ചേത് വദക്യാനിട്ടി വലതാകി കൊ
പോയിട്ട “മല്ക്കമിക എന്ന ഗല്യരിതിയാണ്
്വീകരിപ്ിടടമ്കത' ആവക ഉൃയരിധഭീതിയിലകള ഗ
്ഥങ്ങം എണ്ണത്തില് വമരെയൊന്നും മണ്ടാകാനും ഇട
വന്നിട്ടില്ല.
144
൨൧. ഉപസംഹാരം.
അടുത്തകാലംവരെ മലയാളഷോഗതിയുടേ
യം അതിലെ സിര യം സ്വഭവേത്തെപ്പററി
ജാണ ഇതുവരെ പരസ്താവിപ്ത്.. അട്ത്തകാലംമുതല്
ക്ട മോഷയില് പല തരദിലുമാി അനേകം സാഘിര്ച
ഗ്രന്ഥം ഉണ്ടായിട്ടണ, എന്നാല് പല്സാഫിര്യ
്ഞിലെ ഭാനയെപ്റുററിയേടന്തോളം എഴുത്തച്ഛന്
എഎ്സുഭ്ങിര ഭീതിയില്നിന്നു പറയത്തക്ക ത്യം
സമൊന്നം ഉണ്ടായിട്ടില്ല. മണിപ്രവാളേളരിനെറ് സ്വ
രൂപ്തില് മരം വെണ്മിനമ്പുതിിപ്പയോര്ം
പൂന്നോടത്തു നന്ൂതിദി മുതവജേവര് ചില പരി
അറം ഏറ്വത്തി. അതിനെയാണ്: പിന്നെയുജളവ
ഭി പലരും അധികം തുടന്ിട്ടുമ്ളതെന്നു മാത്രമേ മ.
മൂ. ആ പരിഷ്യമാകുട്ടെ ലുരുകത്തില് ഇപ്പകാരമോ
ണ്, സംസ്ലൃതപേമെ രിവചനമ്തിലും ബഹുവച
തിലും പ്രയോഗിന്നേതു ചുരുഥംണം, സസ്ത്ത
ചതുര്ഥീവിഭകരിതന്നെ കൂരദതെ കഴിക്കണം, രതീ
യ പഞ്ചിം സപദി ഇവയുടെ ഏകവചനം സാ
മസ്തേമായി പ്രയോഗിക്കും, അതിനാമും തപസാം
ലം പേദകംവിധൌ ഇവ സാധോരണമാക്ിത്ീകാം.
തവ തേം മം മേ എന്ന ബദ്നികളും സലമോയി പ്ര
യോഗിക്കും. രി പടം ഒന്നും സംസ്തൃതമ്ടില് ചേ
കരത്, ഇവയെല്ലാമാണ് ആ വക പരിഷ, ഗല
സാിര്ത്തെപ്പുററിയേടത്തോലകേട്ടെം പാശ്ചാത്യ
സാഫിര്യഗന്മങ്ങളുമായി മലയമളികഠാക്കുണ്ടായ പരി
ചയാധിക്യം നിമിത്തം പലതരം മാററം പരി്മാര
145
അളം ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ അസാധരണമായ സംഭ്യാധിക്യ
പം ഉണ്ടായിത്തിനിറിടുണ്ട്, ആ്യായികകഠംം ചെക്
കഠം ഉപസ്താസമങം, പയ്ങളിലം മാസികകളിലും
ഉ ചെവലേഖനങ്ങം, പലതരം പാഠപ്ുസ്ലകങ്ങം
മുതലജി അനേകവിധത്തില്ക്കണ്ടന്നവജെല്ലാം ഇപ്ര
കാരമുണ്ടോയിടട വകയാണ്, ദഷാരീതിയെടറ ററി നോ
ഴകേയാന്നെരില് ഇല്രോംഴത്തെ ഗദ്യ യെല്ലും നം
വദ്ുമായിത്തിിക്കാലുന്നതാണ്. ഉ്കലികം വൃത്ത
ന്ധി, പദ്യബന്ധം, മുദറ്റിക, ല്കലന് എന്നതിന്നു
വലിയ ഭം ചുമക്കുന്നവന് എന്നാണത്ഥം, അവന്റെ
സന്്രദോയം തോന്നിക്കുന്ന ഭീതിയിലക്മതാണ് കരല്ക
ചിക, അനേകം ദീ൪ഘസമാസങ്ങം ചേലും മ്പി
ഇരിന്നു ഒ വഷമയമമ്മ പങ്കോ നിറച്ചും അയ എ
ഭൂപ്പത്ിലൊന്നും അവസനിക്കാമ്തവിധം വാചകം
പരമപ്പനീട്ടികൊണ്ടേപോയികൊണു നിമിച്ചിടട ഗു
മണ് മൂല്കലികാവറ്ലുത്തില് പെടുന്നത്. ഈ രീ
കി: ആശയഗാംഭീദ്്ം, അത്ഥപുസ്ണി മുതലായ ഗുണ്ങ
മുക്കം കേലംമമ്പോഴുക്മ ആഘോഷവും ആഡംബര
പമാണ് അധികം പ്രധാനമായി ഉണ്ടായിരിക്കുന്ന.
നല്ലൊരു ചെന്ുയും ശരദമദുമവും ചേത വിഡ്കിച്ച
മളം കൊട്ടികഴി ഞ്ഞോലോ ഒരു നല്ല വാവ
പയത തേോന്വലോ നമുമ്ടോകന്ന വികാരം ജര വക
ല്ലം കേട്ട കഴിഞ്ഞോലം ഉണ്ടകുന്നതണെന്നു ചുരുക്ക
അില്്പുറയാം. വൃത്തഗന്ധി എന്ന ണ്ടു തരമാ
കട്ടെ എത്താനും പലല്ലോഗങ്ങം ഗല്ലത്തിനെറ അംശമ
ഭരി ചേത്തു നിമ്ിക്കന്ന ഗദ്ൃഭീതിയാണ്. എന്നുവെ
19
146
ച്ചല്ം 4 മര്യഗജം “കത്തും കോപേന പാപ്പനെ
പടപൊരുതി അദിയിടടിട്ട ചാടി ത്തോനെത്തുന്നറ അ
വശരത്തില് ആയിടെ കൂടിയിരുന്ന സകല ജനങ്ങളും
പേടിച്ോടിമട്ങി? എന്നുമേ മതിരിയില് കണ്ടന്ന
കയാണ്: വ്ൃതതഗന്ധിഗമ്യമെന്നു പുരം, ഒന്നുണ്ടി
ലധികമയോന് ഈ രീതിയെ്പോലെ മുഷിപ്റിക്കന് മ
തിയായി മറെറാന്നമില്പെന്നും പറയാവുന്നതാണ്, ഇട
കിട ധാരാമം പ്യത്താം ഉാഭിച്ചുചേര്ര' ആപപട്യ
അമെ തമ്മില് യോജിപ്പിക്കാന് വേണടി ഗല്ൃങ്ങം നി
മ്മിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന രീതി.ണ് പട്ബ്ബന്ധമെന്നു പറ
ാവുന്നത്. വീദൂഷകനെറ ഭാസ്ധ്യില് പറയുകയണ്ണെ
രില് ഇതിന്നു “സാഘിരയപ്ിള" എന്നു പേര്
പറയാം, *മലക്പ്പിട" എന്ന പലഭാരേം ഉണ്ടാകന്നേ
തിന് അടിവ്വെിയം തേജ്ജചിരകിയതും ഒന്നിനുമീ
തെ ഒന്നൊയി കൂരമത്തില് കറേഗ്സ ഇട്ടവരുന്നതുപോലെ
ലാണ് ഈ ഗദ്ൃഭീതിഷിലം ശല്യങ്ങളും പദൃക്കം ചേയ
രുന്നതെന്ു സ്സ്മണല്ലോ. വയറ വേഗം നിറ്മന്
ആ ഭഷ്ഷ്യേപഭോത്ഥമെന്നപോലെ ഗല്ലം വേഗത്തില് വ
തക്കിത്തീക്ന് ഈ രീതിയും ഉപപരേഗേപ്പടന്നതു
മാണ്. സംഭസേണഭാസയോട് ഏററവും അടുത്തരീ
തിയിൽ ചെറിയ വാക്യങ്ങമയി നിമിച്ചിടുക ഗ്മ
ണ ചൂത്്റിക എന്നവറ്റിം. അത്മപുഷ്ിയും ആശയഗം
ഭീഴ്യവും വരുത്തുവാന് ഈ രീതിയെപ്പോലെ മറെറാന്നി
രം സാധിക്കുന്നതല്ല. അതിനുമ്മ കാണം ഗമ്ൃത്തി
(൫൪൦ സ്വാഭാവിക രീതി ഇതാനെന്നുമതുതന്നെ
യണ്, പക്ഷ, പ്രഥമഷ്ടിയില് തോന്നിയേക്കാവു
147
അതുപോലെ ഇര ഭീതിയില് നല്ല ജീവനം പുഷ്ണിയുമമ്ക.
ഗളം നിമികന്നേത് അത എടു ്യമായിടടുമേതല്ല.
അതിന്ന്” മോരോ സനദിമിപം നം പ്രേഗിച്ചു
രുന്ന വക്കേകള്ം ആവക വാക്കുകളുടെ ക്രമങ്ങളും നല്ല
പരണ്ണം മനസ്സിരമടി നോ്ിക്കണ്ടുപിടികകയം അനഃവ
ശ്രൂവക്കകഠം വരാതെ കഴിപ്പാന് പ്രത്യേകം നിഷ്യഷി
ക്ഴകയും വേണ്ടിവജന്നതാണ്. ഇങ്ങനെരെല്ലംമാണ്
കപ്പേഴത്തെ ഗല്ൃഭീതികമെപ്പററി ചുരുക്കത്തില് പറ
പരന് കാണുന്നത്, ശേഷം കിന്തം.
നി
Live Music
Archive
Librivox
Free Audio
Metropolitan Museum
Cleveland
Museum of Art
Internet
Arcade
Console Living Room
Open Library
American
Libraries
TV News
Understanding
9/11